«Μακεδονικός Αλυτρωτισμός» ή Ελληνικός Ιμπεριαλισμός;

Συγγραφέας Δημήτρης Κατσορίδας

«Μακεδονικός Αλυτρωτισμός» ή Ελληνικός Ιμπεριαλισμός; (ιστορική και πολιτική απάντηση στο άρθρο του Δαμιανού Βασιλειάδη)

1. Κάποια πρώτα ερωτήματα

Διάβασα με προσοχή το κείμενο του Δαμιανού Βασιλειάδη με τίτλο, «Μακεδονία και αλυτρωτισμός» και έχω να καταθέσω τις εξής παρατηρήσεις και διαφωνίες.

Στο κείμενο του, ο Δαμιανός Βασιλειάδης, ξεκινά, έχοντας ως πάγια θέση ότι δεν πρέπει να αποδεχθεί η Ελλάδα κράτος με το όνομα Μακεδονία. Μάλιστα, κατηγορεί όλους όσους έχουν διαφορετική άποψη ως «ανιστόρητους» και βάζει σε εισαγωγικά τη λέξη «Αριστερά» αρνούμενος ότι είναι αριστεροί όσοι έχουν διαφορετική άποψη από τη δική του. Δηλαδή, σύμφωνα με τον Δαμιανό, δεν είμαστε Αριστεροί, όσοι υποστηρίζουμε ότι το γειτονικό κράτος έχει το δικαίωμα να λέγεται Μακεδονία.

Έτσι, το πρώτο συμπέρασμα που βγάζουμε είναι το εξής: Ο Δαμιανός μεταφέρει στο εσωτερικό της Αριστεράς αυτό το οποίο κάνει με το ζήτημα του Μακεδονικού: μας αφαιρεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, εφόσον αυτός καθορίζει ποιος μπορεί να λέγεται Αριστερός και ποιος όχι, όπως ακριβώς καθορίζει για το αν το γειτονικό κράτος έχει το δικαίωμα να λέγεται Μακεδονία ή όχι.

Είναι δικαίωμα, βέβαια, του καθενός να αμφισβητεί τον αυτοπροσδιορισμό του άλλου, όπως είναι δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται. Το κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη, η οποία καθορίζεται και από την ιστορική εξέλιξη.

Το δεύτερο συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι ο μόνος ο οποίος έχεις ιστορικές γνώσεις επί του θέματος είναι πάλι ο Δαμιανός.

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για ιστορία πριν πάμε στα άλλα θέματα.

Πρώτο ερώτημα: δικαιούνται ή όχι να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες οι κάτοικοι του γειτονικού κράτους, με βάση τη συνείδηση που διαμόρφωσαν στην ιστορική τους πορεία; Ή μήπως υπάρχουν μη ιστορικοί λαοί;

Δεύτερο ερώτημα: δικαιούνται ή όχι οι κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, εφόσον γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι παραπάνω από τους μισούς κατοίκους της ήρθαν μετά τη Μικρασιατική καταστροφή σε αυτό το χώρο;

Τρίτο ερώτημα: Αν μπορούν οι κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας να ονομάζονται Μακεδόνες (μέσα σ’ αυτούς συγκαταλέγεται και ο Δαμιανός, παρ’ ότι είναι Ποντιακής καταγωγής), γιατί δεν μπορούν να ονομάζονται Μακεδόνες και κάποιοι άλλοι, σλάβικης καταγωγής, είτε κατοικούν στην Ελλάδα είτε στη FYROM, οι οποίοι ήδη κατοικούσαν εκεί από αιώνες;

2. Τα ιστορικά συμβάντα

Για όσους μελετούν τα ιστορικά γεγονότα είναι γνωστό ότι κατά τον 19ο αιώνα, όπου η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σε παρακμή, πολλοί λαοί εξεγέρθηκαν και δημιούργησαν τα πρώτα εθνικά κράτη (Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο, Ρουμανία, Βουλγαρία και αργότερα η Αλβανία). Η μακεδονική εθνική συνείδηση άρχισε κι αυτή να αναπτύσσεται στα τέλη του 19ου αιώνα, την περίοδο δηλαδή ανάπτυξης και άλλων εθνικών κινημάτων στα Βαλκάνια. Συγκεκριμένα, το 1893 ιδρύεται η Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση (ΕΜΕΟ), από άτομα τα οποία εμφορούνταν από αναρχικές, σοσιαλιστικές και δημοκρατικές ιδέες, στα εδάφη της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και διεκδικεί την απελευθέρωση των μακεδονικών εδαφών. Κορύφωση αυτής της διαδικασίας είναι η εξέγερση του Ήλιντεν, το 1903, όπου είναι για τους Μακεδόνες η εθνική τους εξέγερση, όπως για εμάς είναι το 1821. Η εξέγερση αυτή πνίγεται στο αίμα από τον Σουλτάνο και καταστέλλεται. Επίσης, την ίδια περίοδο, το βουλγάρικο αστικό κράτος, με πράκτορές του, διεισδύει στην ΕΜΕΟ, με αποτέλεσμα η οργάνωση να πέσει στα χέρια Βούλγαρων εθνικιστών, να διαβρωθεί, εκτελώντας και δολοφονώντας τους αυτονομιστές μακεδόνες ηγέτες της, και να εκφυλισθεί.

Διαπιστώνουμε, λοιπόν, πως σε εκείνη τη χρονική συγκυρία, υπήρχε προς διεκδίκηση από τα νεοδημιουργημένα κράτη μια ευρύτατη γεωγραφική περιοχή, από ανάμικτους πληθυσμούς (Έλληνες, Σλάβους, Βούλγαρους, Αλβανούς, Εβραίους, Μουσουλμάνους, Βλάχους, Ρομά, Αρμένιους κλπ), η οποία περιλάμβανε τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και την Κωνσταντινούπολη.

Όμως, η ανάπτυξη των τριών πιο κυρίαρχων αστικών τάξεων (της ελληνικής, της σέρβικης και της βουλγάρικης) έλυσε το πρόβλημα με το γνωστό τρόπο: με τον πόλεμο, την εθνική καταπίεση και την εθνοκάθαρση.

Έτσι, μετά τους βαλκανικούς πολέμους η ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας διαμοιράζεται στα τρία: σε Ελλάδα (51%), Σερβία (39%) και Βουλγαρία (10%). Όσον αφορά την ελληνικότητα της εν λόγω περιοχής, οι Απογραφές πληθυσμού του 1906 δίνουν τα εξής πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία: 1.150.000 Μουσουλμάνοι, 623.000 Ελληνορθόδοξοι και 627.000 Βουλγαρορθόδοξοι.

Βέβαια, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, που έγιναν οι πρώτες ανταλλαγές πληθυσμών μεταξύ Βουλγαρίας και Ελλάδας και μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, όπου και εκεί έγιναν μαζικές ανταλλαγές πληθυσμών, αυξήθηκε το ελληνικό στοιχείο της Μακεδονίας που βρισκόταν στην ελληνική επικράτεια, με αποτέλεσμα να αλλάξει εντελώς η εθνολογική της σύνθεση. Παρ’ όλ’ αυτά, στην ελληνική Μακεδονία εξακολουθούσε να υπάρχει μια μικρή σλαβομακεδονική μειονότητα. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος, το 1925, μέσω του Υπουργείου Παιδείας και επί πρωθυπουργίας Ελ. Βενιζέλου εκδίδει το μακεδονικό αλφαβητάρι για τους σλαβόφωνους της περιοχής, το «ABECEDAR». Το περίεργο είναι ότι αυτοί οι οποίοι αντέδρασαν, τότε, είναι οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι, επειδή δεν ήταν γραμμένο στο δικό τους Κυριλλικό αλφάβητο.

Όμως, τι έγινε με τη Μακεδονία του Βαρδάρη που ήταν κάτω από σέρβικη επιρροή;

Ό,τι συνήθως γίνεται με κάθε εθνικισμό που κυριαρχεί επί άλλων εθνοτήτων: αντιμετώπισε την καταπίεση του σέρβικου εθνικισμού. Κάτι ανάλογο έγινε και στην Ελλάδα. Από το 1926 άρχισαν συστηματικοί διωγμοί εναντίον των σλαβομακεδόνων. Τα σχολεία που διδάσκονταν τη γλώσσα τους άρχισαν να κλείνουν, υποχρεώθηκαν να αλλάξουν τα ονόματά τους (π.χ. ο Jovan Filipov έγινε Γιάννης Φιλλιπίδης), καθώς επίσης και τα τοπωνύμιά τους. Μάλιστα, επί δικτατορίας Μεταξά η καταστολή εντάθηκε ακόμη περισσότερο, αφού υπολογίζεται ότι φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν 5.000 σλαβομακεδόνες, ενώ πολλοί από αυτούς βασανίστηκαν με διάφορους τρόπους, όπως τρύπημα της γλώσσας με βελόνα, κόψιμο του αυτιού κλπ. Οι δε κρατικοί κατασταλτικοί μηχανισμοί, τους ανάγκαζαν να αποκηρύσσουν τη γλώσσα τους σε δημόσιες τελετές, τους απαγόρευαν ακόμη και να τη μιλάνε, ενώ παρακολουθούνταν συστηματικά τα πανηγύρια των χωριών τους από δυνάμεις της χωροφυλακής, οι οποίες επόπτευαν να παίζεται μόνο η μουσική, χωρίς στίχους στη γλώσσα τους. Για του λόγου το αληθές παραθέτω τα παρακάτω αποσπάσματα: «Ο δημόσιος κατήγορος... καλεί τον πολίτη... του χωριού Πολυποτάμου για να εμφανιστεί προσωπικά στην αίθουσα δικαστηρίων στις 15 Μαϊου, το 1939... για να τεθεί στη δίκη επειδή στις 19 Φεβρουαρίου, αυτό το έτος, πιάστηκε μιλώντας με ένα άλλο πρόσωπο στη σλάβικη γλώσσα παραβιάζοντας έτσι το άρθρο 697 του ποινικού δικαίου...». Στις 9 Σεπτεμβρίου, 1946, ο διοικητής της εθνικής φρουράς, στο ίδιο χωριό, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: «Από σήμερα απαγορεύω όλους τους πολίτες από την ηλικία 2 έως 50 ετών να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πέρα από τα ελληνικά» (εφημερίδες «Ελληνικός Βορράς» 4/8/1959 – 8/8/1959, «Βήμα» 18/7/1959, «Ελευθερία» 7/7/1959).

3. Πως διαμορφώνεται η εθνική συνείδηση.

Πολλοί θα ρωτήσουν: «Καλά όλα αυτά. Όμως, έγιναν στο παρελθόν. Ποιος είναι ο λόγος και η ουσία αυτής της ιστορικής αναδρομής;».

Αν δεν κατανοήσουμε την ιστορική διαμόρφωση ενός λαού δεν θα καταλάβουμε για ποιο λόγο διεκδικεί να φέρει αυτό το όνομα. Δεν θα κατανοήσουμε ότι δεν είναι ένα έθνος που εμφανίστηκε τώρα, αλλά έχει τουλάχιστον ένα αιώνα εθνική ζωή και πως εν μέρει η κρατική χειραφέτηση των γειτόνων μας, της FYROM, έγινε με την ίδρυση της σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το 1945, στο πλαίσιο της Γιουγκοσλάβικης Ομοσπονδίας, η οποία όμως διαλύθηκε και άρα ο λαός αυτός διεκδικεί να έχει το όνομα με βάση το οποίο μεγάλωσαν και έμαθαν κάποιες γενιές. Για του λόγου το αληθές αναφέρω το εξής ενδιαφέρον στοιχείο: μεταξύ των ετών 1897-1924, μια σειρά μετανάστες που έφτασαν και καταγράφηκαν στο κέντρο υποδοχής μεταναστών των Ηνωμένων Πολιτειών, που βρισκόταν στη νήσο Ellis Island στη Νέα Υόρκη, 8.608 από αυτούς δήλωναν ως εθνική ταυτότητα Μακεδονική. Ούτε βουλγάρικη, ούτε σέρβικη, ούτε ελληνική (για περισσότερα δες: http://www.freewebs.com/onoma/metanastes.htm). (http://lithoksou.net/elis1897.html)

Κατά συνέπεια, όποιος/-α θέλει να λέγεται Αριστερός δεν μπορεί να αφαιρεί το δημοκρατικό δικαίωμα ενός λαού να αυτοπροσδιορίζεται.

Αλήθεια, πως θα μας φαινόταν εμάς, ως Έλληνες, αν μας αμφισβητούσαν το όνομα με το οποίο γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και μάθαμε; Πως θα μας φαινόταν να μας προσφωνούσαν με το όνομα Γραικία αντί για το Ελλάδα, αφού στους διεθνείς οργανισμούς αποκαλούμαστε με τον όρο Greece;

Εμείς, όμως, έχουμε επιλέξει τον όρο Έλληνας και Ελλάδα και όχι Γραικός, όπως μας αποκαλούν στο εξωτερικό, ενώ όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ελληνική εθνική συνείδηση διαμορφώθηκε από ένα πλήθος λαών και πολιτισμών που έμεναν στην περιοχή, όπως Έλληνες, Λατίνοι, Τούρκοι, Σλάβοι, Άβαροι, Άραβες, Βούλγαροι, Βλάχοι, Αρβανίτες, Ρομά, Αρμένιοι κλπ. Και αυτό ακριβώς ήταν το μεγαλείο της επανάστασης του 1821, το οποίο γλαφυρά εκφράστηκε στο Θούριο του Ρήγα Φεραίου: δηλαδή ότι διαφορετικοί λαοί ενώθηκαν γύρω από μια νέα υπό διαμόρφωση εθνική συνείδηση, την ελληνική, για να επαναστατήσουν ενάντια σε μια καθυστερημένη εξουσία, την Οθωμανική, στη βάση ενός σχεδίου, όπως είναι ο νεοελληνικός διαφωτισμός και να διαμορφώσουν ένα νέο αστικό κράτος, το ελληνικό. Δηλαδή, ήμασταν εμείς οι ίδιοι και όχι κάποιοι άλλοι που επιλέξαμε, στη βάση του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, τη νέα εθνική συνείδησή μας: την ελληνική.

Αν συμφωνούμε με τα προαναφερθέντα, τότε γιατί διαφωνούμε στο δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού των κατοίκων της γειτονικής μας χώρας, ο οποίος κι αυτός διαμορφώθηκε από τους δικούς του εθνικούς μύθους; Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι η εθνική συνείδηση βρίσκεται στο DNA των λαών και δεν είναι κάτι το οποίο διαμορφώνεται. Αυτό και αν είναι διαστροφή της ιστορίας. Περίλαμπρο παράδειγμα διαμόρφωσης εθνικής συνείδησης είναι του εθνικού μας ποιητή, Dionisio Conte Salamon, διότι έτσι ήταν το πραγματικό του όνομα και όχι Σολωμός (εμείς το εξελληνίσαμε). Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, ένα Βρετανικό προτεκτοράτο και ήταν νόθος γιος ενός εβραϊκής καταγωγής Γάλλου. Μιλούσε τη μόνη γλώσσα που ήξερε, τα ιταλικά και χωρίς να έχει πάει ποτέ στην Ελλάδα, διαμόρφωσε ελληνική εθνική συνείδηση, ενώ αντίθετα ο συμπατριώτης του, Ούγκο Φόσκολο, επίσης ποιητής, διαμόρφωσε ιταλική εθνική συνείδηση.

Τι περίεργα πράγματα συμβαίνουν, τελικά, στην ιστορία. Απλώς, καταρρίπτουν τους εθνικούς μύθους και αποδεικνύουν ότι η εθνική συνείδηση είναι κάτι το οποίο διαμορφώνεται και δεν ρέει στο αίμα μας.

4. Οι εθνικοί μύθοι

Είναι, πλέον, επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι τα σύγχρονα εθνικά κράτη δημιουργήθηκαν τους τελευταίους δύο-τρεις αιώνες μαζί με τη βιομηχανική επανάσταση και την άνοδο της αστικής τάξης. Προϋπόθεση για το εν λόγω εγχείρημα ήταν η κατασκευή κοινής «εθνικής συνείδησης», η εθνική και γλωσσική ομοιογενοποίηση, η ιδεολογική χρήση της ιστορίας με την προβολή των εθνικών μύθων περί «εθνικής συνέχειας» από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, ο αλυτρωτισμός και άρα η εδαφική επέκταση. Το βασικό εργαλείο, μέσω του οποίου επιτεύχθηκε αυτό, ήταν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους (π.χ. παιδεία, μέσα μαζικής ενημέρωσης, θρησκεία, οικογένεια κλπ.).

Το βασικό επιχείρημα του Δαμιανού Βασιλειάδη είναι ότι οι γείτονες μας επιμένουν στο όνομα Μακεδονία επειδή «...είναι το όχημα του αλυτρωτισμού».

Μα υπάρχει εθνικισμός χωρίς επεκτατικές βλέψεις;

Το πρόβλημα είναι ότι ο Δαμιανός κάνει επιλεκτική χρήση της ιστορίας. Δηλαδή, παραβλέπει ότι και ο ελληνικός εθνικισμός είχε επεκτατικές και αλυτρωτικές βλέψεις και μάλιστα μέχρι πρόσφατα, τον οποίο μάλιστα, σύμφωνα με τη λογική του Δαμιανού, χρησιμοποίησαν οι δυνάμεις εκείνης της εποχής για τα δικά τους γεωστρατηγικά σχέδια. Διότι, τι άλλο ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή, αν όχι ο ξεριζωμός χιλιάδων ανθρώπων από τις εστίες τους εξαιτίας της τυχοδιωκτικής, αλυτρωτικής και ιμπεριαλιστικής αντίληψης της «Μεγάλης Ιδέας», όπου η Ελλάδα συμμετείχε στον πόλεμο σε συνεργασία με τις μεγάλες δυνάμεις, προκειμένου να μοιράσουν τα εδάφη της παρηκμασμένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Ας μας εξηγήσουν, όποιοι μπορούν, τι δουλειά είχε ο ελληνικός στρατός, το 1922, έξω από την Άγκυρα; Διότι, σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε απλά για αλυτρωτισμό, αλλά για ιμπεριαλιστική επέμβαση του ελληνικού κράτους σε ένα άλλο.

Και ας πάμε σε πιο πρόσφατα γεγονότα, στην μετά το 1945 περίοδο. Η Ελλάδα, το 1945-46, ως αναγνώριση της προσφοράς της με το μέρος των νικητών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, διεκδίκησε όχι μόνο την επιτυχή προσάρτηση των νησιών της δωδεκανήσου, αλλά και τρεις ακόμη περιοχές: 1) της Νοτίου Αλβανίας, γνωστή και ως Βόρειος Ήπειρος, 2) τη Νότια Βουλγαρία, γνωστή και ως Ανατολική Ρωμυλία και 3) την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, το 1946, διεκδικεί επίσημα, εκτός από την Κύπρο, όλα τα υπόλοιπα. Ο λόγος που δεν διεκδίκησε την Κύπρο ήταν για να μην διαταραχτούν οι σχέσεις της με τη Βρετανία. Ανεπίσημα, βέβαια, διάφοροι άλλοι εθνικιστικοί κύκλοι διεκδικούσαν επιπλέον την Ανατολική Θράκη που είχε προσαρτηθεί στην Τουρκία, καθώς και τμήμα της Μακεδονίας που βρισκόταν στη Γιουγκοσλαβία (σημερινή FYROM). Το σκεπτικό όλων αυτών των διεκδικήσεων ήταν ότι αυτές ήταν ελληνικές περιοχές από αρχαιοτάτων χρόνων και άρα εφόσον βρίσκονται εκτός Ελλάδας είναι υπό ξένη κατοχή.

Λογική του παραλόγου, δηλαδή. Διότι, τότε, θα έπρεπε να διεκδικήσουμε και τις ελληνόφωνες περιοχές της κάτω Ιταλίας, οι οποίες ήταν ελληνικές αποικίες από αρχαιοτάτων χρόνων, καθώς επίσης τις κτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ιδιαίτερα την φυλή των Καλάς, στο Αφγανιστάν, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι απόγονοι των αρχαίων μακεδόνων στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Όμως, γενικά απαράγραπτα ιστορικά δίκαια δεν υπάρχουν. Και αυτό το ομολογεί ο ίδιος ο Ίωνας Δραγούμης, του οποίου το εθνικό φρόνημα δεν το αμφισβητεί κανείς από όσους λένε ότι είναι πατριώτες. Παραθέτω απόσπασμα, του ίδιου, όπου λέει τα πράγματα με το όνομά τους για το τι ακριβώς παίχτηκε στην περιοχή της Μακεδονίας εκείνη την εποχή: «Με το θεώρημα των εθνικοτήτων δεν θα πάρουμε την Μακεδονία, διότι, αν κι ευρίσκονται ελληνικά στοιχεία σκορπισμένα εις όλην την χώραν, μόνον τα νότια αυτής μέρη κατοικούνται πυκνά από Έλληνες. Με τα θεωρήματα των απαράγραπτων ιστορικών δικαίων όσον και αν τα φωνάζωμεν μεταξύ μας και εις την οικουμένην δεν θα πάρωμεν την Μακεδονίαν, διότι απαράγραπτα δικαιώματα δεν υπάρχουν εις την γην και πολλών ειδών παραγραφές ισχύουν εις το διεθνές δίκαιον...Εις την Μακεδονία θα εμφανιστεί την δωδεκάτην ώραν ο Μακιαβέλης. Αν αυτός είναι Βούλγαρος, η Μακεδονία θα γίνη Βουλγαρική, αν είναι Έλλην θα γίνει ελληνική, αν είναι Ρώσος, φίλος της αυτονομίας θα γίνη αυτόνομον κράτος σλαυικόν... Είναι ακόμη καιρός να γίνη Έλλην ο Μακιαβέλης» (από αδημοσίευτο άρθρο του Ίωνα Δραγούμη το 1903).

Αν, λοιπόν, όλες αυτές οι διεκδικήσεις της Ελλάδας, την περίοδο μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή, αλλά και μετά, το 1946, δεν συνιστούν αλυτρωτισμό, τότε τι είναι;

Εν κατακλείδι. Ο εθνικισμός από τη φύση του παράγει αλυτρωτισμό και επεκτατισμό. Έτσι έγινε στην Ελλάδα, έτσι πιθανόν να γίνει και με τη FYROM, έτσι έγινε παντού.

Ακόμη και αν δεχτούμε την άποψη του Δαμιανού περί αλυτρωτισμού της FYROM και πως πίσω από τα Σκόπια υπάρχουν «...δυνάμεις που τα χρησιμοποιούν ή θα τα χρησιμοποιήσουν ως προτεκτοράτο για τα γεωστρατηγικά τους σχέδια...», και πάλι δεν έχει βάση το επιχείρημα, διότι: Πρώτον, δεν κατονομάζει ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις. Αντίθετα, πέφτει σε μια αστυνομικού τύπου ανάλυση της ιστορίας. Δεύτερον, δεν εξηγεί γιατί αυτές οι «δυνάμεις» επιβουλεύονται την Ελλάδα (μήπως είναι χώρα αντάρτης η Ελλάδα και δεν το ξέρουμε ή μήπως κάνει αντιιμπεριαλιστικό αγώνα και πάλι δεν το ξέρουμε;). Τρίτον, γιατί αυτές οι «δυνάμεις» να θέλουν να υπονομεύσουν την Ελλάδα; Μήπως ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ και δεν έχει Βάσεις και άρα γεωστρατηγικά εξυπηρετεί τα σχέδια κάποιων δυνάμεων; Τέταρτον, είναι δυνατόν μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία είναι το πιο ισχυρό οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά κράτος στα Βαλκάνια, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΟΣΑ, με τεράστιες επενδύσεις στη FYROM, με πληθυσμό 11.000.000 (σε αντίθεση με τα 2.000.000 της FYROM) να κινδυνεύει από τη γειτονική χώρα;

Αν πάλι δεχτούμε την άποψη του Δαμιανού περί αλυτρωτισμού της FYROM τότε η λύση είναι οι καλές διμερείς σχέσεις σε όλα τα επίπεδα, οι ανταλλαγές σπουδαστών μεταξύ των δύο χωρών, τα πολιτιστικά δρώμενα, η αξιοποίηση της σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, η επιστροφή των σλαβομακεδόνων αγωνιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που βρίσκονται αναγκαστικά έξω από τη χώρα που γεννήθηκαν, την Ελλάδα και που το ελληνικό αστικό κράτος έχει δημεύσει τις περιουσίες τους, οι διεθνιστικές σχέσεις μεταξύ των δύο εργατικών τάξεων της περιοχής και τόσα άλλα που θα μπορούσαμε να βρούμε προκειμένου να πάψουν να υπάρχουν αλυτρωτικές βλέψεις.

Αυτά όλα, κατά τη γνώμη μου, είναι τα ιστορικά και πολιτικά στοιχεία ως απάντηση στην άποψη του, αγαπητού κατά τα άλλα, Δαμιανού, τα οποία θα πρέπει να μας οδηγούν ως Αριστερούς και ως διεθνιστές να αποδεχτούμε τη βασική αρχή ότι είναι δικαίωμα του κάθε λαού, άρα και του γειτονικού, στην αυτοδιάθεση και στον αυτοπροσδιορισμό.

Διότι, μόνο έτσι και εμείς ως Αριστεροί δεν θα είμαστε μέρος των επιλογών του αστικού κράτους.

------------

-Το κείμενο είναι απο την ιστοσελίδα: http://www.dikki.org/Keimeno.asp?W=1&ID=24

-Το κείμενο του Δαμιανού Βασιλειάδη με τίτλο «Μακεδονία και αλυτρωτισμός» στο οποίο απάντησε ο Δημήτρης Κατσορίδας μπορείτε να το διαβάσετε εδώ http://www.dikki.org/Keimeno.asp?W=1&ID=15

Зајди, зајди јасно сонце.

Το Зајди, зајди јасно сонце είναι δημοφιλές μακεδονικό λαϊκό τραγούδι του οποίου η φήμη έχει εξαπλωθεί σε όλες τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και φυσικά στην Ελλάδα όπου είναι ιδιαίτερα αγαπητό στους Μακεδόνες.

 

Spelling	Μακεδονικά	Ελληνικά
Ζάϊντη, ζάϊντη γιάσνο σόντσε.	Зајди, зајди јасно сонце,	Δύσε, δύσε αστραφτερέ ήλιε,
ζάϊντη πομρατσσή σε,	Зајди помрачи се,	δύσε να σκοτεινιάσεις,
η τη γιάσνα λε μεσετσσήνο,	и ти јасна ле месечино,	κι εσύ αστραφτερό φεγγάρι,
μπέγκαϊ ούνταβη σε.	бегај удави се.	φύγε μακριά, να πνιγείς.
Ζζάλη γκόρο, ζζάλη σέστρο,	Жали горо, Жали сестро,	Πένθησε φύση(δάσος), πένθησε αδερφή μου,
ντβάϊτσα ντα ζζάλημε.	Двајца да жалиме.	οι δύο μας να πενθήσουμε.
τη ζα τφόϊτε λήσια λε γκόρο,	ти за твојте лисја ле горо,	εσύ για τα δικά σου φύλλα (που πέφτουν),
(γ)ιάς ζα μόϊτα μλάντοστ.	јас за мојта младост.	εγώ για τη δική μου νιότη (που φεύγει).
Τβόϊτε λήσια γκόρο σέστρο,	Твојте лисја горо сестро,	Τα δικά σου φύλλα φύση (δάσος) αδερφή μου,
πακ κιέ τη σε βράτατ,	пак ќе ти се вратат,	πάλι θα σου επιστρέψουν,
μόϊατα μλάντοστ γκόρο λε σέστρο,	мојата младост  горо ле сестро,	η δική μου νιότη, φύση (δάσος) αδερφή μου,
νέμα ντα σε βράτη.	нема да се врати.	δεν θα επιστρέψει.

-------------------

- Το βίντεο με το τραγούδι Ζάιντι ζάιντι (γ)ιάσνο σόντσε είναι απο τον ετήσιο χορό του Πολιτιστικού συλλόγου Μαρίνας Ανθεμίων "ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ" στις 27/12/2009 στο οικογενειακό κέντρο "Παρθενώνας" στο Αγγελοχώρι Ειρηνούπολης.

ΠΡΟΣ ΤΑ ΒΟΔΕΝΑ.

ΜΙΑ ΘΛΙΜΕΝΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΔΩΘΕ ΑΠΟ ΤΗ ΛΙΜΝΗ ΤΟΥ ΟΣΤΡΟΒΟΥ. - ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ ΒΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΛΑΒ. -ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΤΖΟΒΑΣ. ΑΓΓΑΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΕΡΓΑ ΣΤΗ ΜΕΘΟΡΙΟ.

7^ο

ΠΡΟΣ ΤΑ ΒΟΔΕΝΑ. Οχτώβρης 1933.

Αφήνουμε πίσω τα ψηλά βουνά της Φλώρινας και της Καστοριάς. Το Πισοδέρι και το Νταούλ κρύβονται μέσα στα σύννεφα. Μια κάποια βαρειά πάχνη σκεπάζει τα ορεινά χωριά, την Κλεισούρα, το Λέχοβο και τα Αρβανιτοχώρια. Στα παραθύρια των σπιτιών στ’ Αρβανιτοχώρια πλήθος αρμαθιές από κόκκινες πιπεριές φαντάζουν στις πρωινές αχτίνες του ήλιου. Όσο το αυτοκίνητο κατεβαίνει προς τον κάμπο, τόσο πιο θλιμμένη, πιο σιωπηλή προβάλλει στα μάτια μας η Δυτική Μακεδονία. Θλιμμένη κι αλυσσοδεμένη…

Εδώ ένα πουλάκι να πετάξει, μια τσίχλα να φτερουγίσει ανάμεσα από τα χαμοκλάδια, θεωρείται κίνημα… εθνικοεπαναστατικό. Αμέσως τα αποσπάσματα, οι καπεταναίοι, οι χαφιέδες, οι τσαντέφσκυδες και οι διαλεγμένοι αγροφύλακές τους. Όλα σε ενέργεια… Και προπαντός η βία.

Κάθε τόσο αλλάζουμε μέσο συγκοινωνίας. Ο θρήνος των μακεδονικών χωριών μας παρακολουθεί σ’ όλη μας τη διαδρομή. Τα χαμόσπιτα με τα πλυθιά μας θυμίζουν την άθλια ζωή των κατοίκων τους.

Όποιος δεν εβούτηξε την υγρή μπομπότα μέσα στην τριμμένη κόκκινη πιπεριά που τρώει ο Μακεδόνας, όποιος δεν είδε τα παιδιά του να σπαρταράνε από τον παροξυσμό της ελονοσίας, όποιος δεν άκουσε το μισθωτό δάσκαλο χαλυβδόκρανο εθνικιστή να μιλάει με περιφρόνηση για τη «φάρα» που του δώσανε να μορφώσει… κι όποιος δεν είδε Μακεδόνες δεμένους στα δέντρα να ξερνάνε αίμα για… να μαρτυρήσουν που είναι οι κομιτατζήδες, όποιος δεν αντιλήφθηκε τον Έλληνα χωροφύλακα να δέρνει γυναίκες και παιδιά με αγριότητα καννίβαλου, δεν ξέρει τι υποφέρει ο σκλαβωμένος αυτός λαός.

Στη Βέρροια μίλησα με Βλάχους. Μου είπαν για τη ζωή τους και για τη ζωή εκείνων που φύγαν από τη Βέρροια για τη Ρουμανία:

- Οι μπογιάροι τους πίνουν το αίμα εκεί…

- Οι Έλληνες μας κάνανε πτώματα εδώ…

Και οι Μακεδόνες της βουλγαρικής και σερβικής Μακεδονίας; Εκείνοι μήπως ζουν καλλίτερα;

Και από τη σερβική και τη βουλγαρική Μακεδονία τα γράμματα πάνε κι έρχονται. Ανταλλάσσονται θερμοί χαιρετισμοί μεταξύ των καταπιεζομένων. Είναι όλοι τους σκλάβοι και δεν είναι λίγοι. Όλοι οι Μακεδόνες ξεπερνάνε τα 3 εκατομμύρια. Σκλάβοι σωστοί.

Το τραίνο κυλάει με κάποια δειλία πάνω στις γραμμές του. Δεν ξέρεις τι γίνεται… Οι κομιτατζήδες, τα αγαπημένα παιδιά των ιμπεριαλιστών και του Μουσάνωφ, τοποθετούν μπόμπες. Οι κλειδούχοι των σιδηροδρόμων σε επιφυλακή. Οι κόκκινες σημαίες τους κάθε τόσο σταματάνε το τραίνο. Επιθεωρείται η γραμμή.

Περνάμε το Σόροβιτς. Στο Πάτελι οι σύντροφοι μας χαιρετούν. Τους είχαμε πει ότι θα περάσουμε από το κόκκινο χωριό τους. Μας περιμένουν. Η λίμνη του Όστροβο είνε πολύ ταραγμένη. Ολόγυρα τα χωριά καρτερούνε κάτι σπουδαίο.

Η ΛΊΜΝΗ ΤΟΥ ΟΣΤΡΟΒΟ ΚΑΙ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΖΕΡΒΙ, ΤΣΕΓΑΝΙ, ΡΟΣΙΛΟΒΟ.

Τα χωριά είνε γραφικά ολόγυρα στη λίμνη και τα σπαρτά φυτρώνουν ολόδροσα και πεταχτά. Οι άνθρωποι όμως του λαού είναι τόσο δυστυχισμένοι εδώ… τόσο εξαθλιωμένοι…

Πρόεδρος της κοινότητας των χωριών Όστροβο, Ζέρβι, Τσέγανι, Ροσίλοβο είνε ο καπετάν Χατζηχαρίσης.

Από πού ήρθε; Ποιος είνε; Τι θέλει;

Οι χωριάτες ένα μόνο ξέρουν. Το μάθανε από την καταδυνάστευση πολλών χρόνων. Να κάνουν τα θελήματά του. Οι Έλληνες τον βάλανε πρόεδρο της μιας κοινότητας που αποτελούν τα χωριά. Αυτός λύνει, αυτός δένει.

1) Τους βάνει να κάνουν αγγαρείες, προσωπικές εργασίες, ενώ για τα έργα υπάρχουν κονδύλια διαθέσιμα. Αυτός κατακρατάει τα χρήματα που θα πληρωνόντουσαν για μεροκάματα και οι άλλοι δουλεύουν.

2) Έχει έναν αλευρόμυλο στο Όστροβο, όποιος τολμήσει να μην αλέσει το σιτάρι του σ’ αυτόν γίνεται αμέσως «κομιτατζής», «Βούλγαρος», «ύποπτος», μπαίνει στους μαύρους «καταλόγους».

3) Ο καπετάνιος σκηνοθέτησε ως τώρα έναν εμπρησμό στο Όστροβο το 1932 και τον απέδωσε σ’ ένα φτωχό Μακεδόνα για να τον καταστρέψει.

4) Σκηνοθέτησε δύο συνεδριάσεις κομιτατζήδων, δηλ. ενώ μιλούσαν οι χωρικοί στα καφενεία τους παρέδωσε στην αστυνομία. Αν θέλεις μην κάνεις τα θελήματά του…

5) Είνε ιδιοχτήτης της Ζέρβης, που είνε τσιφλίκι αναπαλλοτρίωτο, γιατί με την τρομοκρατία κρατάει τους αχτήμονες κάτοικους στο χέρι του και δεν κινούνται για την απαλλοτρίωση για να τους έχει κολλίγους.

6) Έχει στην κατοχή του 150 στρέμματα τα καλλίτερα χωράφια, 200 στρέμματα λειβάδια. Αρκετά εκατομμύρια περιουσία χρήμα και είνε ιδιοχτήτης ενός χωριού του Ζέρβι.

Ζήτω, λοιπόν, η Ελληνική Μακεδονία!…

Μα εκτός από τα έργα και τα κατορθώματα αυτού του καπετάνιου, πόσα ακόμα μυστικά δε κρύβει αυτή η σιωπηλή λίμνη του Όστροβου;

Πόσο άγριοι ξυλοδαρμοί!!… πόσες καταπιέσεις… πόσα βασανιστήρια σε βάρος των δυστυχισμένων Μακεδόνων…

Ν. Κοντός.

---------------------

- Το κείμενο είναι του Ν. Κοντού, εφημερίδα Ριζοσπάστης, Σάββατο 28/10/1933.

- Όστροβο μετονομάστικε σε Άρνισσα στις 2/3/1926-ΦΕΚ 97/1926, Σόροβιτς μετονομάστικε σε Αμύνταιο στις 19/7/1928-ΦΕΚ 156/1928, Πάτελι μετονομάστικε σε Αγιος Παντελήμονας στις 31/8/1926-ΦΕΚ 346/1926, Τσέγανι μετονομάστικε σε Αγιος Αθανάσιος στις 15/11/1926-ΦΕΚ 413/1926, Ροσίλοβο μετονομάστικε σε Ξανθόγεια στις 2/3/1926-ΦΕΚ 97/1926. Τα στοιχεία μετονομασιών έιναι απο http://pandektis.ekt.gr/dspace/handle/123456789/4968?locale=el

-Τσαντέφσκυδες: Ποιος ήταν ο Τσαντέφσκυ; Τον περιγράφει ο Ν. Κοντός στην ίδια εφημερίδα στις 25/10/1933:  “ Ενας χαφιές μισθοδοτούμενος απ’ τη Διοίκηση Χωροφυλακής Φλώρινας, συνεργάτης του αρκουδανθρώπου καπετάν Στέφου και του αιμοβόρου Πετράκη. Τους έψηνε το ψάρι στα χείλη στα γύρω χωριά και στο Κάλινικ τους έπαιρνε τακτικά το «χαράτς», τους απειλούσε ότι θα τους καταγγείλει ως κομιταζήδες. Τους άρπαζε τις γυναίκες με την απειλή ότι θα τις σκοτώσει. Τους ρήμαζε τα κτήματα και τους έπαιρνε τα χρήματα για να τα μοιραστεί με τους προστάτες του. Ο στόχος του Τσαντέφσκυ ήταν οι τρεις Μακεδόνες χωρικοί Μάνος, Μπαλάκας, Παρασκευόπουλος που γι αυτούς το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο και μιαν ημέρα τον καθάρισαν. […] οι τρεις τουφεκίζονται πίσω από τους πύργους του Γεντή Κουλέ. Κάποια τελευταία κραυγή του Μάνου όμως δε θα λησμονηθεί ποτέ από τους Μακεδόνες: - …Είμαι Μακεδόνας και θα πεθάνω Μακεδόνας δεν είμαι ούτε Βούλγαρος ούτε κομιτατζής…”

Εικόνες και εμπειρίες από την συγκρότηση του σύγχρονου δημοκρατικού κράτους της Μακεδονίας. 2 Αυγούστου 1944.

…από τότε ακόμα λαμβάνονταν υπόψη και το γεγονός ότι στη Μακεδονία, μαζί με τους Μακεδόνες, ζουν και άλλες εθνότητες, με δικούς του εκπροσώπους στις ανταρτικές ομάδες και τις επιτροπές. Γι’ αυτό και ήταν φυσικό ότι στη συνεδρίαση της  και στα όργανά της συμμετείχαν άνθρωποι από όλες τις εθνότητες – Τούρκοι, Αλβανοί, Βλάχοι, υπήρχαν, νομίζω, και κάνα-δυο Σέρβοι.

Η πρώτη συνεδρίαση της A.S.N.O.M.

Ήταν πραγματικά μια δική μας (φυσικά και δική μου) μεγάλη και εξαιρετική εμπειρία. Για να το πω διαφορετικά – ήταν η δική μας «πρώτη δημιουργία κράτους». Η πρώτη αυτή συνεδρίαση της A.S.N.O.M. που πραγματοποιήθηκε την επέτειο του Ιλιντεν στα κονάκια του μοναστηριού Πρόχορ Πτσίνσκι, μου άφησε πολλές και ανεξίτηλες αναμνήσεις.

Όλα έγιναν με έναν τρόπο τελετουργικό, επίσημο, γιατί το ίδιο το γεγονός ήταν πολύ σπουδαίο, ιστορικό, και οι άνθρωποι που συμμετείχαν είχαν έρθει εδώ με μεγάλο ενθουσιασμό.

[…]

Άνοιξε την συνεδρίαση ο Πάνκο Μπρασσνάροφ, ο οποίος σύντομα αλλά περιεκτικά, είπε όλα όσα έπρεπε να ειπωθούν αυτή τη μέρα. Συσχέτισε τις δύο επετείους του Ιλιντεν ως ζωντανός μάρτυρας, κι όλοι εμείς, σε πραγματική έξαρση, αποδώσαμε τιμές στους αγωνιστές που έπεσαν για την ελευθερία της Μακεδονίας.

[…]

Τη δεύτερη μέρα της συνεδρίασης έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα, περιεκτική συζήτηση μεταξύ των διαφόρων αντιπροσώπων, οι οποίοι, σε γενικές γραμμές, αποδέχονταν την ιδέα της ίδρυσης ανεξάρτητου κράτους. Αυτό ήταν κάτι που πλανιόταν στην ατμόσφαιρα ως κοινή σκέψη όλων των αντιπροσώπων που παρευρίσκονταν, ακόμη και των ανταρτών που είχαμε φέρει για να φυλάνε το μοναστήρι του Αγίου Προχόρ Πτσίνσκι και βρισκόταν στην αυλή ή στις γύρω πλαγιές.

Μάλλον το πιο ενδιαφέρον απ’ όλα αυτά ήταν όταν ήρθε η στιγμή της ψήφισης των ντοκουμέντων. Οι αντιπρόσωποι με θυελλώδη χειροκροτήματα και συντονισμένα συνθήματα, χαιρέτησαν το ψήφισμα των πρώτων πράξεων του καινούργιου μακεδονικού κράτους, με τις οποίες η A.S.N.O.M. ανακηρυσσόταν ανώτατο νομοθετικό και εκτελεστικό εθνικό αντιπροσωπευτικό σώμα και ανώτατο όργανο του κράτους της δημοκρατικής Μακεδονίας.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ανάμεσα σ’ αυτά τα ντοκουμέντα υπάρχει και μια δήλωση, σημαντική ακόμα και σήμερα (λόγω της σημασίας που δίνεται στα ανθρώπινα δικαιώματα), η οποία αναφέρεται στα θεμελιώδη δικαιώματα και την ισονομία όλων των πολιτών της Μακεδονίας ανεξαρτήτως εθνικότητας, φύλλου, θρησκείας, φυλής…

Σ’ αυτή γίνεται λόγος και για το ότι είναι εξασφαλισμένα όλα τα δικαιώματα ελεύθερης εθνικής ζωής των εθνικών μειονοτήτων. Στέκομαι σε αυτήν τη δήλωση που γράφτηκε το μακρινό 1944, γιατί επιβεβαιώνει το γεγονός ότι, ακόμα τότε, ήμασταν βαθιά πεπεισμένοι ότι η Μακεδονία πρέπει να οικοδομηθεί πάνω σε δημοκρατικές αρχές. Όπως είναι γνωστό, η A.S.N.O.M., ανακήρυξε τη μακεδονική γλώσσα ως επίσημη γλώσσα του κράτους, κάτι που συνεχίστηκε και σε όλα τα κατοπινά Συντάγματα της Μακεδονίας.

Από την άποψη της σπουδαιότητας, μεγαλύτερης σημασίας ήταν το Μανιφέστο και η Διακήρυξη, με τα οποία η A.S.N.O.M. έκανε γνωστό σε όλη τη μακεδονική, αλλά και τη διεθνή κοινωνία, ότι τη μέρα αυτή δημιουργήθηκε η νέα ελεύθερη Μακεδονία – το πρώτο κράτος του μακεδονικού λαού. Είμαι πεπεισμένος ότι αυτά τα ντοκουμέντα, με τα φιλελεύθερα, αντιφασιστικά και πατριωτικά μηνύματά τους, ακόμα και σήμερα προκαλούν συναισθήματα ανάτασης και υπερηφάνειας σε κάθε Μακεδόνα. Πρώτα απ’ όλα, εξαιτίας της ιστορικότητάς τους και, τολμώ να πω, εξαιτίας του οράματος που περιέχουν. Και βέβαια για τις προοπτικές που άνοιγαν στις επόμενες γενεές.

 

-------------

- Το κείμενο της ανάρτησης είναι αποσπάσματα από το βιβλίο του του Κίρο Γκλιγκόροφ «Απομνημονεύματα», Εκδόσεις Κούριερ Εκδοτική, Αθήνα 2001.

- A.S.N.O.M. :The Anti-Fascist Assembly for the People's Liberation of Macedonia (Μακεδονικά: Антифашистичко Собрание на Народното Ослободување на Македонија, Latinic: Antifašističko Sobranie na Narodnoto Osloboduvanje na Makedonija, abbr. A.S.N.O.M., Ελληνικά: Αντιφασιστική Συνέλευση για την Εθνική Απελευθέρωση της Μακεδονίας.)

- Η συνεδρίαση της A.S.N.O.M πραγματοποιήθηκε την συμβολική ημερομηνία 2 Αυγούστου 1944. Η 2 Αυγούστου είναι η επέτειος με το νέο ημερολόγιο της επανάστασης του Ίλιντεν η οποία έγινε στις 20 Ιουλίου 1903 με το παλιό ημερολόγιο.

Erga omnes

Με βάση το διεθνές δίκαιο κάθε χώρα επιλέγει μόνη της το όνομα με το οποίο θα αποκαλείται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό (Διεθνή Κοινότητα).

Έτσι, με βάση το διεθνές δίκαιο η Δημοκρατία της Μακεδονίας επέλεξε το όνομά της όπως και η Ελληνική Δημοκρατία επέλεξε το δικό της.

Για λόγους συντομίας όλοι οι λαοί του κόσμου ονομάζουν τις δυο χώρες Μακεδονία (Macedonia)  και Ελλάδα (Greece) αντίστοιχα.

Η απαίτηση της Ελλάδας να αλλάξει erga omnes (για όλες τις χρήσεις) το όνομα της Μακεδονίας είναι, συν τοις άλλοις, και κωμική την στιγμή που η ίδια στο εσωτερικό ονομάζεται Ελλάδα / Ελλάς (αγγλιστί Hellas) ενώ στο εξωτερικό ονομάζεται Greece στις χώρες του δυτικού κόσμου και Yunanistan στις ασιατικές και αφρικανικές χώρες.

Εάν η Ελλάδα θέλει να «λύσει» το όνομα της γειτονικής χώρας, οφείλει να λύσει πρώτα το δικό της πρόβλημα ονομασίας erga omnes στην διεθνή κοινότητα και μετά να ασχοληθεί με το όνομα της Μακεδονίας.

Пара бери киселец = Η Πάρα μαζεύει κίσελετς

Παλιό ερωτικό μακεδονικό τραγούδι από την καρδιά των βαλκανίων.

Η Πάρο και ο Μητσος. Η Πάρο μαζεύει ανοιξιάτικα λουλουδιασμένα χόρτα του αγρού (κισελετς) και ο Μήτσος οργώνει τον κήπο…

 

Spelling	Μακεδονικά	Ελληνικά
Πάρα μπέρι κίσελετς	Пара бери киселец	Η Πάρα μαζεύει κίσελετς
Μητσε όρα γκράντηνα[2х]	Мице ора градина[2х]	Ο Μήτσε οργώνει τον κήπο[2х]
Πάρο λε, σέβντο λε	Паро ле, севдо ле	Πάρο λε, σεβντάς λε
σέβντο λε, Πάρο λε	севдо ле, Паро ле	σεβντάς λε, Πάρο λε
σάρτσε το μι γο ίζγκορε[2х]	срцето ми го изгоре[2х]	Την καρδιά μου έκαψες[2х].
Ντάη μι Πάρο κίσελετς	Дај ми Паро киселец	Δώσε μου Πάρο κίσελετς
ούστε ντα σι όλανταμ[2х]	усте да си оладам[2х]	το χειλάκι μου να δροσίσω[2х]
Πάρο λε, σέβντο λε	Паро ле, севдо ле	Πάρο λε, σεβντάς λε
σέβντο λε, Πάρο λε	севдо ле, Паро ле	σεβντάς λε, Πάρο λε
σάρτσε το μι γο ίζγκορε[2х]	срцето ми го изгоре[2х]	Την καρδιά μου την έκαψες[2х]
Να τη Μήτσε κίσελετς	На ти Мице киселец	Να σου Μήτσε κίσελετς
ούστε ντα σι ολαντησσ[2х]	усте да си оладиш[2х]	το χειλάκι σου να δροσίσεις[2х]
Πάρο λε, σέβντο λε	Паро ле, севдо ле	Πάρο λε, σεβντάς λε
σέβντο λε, Πάρο λε	севдо ле, Паро ле	σεβντάς λε, Πάρο λε
σάρτσε το μι γο ίζγκορε[2х]	срцето ми го изгоре[2х]	την καρδιά μου την έκαψες[2х]
Νε τι σάκαμ κίσελετς	Не ти сакам киселец	Δε θέλω το κίσελετς σου
τουκ τι σάκαμ ούστε το[2х]	тук ти сакам устето[2х]	αλλά θέλω το χειλάκι σου[2х].
Πάρο λε, σέβντο λε	Паро ле, севдо ле	Πάρο λε, σεβντάς λε
σέβντο λε, Πάρο λε	севдо ле, Паро ле	σεβντάς λε, Πάρο λε
σάρτσε το μι γο ίζγκορε[2х]	срцето ми го изгоре[2х]	την καρδιά μου την έκαψες[2х].

ΕΛΛΑΔΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΗΡΩΩΝ – ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΩΝ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μετάφραση άρθρου του Αλέξανδρου Ζαχαρόπουλου το οποίο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Sydney Morning Herald", Αυστραλία, Τετάρτη, Μάρτιος 23, 1994. Η ελεύθερη μετάφραση απο τα αγγλικά στα ελληνικά είναι δική μου.

----- αρχή κειμένου -----

Η διαμάχη για τη Μακεδονία οφείλεται περισσότερο στον ελληνικό τρόπο σκέψης, γράφει ο Αλέξανδρος Ζαχαρόπουλος. (Εφημερίδα "Sydney Morning Herald", Αυστραλία, Τετάρτη, Μάρτιος 23, 1994)

Είναι γεγονός ότι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Αυστραλίας υποστήριξαν σε συντριπτική πλειοψηφία τους αγωνιζόμενους Μακεδόνες, και οι περισσότεροι Αυστραλοί θα τους υποστηρίξουν ενστικτωδώς.

Πέρα από αυτό είναι απίθανο περισσότερο από μια χούφτα άνθρωποι (στην Αυστραλία) να κατανοήσουν πλήρως την ελληνική θέση. Αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουν την εμπειρία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος.

Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι τα 12 χρόνια που έζησα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, κυρίως τη δεκαετία του 1970, προσπάθησαν να ενσταλάξουν μέσα μου την νοοτροπία και την σχεδόν ακλόνητη πίστη περί γνησιότητας και μοναδικότητας του ελληνικού λαού, της γλώσσας και του πολιτισμού (σε αυτά τα τρία θα πρόσθετα και τη “ορθοδοξία” εάν δεν είχε χρειαστεί, οι γονείς μου να δωροδοκήσουν έναν ιερέα προκειμένου να επιτρέψει στην Αγγλικανή προ-γιαγιά μου να βαφτίσει τον αδερφό μου, had not thought the religion irrelevant and in bad taste).

Η νοοτροπία στην οποία αναφέρομαι ήταν ο τρόπος παρουσίασης των γεγονότων προς εμάς (του μαθητές) μέσω εικόνων (παραστάσεων). Κάθε χρόνο, στην σχολική παρέλαση προς τιμή της επετείου της επανάστασης εναντίων “των Τούρκων”, το θέμα περιστρέφονταν γύρω από Έλληνες στρατηγούς που σκότωσαν πολλούς εχθρούς σε μια ημέρα και η παλάμη τους δεν άνοιγε για να αφήσει το σπαθί. Τα βιβλία μας, εκθείαζαν τους Βυζαντινούς βασιλιάδες που πολεμούσαν να κρατήσουν τις εξ ανατολών ορδές εκτός αυτοκρατορίας. Σε όλες τις εποχές της ιστορίας είχαμε Μεγάλους Εξολοθρευτές οι οποίοι  συμπεριλαμβάνονται στο πάνθεον των ηρώων μας.

Η καλλιέργεια στην πίστη της θεωρίας της συνέχειας του ελληνισμού, κόντρα στους νόμους των πιθανοτήτων, ήταν δυνατή μέσω μιας μεθόδου απόκρυψης πληροφοριών και ταυτόχρονα αποτροπής άλλων τρόπων ερμηνείας της ιστορίας. Ως παιδιά δεν είχαμε ούτε την ικανότητα ούτε την διάθεση να διερευνήσουμε τις ανατροπές και τις “προσμίξεις” στην ιστορία του ελληνικού λαού, της γλώσσας και της κουλτούρας. Οι Πελοποννησιακοί πόλεμοι της αρχαιότητας δεν ήταν παρά ένα οικογενειακό καβγαδάκι. Δεν μπορούσε να περάσει από το μυαλό μας η σκέψη ότι η Σπάρτη θα μπορούσε να έχει περισσότερα κοινά πολιτισμικά στοιχεία με την Περσία (με την οποία σχημάτισε συμμαχίες) σε σχέση με την Αθήνα. Μαθαίναμε την μακραίωνη ιστορία του τόπου μας εγκλωβισμένοι μέσα στην αντίθεση / δίπολο Έλληνες και μη-Έλληνες. Αυτός ο τρόπος σκέψης συνεχίζεται μέχρι τις μεγαλύτερες και ώριμες ηλικίες. Η Μελίνα Μερκούρη (το 1981 εργάστηκα ως βοηθός του ανώτερου συμβούλου της, Βασίλη Φωτόπουλο) χρησιμοποίησε αυτόν τον τρόπο σκέψης για να μου πει ότι η σημασία της επιστροφής των Ελγινείων μαρμάρων έγκειται στο γεγονός ότι αποτελούν την καρδιά του σώματος του ελληνικού πολιτισμού ο οποίος κληρονομήθηκε από το αρχαίο παρελθόν. Μέχρι τον πρόσφατο θάνατό της θεωρούσε ότι η σύγχρονη Ελλάδα, ως μοναδικός κληρονόμος, είχε καθήκον να συντηρήσει την οργανική συνοχή εκείνου του σώματος.

Όταν ο Μητροπολίτης Φλώρινας (μια πόλη ακριβώς στα νότια σύνορα της Μακεδονίας) είπε ότι υπάρχουν πολλές πέτρινες στήλες που επιβεβαιώνουν και μαρτυρούν την ελληνικότητά τους, δυστυχώς αντηχούσε τους στίχους ενός επικού ποιήματος του σεβάσμιου Έλληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσου.

Μέχρι να εγκαταλείψω την Ελλάδα, δεν μπορούσα να καταλάβω ότι η παιδεία μας ήταν αποτέλεσμα μιας διανοητικής υπεροψίας και ηθικής φτώχιας. Έπρεπε να μάθω για τους έντονες Αφρικανικές και Ασιατικές επιρροές στον πρώιμο πολιτισμό του Αιγαίου. Κατάλαβα ότι ο Αλέξανδρος εξάπλωσε προς ανατολάς όχι τον ελληνικό πολιτισμό αλλά τον τρόμο και την συμφορά. Έμαθα ότι η Θεσσαλονίκη είχε εβραϊκό πολιτισμό που συναγωνίζονταν τη Βιέννη προτού οι Έλληνες συνεργαστούν με τους κατακτητές για την εξολόθρευσή τους. Ντράπηκα όταν ανακάλύψα ότι στην ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας και Θράκης υπάρχουν στην εποχή μας κοινότητες, που αντιμετωπίζονται ως απόβλητοι γιατί η ελληνική δεν είναι η πρώτη τους γλώσσα. Ένοιωσα φρίκη όταν συνειδητοποίησα ότι υφίστανται εκβιαστικό “εξελληνισμό” στον οποίο αντιστέκονται για δεκαετίες. Μακριά από τη χώρα μου γρήγορα έμαθα να μην χρησιμοποιώ τις λέξεις "Γύφτος", "Βλάχος" και "Αρβανίτης" ως κοινές λέξεις βρισιάς όπως συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα.

Όταν η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε τη λέξη "Σκούπα" σαν κωδική ονομασία ενός σχεδίου για την μαζική απομάκρυνση άπορων Αλβανών από την Ελλάδα το 1993, σκέφτηκα σοβαρά να αλλάξω το επίθετό μου.

Είναι περιττό να πω, πως δεν πιστεύω ότι αυτή η πνιγηρά σοβινιστική εκπαίδευση που λάβαμε δεν μπορεί να υπερνικηθεί. Ούτε ότι οι Έλληνες είναι ανίκανοι σήμερα να αποδεχθούν τη διαφορετικότητα. Όταν ο τάφος του Καρόλου Κουν, μια ιδιοφυΐα του μοντέρνου ελληνικού θεάτρου, καλύφθηκε από αντί-Σημιτικά συνθήματα το 1992, ο αθηναϊκός τύπος πολύ γρήγορα καταδίκάσε αυτή την πράξη.

Ωστόσο ακόμη και εάν οι Έλληνες καταδικάζουν τους παλιούς ρατσισμούς, σε σχέση με το μακεδονικό ζήτημα υπάρχει μια εξαιρετικά μικρή διαφοροποίηση από την επίσημη κυβερνητική γραμμή αλλά καμία διαφοροποίηση, εξ όσων έχω ακούσει, μεταξύ των Ελλήνων της Αυστραλίας. Θα έλεγε κανείς ότι οι διαφωνούντες κρατούν χαμηλούς τόνους από φόβο. Οι υπόλοιποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η συμβατική μέθοδος διαιώνισης, από το παρελθόν, της ταυτότητάς τους ως Έλληνες – μια μέθοδο που ποτέ οι ίδιοι δεν επέλεξαν – δεν έχει θέση σε έναν σύγχρονο, ανεκτικό και πολιτισμικά διάχυτο κόσμο.

Σημείωση: Ο Δρ. Αλέξανδρος Ζαχαρόπουλος έφυγε από την Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά επέστρεψε πολλές φορές κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο University College του Λονδίνου. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αυστραλία το 1992.

---- τέλος κειμένου -----

- Το κείμενο στα αγγλικά αναμεταδόθηκε από το mils-news http://b-info.com/places/Macedonia/repu ... -03-28.mle στις 28 Μαρτίου 1994. Το αρχείο ανοίγει με M/S Word.

- Το βρήκα στο μακεδονικό φόρουμ συζητήσεων MAKNEWS http://www.maknews.com/forum/general-discussions/greece-a-land-of-heroes-and-distortions-by-zaharopoulos-t18084.html στις 4 Ιανουαρίου 2010.