Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2014

ΕΚΠΟΜΠΗ ΜΑΥΡΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Σας παρουσιάζουμε ένα βίντεο ντοκουμέντο, μια ιστορική “ΕΚΠΟΜΠΗ” που μεταδόθηκε πριν 20 χρόνια από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA, συγκεκριμένα στις 8 Οκτωβρίου 1994. (Το βίντεο είναι διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://youtu.be/LlazQkyNm5o)

Το θεωρούμε ιστορικό ντοκουμέντο διότι αποτελεί μια ακόμα απόδειξη της συκοφαντικής πολιτικής με την οποία το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει διαχρονικά τη μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, αλλά και πως μέχρι σήμερα η αδιέξοδη αυτή πολιτική αναβαθμίστηκε συνεχίζοντας τις ίδιες πρακτικές συκοφάντησης με νέες μεθόδους.

Η τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο «Η ΕΚΠΟΜΠΗ» στο τηλεοπτικό σταθμό MEGA το 1994 προβλήθηκε σε μια εποχή που η υστερία της ελληνικής κοινής γνώμης γύρω από το μακεδονικό ήταν στο απόγειο της.

Η τηλεοπτική εκπομπή με τίτλο «Η ΕΚΠΟΜΠΗ» στο τηλεοπτικό σταθμό MEGA το 1994 προβλήθηκε σε μια εποχή που η υστερία της ελληνικής κοινής γνώμης γύρω από το μακεδονικό ήταν στο απόγειο της.

Την, καλοστημένα συκοφαντική, εκπομπή παρουσιάζει δημοσιογράφος “αριστερός” Νάσος Αθανασίου, σήμερα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (νέα μέθοδος) με καλεσμένους ζωντανά και σε πλήρη αρμονία τους γνωστούς και μη εξαιρετέους επαγγελματίες δημοσιογράφους της ελληνικής εθνικοφροσύνης Δημήτρη Ρίζο και Κωνσταντίνο Χολέβα (παλιά μέθοδος).

Επίσης μιλάει ζωντανά στο στούντιο της “ΕΚΠΟΜΠΗΣ” και ο γνωστός ξεπερασμένος πολέμιος του σύγχρονου μακεδονικού έθνους, ο πρώην Υπουργός Νικόλαος Μάρτης…

Οι συνεντεύξεις Μακεδόνων ακτιβιστών παρουσιάζονται περιστασιακά, έντεχνα κομμένες και ραμμένες χωρίς ζωντανή φυσική παρουσία στην εκπομπή, με προφανή σκοπό την αλλοίωση των θέσεών τους. Παρόλα αυτά ο παρατηρητικός θεατής αντιλαμβάνεται τον απλό αλλά σύγχρονο πολιτικά πολιτισμένο λόγο, έστω κι απ’ τις λιγοστές λογοκριμένες απαντήσεις των Μακεδόνων ακτιβιστών που ακούγονται στο βίντεο.

Προς το τέλος της εκπομπής οι οικοδεσπότες της “ΕΚΠΟΜΠΗΣ”, για να σώσουν τα προσχήματα, δίνουν το λόγο και στον Παναγιώτη Δημητρά εκπρόσωπο του Ελληνικού Πρατηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, αλλά λόγω του όλου γενικότερου κλίματος της εποχής εκείνης κανείς δεν θέλησε να εξετάσει αυτά που έλεγε ο Δημητράς.

Άλλωστε, τόσο ο Δημητράς όσο και οι Μακεδόνες ακτιβιστές είχαν την ταμπέλα των “προδοτών”, των “ανθελλήνων”, των “μειοδοτών” και δεκάδων άλλων τέτοιων ανόητων χαρακτηρισμών.

Από τότε λοιπόν φαινόταν ξεκάθαρα η πρόθεση του ελληνικού κράτους για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετώπιζε διαχρονικά κάθε Έλληνα πολίτη που θα τολμούσε να ζητήσει τον σεβασμό των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων και δη της μακεδονικής. Ο στόχος ήταν -και παραμένει σήμερα- ο χαρακτηρισμός ως “υπόπτου” ή ως “ανθέλληνα” για οποιονδήποτε κάνει λόγο περί δικαιωμάτων εθνικών μειονοτήτων εντός της ελληνικής επικράτειας.

Όσα ακολούθησαν μετά τη δεκαετία του 1990 απέδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία έφθασε σήμερα το 2014 στο απαράδεκτα αντιδημοκρατικό σημείο η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών να μην θέλει καν να ακούσει τα επιχειρήματα της μειοψηφίας Ελλήνων πολιτών που διεκδικούν τον σεβασμό των εθνικών μειονοτικών δικαιωμάτων τους με αποτέλεσμα ο μέσος εθνικά Έλληνας πολίτης να αρνείται στους εθνικά Μακεδόνες και εθνικά Τούρκους μειονοτικούς συμπολίτες του τα δημοκρατικά δικαιώματα που απολαμβάνουν οι Ελληνικές εθνικές μειονότητες στα γειτονικά κράτη όπως συμβαίνει στην Αλβανία και την Τουρκία!

Η Συντακτική Επιτροπή της NOVA ZORA.
26/10/2014

Σάββατο, Οκτωβρίου 25, 2014

Ο αθεράπευτος ζντανοφισμός της σαμαρικής πρώην δημοκρατίας της Ελλάδας

 

Αναδημοσίευση από ιστολόγιο Nomadic universality

του Άκη Γαβριηλίδη

Σύμφωνα με μια διατύπωση που δεν γνωρίζω ποιος πρωτοκαθιέρωσε, αλλά που χρησιμοποιούν συχνά πυκνά στις αντι-προοδευτικές ιερεμιάδες τους οι αυτοπροβαλλόμενοι ως ευρωπαϊστές (και ως) διανοούμενοι, η Ελλάδα αποτελεί «την τελευταία σοβιετική δημοκρατία».

Ο αγώνας, τώρα, αυτής της «νυν σοβιετικής» εναντίον μίας πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας, και η αξίωσή της προς αυτήν να προσθέτει αυτόν ακριβώς τον προσδιορισμό («πρώην γιουγκοσλαβική») πριν από το κανονικό της όνομα, γίνεται με αιτιολογία την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, η οποία υποτίθεται ότι θα απειληθεί εάν πούμε τη Μακεδονία Μακεδονία.

Το πόσο εξοργιστικά παράλογη, αλλά και βαθιά υποκριτική και ανειλικρινής, είναι αυτή η αιτιολογία, φάνηκε για ακόμα μια φορά τις τελευταίες μέρες, με το πρωτοφανές κρούσμα λογοκρισίας που συνιστά η παρέμβαση του Έλληνα πρέσβη στην Ελβετία, κάποιου Χαράλαμπου Μάνεση, προς το Φεστιβάλ «OtherMovie» του Λουγκάνο, το οποίο φέτος είχε αποφασίσει να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του ειδικό αφιέρωμα στην ελληνική παραγωγή μικρού μήκους ταινιών και να προβάλει επτά από αυτές.

Φεστιβάλ «OtherMovie» του Λουγκάνο, 20-27 Οκτωβριου 2014


Είχε όμως ξεχάσει να ρωτήσει τον κ. Μάνεση. Ο κέρβερος αυτός της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, διαπίστωσε σκανδαλισμένος ότι … στο Φεστιβάλ συμμετείχαν και σκηνοθέτες από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, η οποία αναφερόταν –ω του αίσχους- ως Δημοκρατία της Μακεδονίας. Κατόπιν τούτου, με επιστολή του «εκ μέρους της Ελλάδας και του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου», ζήτησε από το Φεστιβάλ να αποσυρθούν οι ελληνικές συμμετοχές.

Οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ δυστυχώς δεν βρήκαν το θάρρος να στείλουν στο διάολο τον Μάνεση και να του πουν ότι δεν του πέφτει κανένας λόγος να τους επιβάλει τι θα προβάλλουν και τι όχι, και
ακύρωσαν το αφιέρωμα.

Όποιος θέλει να κάνει παραλληλισμούς αυτής της δυσανεξίας και της λογοκρισίας με ιστορικά προηγούμενα, έχει ευρύ πεδίο επιλογών, από τον Ζντάνοφ μέχρι τον Μακάρθι. Αυτό που προέχει όμως τώρα για όποιον θέλει να παίζει τον ευρωπαϊστή, τον οπαδό της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, ή τον φιλότεχνο, είναι, πρώτον, να ζητήσει τον πειθαρχικό και πολιτικό έλεγχο του δράστη της παρέμβασης, ει δυνατό την παραίτησή του.

Αφού γίνει όμως αυτό, ίσως ήρθε η στιγμή και για κάτι παραπέρα. Μέχρι τώρα, όλοι εμείς –οι όχι και τόσο πολλοί- που υποστηρίζαμε το αυτονόητο δικαίωμα κάθε χώρας και κάθε λαού να επιλέγει πώς θα αποκαλείται, βρισκόμασταν άμεσα ή έμμεσα αντιμέτωποι με το χαρακτηρισμό του «ανθέλληνα». Μετά και από αυτό το περιστατικό, είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσουμε ότι, αν οι λέξεις έχουν κάποιο νόημα, αυτό που είναι με την πιο ουσιαστική σημασία του όρου ανθελληνικό είναι η μαζική ψύχωση που έχει καταλάβει σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα την ελληνική κοινωνία με το όνομα της Μακεδονίας, αυτή η συναισθηματική πανούκλα που τα πιο ορατά αποτελέσματά της μέχρι στιγμής ήταν η ανάδειξη του Σαμαρά στην πρωθυπουργία και της Χρυσής Αυγής σε τρίτο κόμμα.

Όλα αυτά τα χρόνια, ξοδεύτηκαν ένα σωρό χρήματα, χρόνος, ενέργεια, σωματικές και πνευματικές δυνάμεις, κυριολεκτικά για το τίποτα. Με όλα αυτά, το ελληνικό κράτος, και η ελληνική κοινωνία, δεν προφυλάχθηκε από απολύτως κανέναν κίνδυνο, δεν απέφυγε καμία ζημία και δεν απέκτησε κανένα όφελος. Μόνο αντιπάθειες και ακατανοησία. Κατάφερε να γίνει περίγελος. Τώρα όμως, ο αγώνας αυτός έχει ως αποτέλεσμα όχι πλέον το τίποτα, αλλά το μείον. Υπό το πρόσχημα ότι υπερασπιζόμαστε τον ελληνικό πολιτισμό, στην πραγματικότητα τον υπονομεύουμε και τον καταστρέφουμε.

Όποιος είναι ικανοποιημένος από την πορεία αυτή, ας τη συνεχίσει. Όποιος δεν είναι, ας σκεφτεί μήπως ήρθε η στιγμή να εγκαταλειφθεί, και ας εξετάσει αν και πώς μπορεί να αλλάξει.

= = =

- Αναδημοσίευση από ιστολόγιο Nomadic universality

- OtherMovie, 3rd Lugano Film Festival, 20-27 ottobre 2014

- Διαβάστε επίσης στο Flix: Οι ελληνικές μικρού μήκους ταινίες πέφτουν θύματα της διένεξης για την ονομασία της Π.Γ.Δ.Μ.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 17, 2014

ΕΡΩΤΗΣΗ: «ΜΠΑΜΠΑ! ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;»

 

Πριν απαντήσετε στην ερώτηση: «ΜΠΑΜΠΑ! ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;» δείτε πρώτα το βίντεο και διαβάστε μετά το κείμενο.

Α. Το βίντεο

Το βίντεο είναι από το διαδικτυακό κανάλι Toukasni Makedontsi (Ντόπιοι Μακεδόνες), Οκτώβριος 2014 και περιλαμβάνει οπτικοακουστικά αποσπάσματα από διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις γηγενών-ντόπιων Μακεδόνων που ζουν σήμερα κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα.

 

Β. Το κείμενο
Το παρακάτω κείμενο είναι ενός ντόπιου Μακεδόνα από τις Σέρρες το οποίο δημοσιεύθηκε στη μηνιαία εφημερίδα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα
ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ, φύλλο Οκτωβρίου 2010.

«ΜΠΑΜΠΑ! ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;»

 

«ΜΠΑΜΠΑ! ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;»

Προς τη συντακτική επιτροπή της Νοβαζορα.

Πρώτα απ’ όλα θέλω να σας συγχαρώ για την καινούργια εφημερίδα.

Το πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο «ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΕΝΤΟΝΚΑ;» στο προηγούμενο φύλλο μου έδωσε αφορμή να γράψω την επιστολή αυτή για να περιγράψω ένα περιστατικό που συνέβη ακριβώς πριν δυο χρόνια τον Οκτώβρη μήνα του 2008 όταν ο γιος μου Δημήτρης πήγαινε στη τρίτη τάξη δημοτικού.

Μια μέρα μόλις ήρθε στο σπίτι από το σχολείο του με ρωτούσε συνεχώς «Ρε, μπαμπά εμείς τι είμαστε;».

Δεν καταλάβαινα τι ήθελε να πει με αυτή την ερώτηση ώσπου κάποια στιγμή τον ρώτησα να μου εξηγήσει τι εννοεί με το «τι είμαστε;»

-«Ε, να ρε μπαμπά. Στο σχολείο ο Παναγιώτης λέει ότι στη δική του οικογένεια είναι Πόντιοι και ο Μανώλης λέει ότι είναι Κρητικοί κι όλη την ώρα περηφανεύονται μέσα στη τάξη. Εγώ δεν ξέρω τι είμαστε. Πες εμείς τι είμαστε;»

- «Δημήτρη, εμείς είμαστε ντόπιοι. Να τους πεις ότι είσαι ντόπιος» του είπα από συνήθεια.

Η απάντηση που του έδωσα δεν άρεσε καθόλου στον μικρό. Δυσαρεστήθηκε και με παράπονο μου απάντησε:

«Μπαμπά δεν μου αρέσει να είμαι ντόπιος. Θα γίνω Πόντιος ή Κρητικός!».

Η απάντηση του μικρού με ξάφνιασε και με έκανε να αναρωτηθώ πως είναι δυνατόν να γίνει ο γιός μου Πόντιος ή Κρητικός τη στιγμή που δεν είναι;

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι εκείνη τη μέρα προσωπικά δεν με ένοιαζε ιδιαίτερα «τι είμαστε» και έτσι δεν είχα πει ποτέ στο παιδί μου «τι είναι».

Φαίνεται όμως ότι στις άλλες οικογένειες ασχολούνται πολύ με το «τι είναι» τα δικά τους παιδιά και τα διαπαιδαγωγούν αναλόγως από μικρή ηλικία για να αισθάνονται υπερήφανα και καλά κάνουν.

Κάθε γονιός ξέρει ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία έχουν την τάση να θέλουν να ανήκουν σε σύνολα ανθρώπων με ονομασίες γνωστές και ελκυστικές στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον για να μπορούν να αισθάνονται πως «είναι κάτι».

Είχε δίκιο, λοιπό, ο μικρός. Τι πάει να πει «ντόπιος»;

Εμείς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία Μακεδόνες ξέρουμε ότι το όνομα ντόπιος σημαίνει Μακεδόνας όμως τα μικρά παιδιά σήμερα δεν το ξέρουν.

Δεν άντεχα να τον βλέπω έτσι στεναχωρεμένο και του εξήγησα όσο πιο απλά μπορούσα ότι εμείς οι ντόπιοι ουσιαστικά είμαστε Μακεδόνες και ότι είμαστε οι παλιότεροι κάτοικοι στην Μακεδονία, πολύ πιο παλιοί από τους Πόντιους και τους Κρητικούς φίλους του που οι παππούδες τους ήρθαν στα μέρη μας μόλις πριν μερικές δεκαετίες.

- «Να τους πεις ότι είσαι Μακεδόνας» του είπα.

Το προσωπάκι του μικρού άλλαξε όψη. Χάρηκε που κι αυτός «είναι κάτι» ξεχωριστό, όπως οι φίλοι του στο σχολείο και μαζί του χάρηκα κι εγώ που τον έκανα να χαρεί.

Κι εκεί που νόμιζα ότι όλα είναι μια χαρά και ότι ο μικρός απέκτησε αυτοπεποίθηση σαν Μακεδόνας που είναι, ήρθε η επόμενη μέρα για να ξαφνιαστώ ακόμη περισσότερο.

Τη άλλη ημέρα, λοιπόν, μόλις σχόλασε από το σχολείο ήρθε σπίτι θυμωμένος.

-«Τι έγινε ρε Δημήτρη, γιατί είσαι έτσι;» τον ρώτησα.

-«Να ρε μπαμπά. Είπα στον Παναγιώτη και το Μανώλη ότι είμαι Μακεδόνας και αυτοί με κορόιδευαν. Μου είπαν ότι δεν υπάρχουν σκέτοι Μακεδόνες χωρίς να είναι Πόντιοι ή Κρητικοί. Πρέπει να γίνω Πόντιος ή Κρητικός για να είμαι αληθινός Μακεδόνας».

Αυτή η απάντηση του πιτσιρικά με ξάφνιασε με τέτοιο τρόπο που έκανε κι εμένα να θυμώσω αλλά κυρίως να καταλάβω κι άλλα πράγματα.

Δεν με πείραξε που οι φίλοι του θέλουν να είναι Μακεδόνες. Με πείραξε ότι ο Πόντιος και ο Κρητικός φίλοι του, που μάλλον έτσι έμαθαν στο σπίτι από τις δικές τους οικογένειες, που οι παππούδες τους ήρθαν στη Μακεδονία εδώ και μερικές δεκαετίες κοκορεύονται ότι είναι οι μοναδικοί Μακεδόνες τη στιγμή και οι ίδιοι λένε ότι δεν κατάγονται από τη Μακεδονία αλλά από τον Πόντο και την Κρήτη!

Mας ντροπιάζουν όταν αρνούνται σε εμάς τους ντόπιους Μακεδόνες να δηλώνουμε τη δική μας μακεδονικότητα λες και εμείς ήμασταν αυτοί που ήρθαμε από άλλο τόπο!

Δεν ήξερα τι έπρεπε να πω στον πιτσιρικά εκείνη τη στιγμή. Δεν ήθελα να του πω ότι οι φίλοι του εξαιτίας του τρόπου που διαπαιδαγωγήθηκαν στην ουσία του αρνούνται και του κλέβουν τη δική του ονομασία κάτι που εμείς σαν Μακεδόνες δεν το κάνουμε για αυτούς.

Επειδή δεν ήθελα χαλάσει τις φιλίες στο σχολείο του είπα ότι οι φίλοι του απλά τον ζηλεύουν που είναι σκέτο Μακεδόνας και ότι θέλουν και αυτοί να είναι Μακεδόνες εκτός από Πόντιοι και Κρητικοί που είναι κι αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γίνει αυτός Πόντιος ή Κρητικός. Αντίθετα, αν θέλουν κι αν μπορούν ας γίνουν κι αυτοί σκέτο Μακεδόνες χωρίς να είναι Πόντιοι ή Κρητικοί.

Τα υπόλοιπα θα τα καταλάβει όταν μεγαλώσει. Έχω κι άλλα να σας γράψω αλλά σταματάω γιατί βλέπω ότι γέμισα δύο σελίδες.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την φιλοξενία.

Μακεδόνας από Σέρρες.

http://novazora.gr/arhivi/1130

Τρίτη, Οκτωβρίου 07, 2014

Am Fenster. Μια φορά να το ακούσεις, μένει για πάντα.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι το παίξιμο βιολιού, στο συγκεκριμένο τραγούδι, προσομοιάζει απίστευτα στο κελάηδισμα του Αηδονιού την εποχή της άνοιξης.

Το τραγούδι Am Fenster είναι πασίγνωστο γερμανικό τραγούδι της δεκαετίας του ’70 το οποίο σίγουρα όλοι έχετε ακούσει και οι περισσότεροι έχετε τραγουδήσει χωρίς να γνωρίζετε το περιεχόμενο των στίχων μεταφρασμένο από τα γερμανικά στα ελληνικά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το παίξιμο βιολιού, στο συγκεκριμένο τραγούδι, προσομοιάζει απίστευτα στο κελάηδισμα του Αηδονιού την εποχή της άνοιξης.

Τραγουδήθηκε από το ανατολικογερμανικό γκρουπ “City” τέλη της δεκαετίας του 70. Λογικό τα νοήματα να μην προκύπτουν ξεκάθαρα μέσα από τους στίχους, αλλά μέσα από συμβολισμούς, αν λάβουμε υπ' οψιν το ανελεύθερο περιβάλλον στο οποίο λειτουργούσαν στην τότε Ανατολική Γερμανία. Βασίζεται σε ένα ποίημα ανατολικογερμανίδας, της Hildegard Maria Rauchfuss.

Τελικά τι είναι? Πολιτικό ή ερωτικό τραγούδι? Για μένα είναι ένα πολιτικό, κι όχι ερωτικό τραγούδι. Είναι, όπως ωραία λέει μια κυρία: «κραυγή στην ελευθερία».

Δείτε το βίντεο και διαβάστε την μετάφραση από τα γερμανικά στα ελληνικά.

Μια φορά να το μάθεις,
μένει για πάντα.
Δεν είναι μεθύσι που
ακόμα κατηγορεί τη νύχτα.

Δεν είναι λιώσιμο χρωμάτων
ούτε κεριών λάμψη που
έχει εκδιωχθεί εδώ και ώρα
από το γκρι του πρωινού.

Μια φορά να το καταλάβεις,
το αισθάνεσαι βαθιά στο αίμα.
Αυτό είναι δικό μου, και
είναι μονό μέσα από σένα.

Να μην δροσίζουμε πια
τα μέτωπα μας στο παράθυρο εκεί όπου
ένα σύννεφο βαριά το διαπερνούσε.

Αυτό είναι δικό μου και είναι
μόνο μέσα από σένα.

Παραπονιέται ένα πουλί:
«αχ, και τα (δικά μου) φτερά μου,
βρέχονται στη βροχή,
πετώ (όμως ελεύθερο) μέσα στο κόσμο,
πετώ μέσα στο κόσμο»

Πέμπτη, Οκτωβρίου 02, 2014

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 16, 2014

Maestral - Majka Makedonija

 

Αφήστε τους Bουκεφάλες να χτυπιούνται στην αρχαιοπληξία τους και να ψάχνουν Γοργόνες & Μεγαλέξανδρους στην Αμφίπολη, κι ακούστε ένα ωραίο σύγχρονο μακεδονικό τραγούδι:

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 14, 2014

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΒΟΥΚΕΦΑΛΑ

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΌ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ BLOG ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

O χώρος του διαδικτύου είναι ένας χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων. Για τους χρήστες του διαδικτύου με Μακεδόνικη εθνική συνείδηση είναι όαση επικοινωνίας αφού τα Ελληνικά ΜΜΕ είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία αποσιώπησης κάθε είδους δραστηριότητας στη σύγχρονη μακεδονική γλώσσα -περισσότερο γνωστή στην Ελλάδα ως “εντόπικα” ή “ντόπια” γλώσσα- η οποία δεν αναπαράγεται ούτε καν από τα γνωστά κέντρα των «μουγγών-εντόπιων» συνοδοιπόρων του συστήματος.

Έτσι, τα τελευταία χρόνια μέσω του διαδικτύου είναι δυνατόν και ενημέρωση να έχει όποιος επιθυμεί για όποιες ενέργειες ή δραστηριότητες φορέων, εφημερίδων ή/και πολιτικών κινήσεων ή/και το πιο απλό να ακούσει από διαδικτυακά ραδιόφωνα Μακεδόνικη μουσική και τραγουδια ή να παρακολουθήσει κάποια από τα εκατοντάδες βίντεο που ανεβαίνουν από εκδηλώσεις με τραγούδια στη σύγχρονη μακεδονική γλώσσα.

Στα κοινωνικά δίκτυα (sosial media) ειδικά στο Facebook υπάρχει μια πιο προσωπική έκφραση των χρηστών αφού ο καθένας έχει στο προσωπικό του προφίλ στοιχεία με αυτά που τον εκφράζουν και θέλει να δείξει ότι τον εκφράζουν.

Αρκετοί από τους φίλους και τις φίλες Μακεδόνες & Μακεδόνισσες στο διαδικτύο χρησιμοποιούν τα πραγματικά τους ονοματεπώνυμα, άλλοι πάλι χρησιμοποιούν κάποιο ψευδώνυμο (nickname). Ωστόσο επειδή είμαστε λίγοι οι έχοντες μακεδονική εθνική συνείδηση είμαστε λίγο-πολύ γνωστοί μεταξύ μας, ακόμη κι αυτοί που χρησιμοποιούν στο internet κάποιο ψευδώνυμο (nickname) ουσιαστικά είναι και αυτοί επώνυμοι, μεταξύ μας πάντα.

Τα περίεργα αρχίζουν όταν εμφανίζονται κάποιοι μυστήριοι τύποι Μακεδόνες με αόριστα χαρακτηριστικά (ψευδώνυμο, φύλλο, διαμονή κλπ) οι οποίοι αφού βάλλουν μάσκα-προμετωπίδα τα μουσικά συγκροτήματα που παίζουν Μακεδόνικα τραγούδια προσπαθούν να κάνουν «φίλους» στα κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook όλους τους Μακεδόνες μεμονωμένα χωρίς να κάνουν αίτημα φιλίας στις ομάδες του facebook που δημιουργήθηκαν εδώ και μερικά χρόνια από Μακεδόνες.

Ας είμαστε και λίγο ψυλλιασμένοι. Ας ρωτήσουμε και να αναζητήσουμε προηγουμένως τα πραγματικά στοιχεία αυτού που μας κάνει αίτημα φιλίας. Ρίξτε και καμιά ματιά στα “ενδιαφέροντα” του. Ρωτήστε και κανένα γνωστό σας, δεν είναι κακό.

Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτός ο χώρος γύρω από τα Μακεδονικά ζητήματα προσελκύει πολλούς και διάφορους περίεργους τύπους.

Για παράδειγμα, πρόσφατα εμφανίσθηκε στο facebook ένας τύπος ο οποίος είχε έφεση στα παραδοσιακά μακεδονικά τραγούδια και χορούς. Έκανε αίτημα φιλίας σε πάνω από 100 άτομα (τα πιο πολιτικοποιημένα σε μακεδονικά θέματα) και επειδή κανένας δεν έχει τίποτα να κρύψει και τίποτα να φοβηθεί τον αποδέχθηκαν σχεδόν όλοι.

Ο πονηρός Πολύχρωμος Αυλός -άκα Siaren Kaval

Ταυτόχρονα ο “άγνωστος” Πολύχρωμος Αυλός -άκα Siaren Kaval- είχε φίλους τους διάφορους «μουγγους-εντόπιους» Μακεδόνες μαζί με διάφορα εθνικιστικά blogs από την Ελλάδα, από την Βουλγαρία, την Δημοκρατία της Μακεδονίας και οργανώσεις στον Καναδά, μέχρι τους Καλάς και τους Χούντζα στο Πακιστάν καθώς και διάφορες αρχαιόπληκτες ομάδες με εμβλήματα Βουκεφάλες, Μεγαλέκους κλπ!

Στη συνέχεια, πονηρά – πονηρά άρχισε να γράφει ότι: «οι μπάντες δεν παίζουν παραδοσιακά», «όσοι χορεύουν και τραγουδάν σε εκδηλώσεις είναι χαζά παιδιά που τους εκμεταλλεύονται», «τα πανηγύρια παραπέμπουν αλλού» και άλλα τέτοια.

Όταν του ζητήθηκε διαδικτυακά να ξεκαθαρίσει τι υποστηρίζει και τι θέλει να πει, απέφευγε να πάρει θέση. Όταν αναγκάστηκε μετά από επίμονες ερωτήσεις ανάμεσα σε διάφορα φαιδρά έγραψε και αυτό:

«Αντίθετα από την ηγεσία (του Τόξου) που ωρύεται ότι δεν είναι προγονόπληκτοι και αναφέρονται πάντα ειρωνικά για τον Μ. Αλέξανδρο, εγώ ζω στα μέρη του, μέσα σε δεκάδες αρχαιολογικούς χώρους, τον συναντώ δεκάδες φορές καθημερινά, βγαίνοντας έξω από το σπίτι μου, και δεν χαρίζω την ιστορία μου σε κανέναν!»

Καταλάβατε; Πρόκειται για κλασσική περίπτωση αρχαιόπληκτου ατόμου!

Αυτός που συναντά καθημερινά τον Βουκεφάλα κατηγορεί τους άλλους ότι εκχωρούν ιστορία(!!!) και είναι φίλος με εθνικιστικές ομάδες στο facebook όπως οι: Aegean Macedonia - Егејска Македонија, Maкедонска Православна Црква / Macedonian Orthodox Church, Macedonia: a True Endless Story, Albania is Macedonian territory, SHIT-ars are wild tribe from Caucasus, Национален Исторически Музей на България, Ancient thracians, Bulgaria - Thracian Treasures, Илюстрация БѢло море Illustration Belo more, Православна Македонија, και το καταπληκτικό Archaeologica.org.mk.Φώτο από το profile του Πολύχρωμου Αυλού - Siaren Kaval και τους φιλους του, πριν διαγραψει ο ιδιος το profile του στο facebook: Aegean Macedonia - Егејска Македонија, Albania is Macedonian territory, SHIT-ars are wild tribe from Caucasus, Национален Исторически Музей на България, Ancient thracians, Bulgaria - Thracian Treasures, Илюстрация БѢло море Illustration Belo more, Православна Македонија, και το καταπληκτικό Archaeologica.org.mk

Δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ότι θέλει και να μιλάει με όποιους θέλει. Ακόμα και πλήρης σύγχυση εγκεφάλου, συγχωρείται, αλλά τόση εμπάθεια, διαστρέβλωση και λάσπη… είναι δυνατόν;

Τόσο πολύ δε πίστευε και υπηρετούσε ο συγκεκριμένος τις απόψεις του που μια μέρα μετά την «εξομολόγηση του» για τις στενές επαφές του με το Βουκεφάλα έσβησε από το Facebook το προφίλ του!!! Έτσι, στις 23 Αυγούστου 2014 χάσαμε τον πολύχρωμο αυλό κι όλοι εμείς που δεν είμαστε αρχαιόπληκτοι αναρωτιόμασταν τι θα γίνουμε χωρίς τις «ορμήνιες» και τις «συμβουλές» αυτού του «ανιδιοτελούς» Μακεδόνα, που μιλούσε με τον Βουκεφάλα, με την παράδοση, με τους οργανοπαίκτες, με τους Βουλγάρους, με τις Διασπορές και βέβαια με τους γνήσιους «μουγγούς-Ντόπιους» της Ελλάδας!!!

Μόνο την ομάδα στο facebook της NOVA ΖΟRΑ δεν ήξερε, ούτε καν το Web radio "ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ" και ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ BLOG ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-THE MACEDONIAN BLOGS IN GREECE δεν ήξερε, ούτε τις άλλες δικές μας μακεδονικές ιστοσελίδες στο facebook ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΕΔΩ ΜΕΡΙΚΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ!

Όμως, νέο “θαύμα” έγινε στις 27 Αυγούστου όταν ξεπρόβαλε με καινούργιο προφίλ, θηλυκού γένους αυτή τη φορά βασιλικής και αυτοκρατορικής έμπνευσης: “Βασίλισσα-Βασίλισσα”!!!

Μέσα σε 10 μέρες η “Βασίλισσα-Βασίλισσα” έκανε δεκάδες αναρτήσεις με περικεφαλαίες και Καλάς και Χουντζα κλπ. Πάλι φιλίες με ομάδες αρχαιόπληκτων από Ελλάδα, με αρχαιόπληκτους από Βουλγαρία και αρχαιόπληκτους από Μακεδονία τους ίδιους σχεδόν με τον Siaren Kaval. Και να σου πάλι σερί τα αιτήματα φιλίας στα πιο πολιτικοποιημένα άτομα σε μακεδονικά θέματα!

Γιατί άραγε; Για ποιο λόγο αναζητά ακροατήριο ο πρώην “πολύχρωμος αυλός” και νυν “Βασίλισσα-Βασίλισσα”; Και γιατί θέλει ντε και καλά το προσωπικό ακροατήριο του να αποτελείται από ανθρώπους με μακεδονική εθνική συνείδηση από Ελλάδα που έχουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις σε θέματα αρχαιοπληξίας; Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Ας πάρουν χαμπάρι όμως μερικοί πονηροί πως δεν γίνετε να είσαι και με τους μεν και με τους δε. Ο χώρος είναι μικρός.

Ουδείς κρυπτός υπό του ιντερνετ…

ΤΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ BLOG ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
THE MACEDONIAN BLOGS IN GREECE

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 09, 2014

Ζαμπέτας Γιώργος - Η βρόχα

 

Μουσικό διάλλειμα μέχρι να ετοιμαστεί το κείμενο της επόμενης ανάρτησης.

Θα πέσει πολύ βρόχα μιλάμε…

Οποιαδήποτε συσχέτιση με αληθινά πρόσωπα & γεγονότα θα είναι απολύτως τυχαία… λέμε…

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 05, 2014

Ο κόσμος τό ‘χει τούμπανο…

 

Ολος ο Κόσμος το 'χει ΤΟΥΜΠΑΝΟ ότι η γειτονική χώρα παγκοσμίως ονομάζεται Μακεδονία και εδώ στην Ελλάδα τα Μ.Μ.Ε. παραμιλάνε για “Σκοπιανούς” και για "προκλητική προσφώνηση". Τι δεν καταλαβαίνουν?

Δείτε το βίντεο:


Ο Βρετανός αξιωματικός, που ήταν υπεύθυνος στην υποδοχή, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ, προσφώνησε τον υπουργό εξωτερικών των Σκοπίων Νικόλα Ποπόσκι, ως «υπουργό εξωτερικών της Μακεδονίας». Διαβάστε ολόκληρη την είδηση στη REAL (κλικ εδώ)

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 02, 2014

Κοπανός Ημαθίας (Kopanovo- Negush) 30/8/2014

 

Πολιτιστικές εκδηλώσεις στον Κοπανό Νάουσας (Kopanovo- Negush) από τον πολιτιστικό σύλλογο "ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑNΔΡΟΣ", κάθε χρόνο την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου.

Το παρακάτω βίντεο είναι από την δεύτερη ημέρα των εκδηλώσεων 30/8/2014.
Παίζει το μουσικό συγκρότημα "Κρυστάλλινος Ήχος".

Το γλέντι ξεκίνησε με ένα πιτσιρικά να τραγουδάει το παραδοσιακό Μακεδόνικο τραγούδι “Edno malo mome” (μτφ: “Ένα μικρό κορίτσι”).

Ένα μικρό κορίτσι

Едно малој моме

ορφάνεψε από μητέρα,

без мајка остана.

όσο μεγάλωνε

Расна ми порасна

για την μάνα της ρωτούσε.

и за мајка праша.

Πατέρα μου πολυαγαπημένε μου πατέρα

Тате мили тате

Που είναι η μάνα μου;

каде е мојата мајка?

Η μάνα σου παιδί μου

Твојта мајка чедо

στην μαύρη γη κοιμάται

в црна земја спие.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 01, 2014

Τρίτη, Αυγούστου 26, 2014

“Κερασιώτικα 2014” – Χωριό Κερασιά Βοδενών, 23/8/2014

 

Π. Σ. Μαρίνας Νάουσας "ΟΙ MΑΚΕΔΟΝΕΣ" (Πουσιντνίτσα – Συρτο – Domakine) -Κερασιά Έδεσσας 23/8/2014

Βίντεο με τους χορούς Πουσιντνίτσα και Συρτό,με το τραγούδι Ντομάκινε(Domakine), από την συμμετοχή του πολιτιστικού μας συλλόγου "ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ" από την Μαρίνα Νάουσας(Τσρμορίνοβο), στις πολιτιστικές εκδηλώσεις "Κερασιώτικα 2014" του Π.Σ. Αριστοτέλης από την Κερασιά Έδεσσας.


Παίζει το μουσικό συγκρότημα "Κρυστάλλινος Ήχος”

Πέμπτη, Αυγούστου 14, 2014

ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΚΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ ΤΗΣ «ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ» ΤΟΥ Ι. Φ. ΦΑΛΜΕΡΆΥΕΡ

 

Τώρα πια το μεγάλο κρυμμένο έργο
βρίσκεται ολόκληρο στα χέρια
του ελληνικού λαού.
 

 

 

Με συγκίνηση οι «Εκδόσεις Μεγάλη Πορεία», της ΟΑΚΚΕ, ανακοινώνουν ότι εδώ και μέρες βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία και ο δεύτερος τόμος της Ιστορίας του Μοριά κατά το Μεσαίωνα του Φαλμεράυερ.

Ο δεύτερος τόμος της Ιστορίας της Χερσονήσου του Μοριά κατά το Μεσαίωνα του Φαλμεράυερ. Τώρα πια το μεγάλο κρυμμένο έργο βρίσκεται ολόκληρο στα χέρια του ελληνικού λαού.

Τώρα πια το μεγάλο κρυμμένο έργο βρίσκεται ολόκληρο στα χέρια του ελληνικού λαού.

Αν ο πρώτος τόμος περιέχει κύρια την απόδειξη της μεγάλης αλήθειας ότι δεν υπάρχει φυλετική συνέχεια ανάμεσα στην αρχαία Ελλάδα και στη νέα, καθώς καταγράφει τη σαρωτική κάθοδο και κυριαρχική εγκατάσταση του σλαβικού στοιχείου στην ελληνική χερσόνησο, ο δεύτερος τόμος ολοκληρώνει αυτήν την εικόνα με την καταγραφή του αλβανικού εποικισμού και μέσα από την ίδια την αφήγηση αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει ούτε πολιτιστική συνέχεια αρχαίας και νέας Ελλάδας, καθώς η ψυχή και το πνεύμα της σύγχρονης Ελλάδας βρίσκεται στο ύστερο Βυζάντιο και στην ορθοδοξία.

Γιάκομπ Φίλιπ Φαλμεράιερ Jakob Philipp Fallmerayer

Ακολουθεί ένας εκπληκτικός έντονα πολιτικός πρόλογος του Φαλμεράυερ, που είναι τόσο βαθύς και τόσο προφητικός, ώστε νομίζει κανείς ότι γράφτηκε σήμερα:

"Καμιά ευεργεσία δεν πρόκειται να συμφιλιώσει ειλικρινά τους Έλληνες με τους αλλόθρησκους λαούς· και όλα όσα έκαναν και ακόμη κάνουν οι Ευρωπαίοι γι' αυτούς οι ανατολίτες αυτοί -που, σύμφωνα με την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους, είναι οι μοναδικοί αληθινοί χριστιανοί και, όπως άκουσαν από μας, νόμιμοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων- τα βλέπουν ως φόρο τον οποίο πληρώνει εν είδει οφειλής στους δασκάλους της η αιρετική και ηλίθια Δύση.

Σύμφωνα με την εικόνα που έχουν σχηματίσει αυτοί οι άνθρωποι, η Ελλάδα είναι κάτι σαν ευρωπαϊκό ίδρυμα αναπήρων, ένα γενικό παγκόσμιο Πρυτανείο, στους κατοίκους του οποίου όλοι οι λαοί της γης που διαβάζουν την Ιλιάδα έχουν την υποχρέωση να στέλνουν τρόφιμα και επαίνους, παρέχοντάς τους έτσι μια γεμάτη τιμές, αλλά οκνηρή και ξέγνοιαστη ζωή".

"Του κάκου ψάχνουν σήμερα το φημισμένο λαό των αρχαίων Αθηναίων, δηλαδή εκείνους τους ελληνόφωνους Ίωνες της κλασικής αρχαιότητας, [...] στην πρωτεύουσά τους. Οι κάτοικοι της Αττικής όχι μόνο αποδυναμώθηκαν ή αποσυντέθηκαν λόγω της επιμιξίας με ξένα στοιχεία [...], αλλά και αποκόπηκαν από τις ρίζες τους και [...] εξαλείφθηκαν από την επιφάνεια της γης [...].

Τις περιοχές που άφησαν τις γέμισαν Αλβανοί ή Σκιπετάροι, μητρική γλώσσα των οποίων δεν είναι τα ελληνικά, αλλά τα βαρβαρικά σκιπετάρικα. Ακόμη και στην πόλη της Αθήνας, όπου από τον καιρό της επανάστασης σχηματίζεται ένας [...] ανάμικτος πληθυσμός, ο πυρήνας του είναι σε τέτοιο βαθμό αλβανικός, που είναι απαραίτητο ειδικό δικαστήριο, για να απονέμει δικαιοσύνη στα αλβανικά.

Αυτοί οι αλβανοί κάτοικοι της Αττικής ναι μεν καταλαβαίνουν συχνά και τα ρωμαίικα και τα μιλούν όταν έρχονται σε επαφή με ξένους, αναμεταξύ τους όμως οι οικογένειες μέσα στην πρωτεύουσα και ιδίως στο ύπαιθρο μιλούν μόνο αλβανικά. Αν θέλουν, ας συνεχίσουν να ονομάζουν τους Σκιπετάρους του Μαραθώνα, της Ελευσίνας και της Ακαδημίας Πλάτωνα Έλληνες, αφού αυτοί κατέχουν το κέντρο της αρχαίας Ελλάδας· μόνο ας μην ψάχνουν πια να βρουν σ' αυτούς τους πνευματώδεις συγχρόνους ενός Αριστοφάνη".

"Μια δίκαιη και [...] απόλυτα εθνική εξουσία πρέπει να αποκαθάρει αυτήν την ex abrupto ξεχαρβαλωμένη Ελλάδα και να την προετοιμάσει επί μακρόν, ώστε στο μέλλον να εισέλθει στην κοινότητα των ευρωπαϊκών κρατών και να υιοθετήσει τη δική τους μορφή διακυβέρνησης".

Ιάκωβος Φίλιππος Φαλμεράιερ

 

Αυτό το χρωστάμε στην πολύχρονη, επίμονη και επίπονη προσπάθεια μετάφρασης όλου του έργου από το φιλόλογο σύντροφό μας Παντελή Σοφτζόγλου.

Θα χρειαστεί να ξανασημειώσουμε και εδώ, όπως κάναμε και στον πρόλογό μας στον πρώτο τόμο του έργου, ότι ο σύντροφός μας έμαθε γερμανικά πάνω απόλα για να μπορεί να μεταφράσει αυτό το έργο που ενάντιά του στήθηκε η κυρίαρχη, η παπαρηγοπούλεια ψευδής ιστορική συνείδηση του ελληνικού έθνους για τον εαυτό του.

Πιστεύουμε ότι ο μεταφραστής κόπιασε και πέτυχε όχι μόνο ακρίβεια και πιστότητα στη νοηματική απόδοση του κειμένου αλλά και σε μεγάλο βαθμό απόδοση του εκφραστικού στυλ του συγγραφέα. [1]

  = = =

[1] Από την Ανακοίνωση της ΟΑΚΚΕ, 23 Ιουλίου 2014

Αγοράστε το βιβλιο εδώ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ)

Διαβάστε:
- Fallmerayer (Φαλμεράγιερ): Το αντίπαλο δέος του ελληνικού εθνικισμού [2005], του Δημήτρη Λιθοξόου.
- Μια ωδή προς τον αδικημένο Φαλμεράυερ, του Νάσου Θεοδωρίδη, ΑΥΓΗ 14/1/2011

 

 

Παρασκευή, Αυγούστου 08, 2014

τ’ άπλυτα της ελληνικής ιστορίας και η λογοτεχνική τους μπουγάδα

 


Η κατασκευή της ηρωικής εικόνας του Μακεδονικού Αγώνα από την Πηνελόπη Δέλτα φωτίζεται με την έρευνα του Σπύρου Καράβα. Αντώνης Λιάκος

Με φρίκη τα διεθνή Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στις ομαδικές εκτελέσεις αιχμαλώτων από φανατικούς εξτρεμιστές του Ισλάμ, στο Ιράκ, τις μέρες αυτές, ή στη Συρία, τους προηγούμενους μήνες. Ακόμη μεγαλύτερη φρίκη όταν πρόκειται για αμάχους. Μια παρόμοια ιστορία είναι η ακόλουθη: μια ομάδα ενόπλων, συναντά στο δάσος καμιά εκατοσταριά άοπλους υλοτόμους, τους συλλαμβάνει, τους δένει πισθάγκωνα, τους παίρνει μαζί της και όταν φτάνει σε μεγάλο και βαθύ ποταμό τούς ρίχνει στο νερό. Λίγο αργότερα, δεκάδες πτώματα ξεβράζοναι στις όχθες. Την ιστορία αυτή τη γνώριζε η Πηνελόπη Δέλτα και τη βρίσκουμε στο αρχείο της. Είναι μια καταγραμμένη συζήτηση που είχε με τον επικεφαλής της ένοπλης ομάδας, τον Σπύρο Σπυρομήλιο που συμμετείχε στον Μακεδονικό Αγώνα ως καπετάν Μπούας. Το ποτάμι είναι ο Αλιάκμονας. Ο Σπυρομήλιος δεν δικάστηκε για εγκλήματα κατά αμάχων. Προβιβάστηκε σε στρατηγό της Χωροφυλακής και θεωρείται ήρωας του βορειοηπειρωτικού αγώνα.

Η Δέλτα συνέλεγε μαρτυρίες για να γράψει το βιβλίο της Τα μυστικά του βάλτου, ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε σε άπειρα αντίτυπα, καθώς πραγματοποίησε αλλεπάλληλες εκδόσεις, διαβάστηκε και διαπαιδαγώγησε πολλές γενιές Ελληνόπουλων από τον Μεσοπόλεμο έως σήμερα. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα εθνικής διαπαιδαγώγησης και διάπλασης ηρωικών χαρακτήρων, στο οποίο εξιδανικεύτηκε ο Μακεδονικός Αγώνας, ή μάλλον συγκροτήθηκε η δημόσια εικόνα του. Δεν είναι η πρώτη φορά που η λογοτεχνία αναλαμβάνει να ανασυγκροτήσει το παρελθόν ως εθνικό παρελθόν. Και το κάνει πληρέστερα από την ιστοριογραφία. Δεν έχει ενδοιασμούς να αποσιωπήσει ή να μεταπλάσει εγκλήματα. Κυρίως η λογοτεχνία προσκομίζει πλοκή, δράση, συναίσθημα. Η παραπάνω ιστορία αποδίδεται ως το «δυστύχημα της βαρκαδιάς που βούλιαξε στον Αλιάκμονα και πνίγηκαν οι Βούλγαροι αρκουδιαραίοι, ξυλοκόποι και καρβουνιάρηδες».

Ο Σπύρος Καράβας στο βιβλίο του Μυστικά και παραμύθια από την ιστορία της Μακεδονίας (Βιβλιόραμα, 2014) αναλαμβάνει να ψηλαφήσει τον τρόπο με τον οποίο συγκροτήθηκε αυτή η λογοτεχνική εικόνα του Μακεδονικού Αγώνα, διαβάζοντας παράλληλα τα κείμενα της Δέλτα και αντιπαραβάλλοντάς τα με τις καταγραφές που είχε συγκεντρώσει στο αρχείο της, αλλά και με τα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών όπου συγκεντρώνονταν οι εκθέσεις των προξένων αλλά και των στρατιωτικών παραγόντων της Μακεδονίας, και τα οποία γνωρίζουμε ότι επισκεπτόταν και μελετούσε η συγγραφέας.

Η Πηνελόπη Δέλτα, αρκετές δεκαετίες μετά τον θάνατό της, είναι μια cult προσωπικότητα. Σε πρόσφατη εκδήλωση, όπου παρουσιάστηκε η έκδοση ενός ανέκδοτου έως τώρα μυθιστορήματός της, η ιστορικός Ιωάννα Πετροπούλου είπε: «Εδώ η συγγραφέας ξεδιπλώνει τα σκοτάδια της ψυχής της και δηλώνει την αλληλεγγύη της με το γυναικείο φύλο, επιχειρώντας να υπηρετήσει την κοινωνία. Οι Ρωμιοπούλες είναι μια κοινωνική καταγγελία για την ελληνική πατριαρχική κοινωνία».1 Λυρικοί τόνοι που εξιδανικεύουν μια γυναίκα-μητέρα που υπέφερε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα και τους κοινωνικούς περιορισμούς που της επιβάλλονταν από το κοινωνικό status της οικογένειάς της.

Πράγματι οι Μπενάκηδες, το πατρικό όνομα της Δέλτα, υπήρξαν μία από τις κεντρικότερες οικογένειες του ελληνικού 20ού αιώνα. Μια οικογένεια που συγκεντρώνει τους συμβολισμούς και τα νήματα ενός κεντρικού αφηγήματος της ελληνικής ιστορίας: διασπορά, αστισμός, βενιζελισμός, δημοτικισμός, Ίων Δραγούμης, Μακεδονικός Αγώνας, Μουσείο Μπενάκη, νεοελληνικό μυθιστόρημα, ηρωική έξοδος από τη ζωή. Ένα μυθιστόρημα για τη ζωή της Πηνελόπης Δέλτα και της οικογένειάς της θα μπορούσε να είναι μια περιήγηση όχι απλώς στην ιστορία του περασμένου αιώνα, αλλά μια σάγκα της νεοελληνικής ιστορίας, ένα πορτρέτο της αστικής Ελλάδας μέσα από τον εξιδανικευτικό καθρέφτη της. Αλλά αυτή η εικόνα έπρεπε να λευκάνει την πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς έκανε η Δέλτα.

Ο Καράβας μας εισάγει στα ζοφερά υλικά με τα οποία κατασκευάστηκε η ηρωική εικόνα ενός αγώνα που ανέλαβε να επανορθώσει την κλονισμένη από τον πόλεμο του 1897 εθνική συνείδηση πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους.

Ένας στρατηγός διηγείται στη Δέλτα τα κατορθώματά του:

Ο άνθρωπος (Ο Γκέκας) δεν ήταν κατάσκοπος, αυτό φαίνονταν με την πρώτη ματιά. Ήταν ο κακομοίρης και φρεσκοξυρισμένος. Μα και μεις ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΡΑΒΑΣ, ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑφοβόμασταν (μη μας προδώσει). Τον είχαμε λοιπόν δεμένο και τον φοβέριζαν τα παιδιά, που είχαν κυριολεκτικά αγριέψει. Γιατί άμα πιάνανε κανέναν αιχμάλωτο, τον αφήναμε πολλές φορές να τρέχει και τον κυνηγούσαν τα παιδιά με τα μαχαίρια, και τον τρυπούσαν, για να αγριεύουν περισσότερο.

Τον είχαμε κι αυτόν τέσσερις πέντε μέρες κι από την αγωνία ο δυστυχισμένος είχε σουρώσει. Εγώ τον λυπόμουν και του έδινα λίγο φαγί κι’ ερχόταν κοντά μου σα σκυλί. Μα τι τον κάνομε; Αποφασίσαμε να τον σκοτώσομε, για να μη βασανίζεται περισσότερο. Του είπαμε λοιπόν πως θα τον βγάλομε έξω. Του δέσαμε τα μάτια και τον πήγαμε σε ένα πάτωμα χωρίς καλύβα, όπου είχαμε ανοίξει και τον λάκκο του. Τον έβαλα και κάθησε εκεί, με δεμένα πάντα τα μάτια, και του έρριξα μόνος μου ακουμπητά, δυο σφαίρες ντουμ-ντουμ. Έπειτα του ανοίξαμε με το μαχαίρι το στήθος για να ιδούμε τι ζημιές κάνουν οι σφαίρες ντουμ-ντουμ. Τον είχαν καταστρέψει όλο. Εγώ του είχα δώσει κι ένα δυο λίρες για να τον παρηγορήσω, μα έπειτα του πήρα όλο το κεμέρι του. (σ. 99)

Ένας άλλος Μακεδονομάχος, ο Γ. Τσόντος Βάρδας, γράφει για κάποιον που είχε προσχωρήσει στις τάξεις των ελληνικών ένοπλων σωμάτων, αλλά για να αποδείξει την αφοσίωσή του τού επιβλήθηκε

να φονεύση πρωτίστως εις το χωρίον του Ζέλοβον και γυναίκας ακόμη των συγχωριανών του κομιτών (κομιτατζήδων) και των βουλγαριζόντων.

Ο υπεύθυνος για τον συντονισμό των αντάρτικων σωμάτων στο ελληνικό προξενείο Μοναστηρίου δίνει οδηγίες για το πώς θα μεταστραφεί ένα χωριό:

«Θα ρίξωμεν εις αυτό 5-6 μισθούς δια ν’ αρχίση η διαίρεσις. Και την άνοιξιν, αν φύγη ο στρατός, με 3-4 φόνους, θα γίνη ασφαλώς ιδικόν μας».

Τα παιδιά δεν βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Η ομηρία τους γίνεται μέσο εκβιασμού των γονέων τους. Αφού αρπάζονται από τις οικογένειές τους και μεταφέρονται σε πόλεις του ελληνικού βασιλείου,

Ου μόνον εξελληνίζονται εντελώς, αλλά τινές χρησιμεύωσιν ως όμηροι διά την εν τη ορθοδοξία παραμονήν τών πολλάκις κλυδωνιζομένων ένεκα διαφόρων λόγων γονέων αυτών.

Τι άλλο θα μπορούσε να γίνει, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος πληροφορημένος αναγνώστης, σε μια εποχή, όπως εκείνη των αρχών του 20ού αιώνα, στην οποία τα εθνικά κράτη διεκδικούσαν τον χώρο ανάπτυξής τους, το ένα σε βάρος του άλλου προσπαθώντας να πειθαναγκάσουν τους πληθυσμούς να προσχωρήσουν στη μία ή στην άλλη εθνικότητα, εκφοβίζοντας, διώχνοντας ή σκοτώνοντας όσους είχαν επιλέξει νομιμοφροσύνη σε αντίπαλα έθνη; Κάπως έτσι, η Μακεδονία, η Βόρεια Ήπειρος και η νότια Αλβανία, η Δοβρουτσά, η Θράκη, ο Πόντος και η Μικρά Ασία δεν έγιναν κοιλάδες δακρύων στο πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα; Μήπως αυτό, δηλαδή η μαζική βία εναντίον των αμάχων, δεν στάθηκε το κύριο χαρακτηριστικό των Βαλκανικών πολέμων και του Πρώτου Παγκόσμιου πολέμου στα Βαλκάνια; Στους πληροφορημένους άλλωστε αυτά ήταν γνωστά, ήδη από το Έκθεση Carnegie του 1914,2 μια επιτόπια έρευνα για τη βία εναντίον των αμάχων στους πολέμους του 1912-13. Γνωστά βέβαια, αλλά η έρευνα αποδεικνύει ότι η βία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Ο Καράβας αναφέρεται στον πλήρη αφανισμό της πόλης του Κιλκίς από το ελληνικό στράτευμα, αλλά και στις συνθήκες διαβίωσης των ντόπιων πληθυσμών υπό ελληνική διοίκηση τα επόμενα χρόνια. Τα άλυτα μειονοτικά θέματα ήταν αυτά που διαπλέχτηκαν άλλωστε με τον πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο στα 1940-50.

Το ζήτημα είναι αν τώρα αναγνωρίζουμε όλα αυτά ως εκείνο που υπήρξαν ή εξακολουθούμε να τα ωραιοποιούμε (κάτι το οποίο έγινε στη διάρκεια των χρόνων γύρω από τη μακεδονική διαμάχη της δεκαετίας του ’90 και εξακολουθεί να γίνεται στη Βόρεια Ελλάδα όπου υπάρχει και Μουσείο «Μακεδονικού Αγώνα») ή αν, ακόμη κι αν δεν συμμεριζόμαστε την ωραιοποιημένη εκδοχή του, το αποσιωπούμε. Εξακολουθούμε να μιλάμε για την ιστορία ως «αυτογνωσία», αλλά αυτογνωσία είναι να φέρνεις στη Γερμανία τη συζήτηση για το Ολοκαύτωμα, στην Αμερική για το καθεστώς δουλείας των μαύρων, στη Γαλλία για τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας, στην Ιαπωνία για τα εγκλήματα εναντίον της Μαντζουρίας, στην Αυστραλία για την εξόντωση των Αβορίγινων, στη Λατινική Αμερική για την καταστροφή των αυτόχθονων πληθυσμών και των πολιτισμών τους. Αντίθετα εδώ, στην Ελλάδα, η συζήτηση περί αυτογνωσίας αφορά τους άλλους, και γιατί δεν αναγνωρίζουν τα εγκλήματα εναντίον μας.

Και αν η ιστοριογραφία, καθώς και η κριτική φιλολογία, τα τελευταία χρόνια διήνυσαν αρκετό δρόμο, τι συμβαίνει με την εκπαίδευση και τη δημόσια ιστορία; Κι ακόμη παραπέρα: για πόσον καιρό ακόμη η λογοτεχνία θα μένει στο απυρόβλητο ως η αθώα υψηλή τέχνη; Για πόσον καιρό ακόμη η Πηνελόπη Δέλτα θα παραμένει η «αγαπημένη συγγραφέας των παιδικών μας χρόνων»; Μαντεύω τις αντιδράσεις: μα οι μεγάλοι συγγραφείς είναι αντιφατικές προσωπικότητες, μα η Δέλτα έχει γράψει και άλλα έργα τα οποία είναι πράγματι κριτικά στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής της, μα ό,τι αναγνωρίζουμε σήμερα ως έγκλημα, δεν το αναγνώριζαν την εποχή εκείνη, και στο κάτω κάτω η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι κριτήριο για την αποτίμηση των συγγραφέων και των έργων τους. Σύμφωνοι. Αλλά όλα αυτά τα «μα», όλες αυτές οι ενστάσεις δείχνουν ότι δεν έχουμε ξεκόψει από τον κόσμο εκείνης της εποχής, τους δισταγμούς αναψηλάφησης της ιστορίας μας. Δεν φτάνει η αναψηλάφηση αυτή να περνά μόνο από τις διατριβές και τα επιστημονικά περιοδικά. Πρέπει να γίνει μέρος της δημόσιας ιστορίας, της δημόσιας συζήτησης. Να χαρτογραφήσει ξανά το παρελθόν.

Πηγή: http://www.chronosmag.eu

= = =

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 ΤΗΣ ΝΟΒΑΖΟΡΑ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014 ΤΗΣ ΝΟΒΑΖΟΡΑ

Δευτέρα, Ιουλίου 21, 2014