ΒΕΡΑ ΦΩΤΕΒΑ 1926-2011

 

Στις 10 Μαρτίου 2012 συμπληρώνεται ένας χρόνος από τον θάνατο της ΒΕΡΑ ΦΩΤΕΒΑ. Άφησε την τελευταία της πνοή στις 10 Μαρτίου 2011 σε ηλικία 84 ετών και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο νεκροταφείο Бутел-Μπούτελ των Σκοπίων της Δ. Μακεδονίας.

Το κείμενο που ακολουθεί είναι δημοσιευμένο στο Μακεδονικό Περιοδικό «ΛΟΖΑ» στο τεύχος 18, Οκτώβρης 2011

 

ΠΕΘΑΝΕ Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΣΣΑ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΡΙΑ ΒΕΡΑ ΦΩΤΕΒΑ 1926-2011

Η Ευδοκία Φώτεβα-Βέρα γεννήθηκε στο ηρωικό χωριό Ντ’μπενι (Δενδροχώρι) της Καστοριάς, την ημέρα που γιορτάζεται η επανάσταση του Ίλιντεν στις 2 Αυγούστου 1926.

Δημοτικό τελείωσε στο χωριό και γυμνάσιο πήγε στην Καστοριά. Ο πατέρας ήταν ο Νίκολα Μπάλεβ και η μάνα της η Νέβενα Μάνγκοβα και οι δυο τους από οικογένειες με επαναστατική παράδοση.

Το καλοκαίρι του 1940 οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ. Πήρε μέρος στο αντιφασιστικό αγώνα. Στις 26 Δεκέμβρη του 1945 στη Θεσ/νίκη ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης, αναγνώρισε επίσημα τη μακεδονική οργάνωση ΝΟΦ σαν δημοκρατική, αντιφασιστική, μειονοτική οργάνωση όπου και η Βέρα ήταν μέλος της. Την αναγνώριση αυτή την έκανε ο Ν. Ζαχαριάδης πάλι στη Θεσ/νίκη στις 15 Ιούλη του 1946.

Συμμετείχε στο 1^ο Συνέδριο του ΝΟΦ στις 13 Ιανουαρίου του 1948 αλλά και στο 2^ο στις 25 Μαρτίου του 1949 που έγινε στο χωριό Νίβιτσι (Ψαράδες) της Πρέσπας.

Πήρε μέρος σε όλο τον στρατιωτικό αγώνα από την αρχή έως το 1949 και με το όπλο αλλά και σαν πολιτικός καθοδηγητής στην περιοχή της Καστοριάς, Φλώρινας αλλά και μέχρι τα χωριά της Πτολεμαΐδας, έτσι όπως μου είπε σε μία από τις συζητήσεις που κάναμε στο σπίτι της στα Σκόπια. Πήρε μέρος στο 2^ο Συνέδριο της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ που έγινε στη Βουδαπέστη 1-6 Δεκέμβρη το 1948.

 

Στις 9 Οκτωβρίου 2005 μου χάρισε το βιβλίο της που εκδόθηκε το 2004 «Ντο πέκολοτ ι νάζατ» («Στην κόλαση και πίσω»). Ήξερε ελληνικά και βρεθήκαμε αρκετές φορές σ’ αυτό το ιστορικό σπίτι απ’ όπου έχουν περάσει ιστορικά στελέχη του Μακεδονικού κινήματος αλλά και του ελληνικού, όπως π.χ. ο Μάρκος Βαφειάδης.

Όσες φορές την είχα πάρει τηλέφωνο μου έλεγε να περάσω από το φτωχικό της διαμέρισμα κοντά στο κέντρο της πόλης Σκόπια. Δεν είχε καμία βίλα ή κανένα πλούσιο διαμέρισμα. Αυτό που την χαρακτήριζε ήταν το πάθος που διέκρινε για να μιλάει για τους αγώνες τους δικούς της, του άνδρα της, του Μίντσο Φώτεβ (στέλεχος του Μακεδονικού και Κομμουνιστικού κινήματος).

Στα τελευταία χρόνια της ζωής της μπόρεσε να πάει στο κατεστραμμένο χωριό της, αλλά και στον ομαδικό τάφο κοντά στη Φλώρινα των 800 και πλέον νεκρών σε εκδήλωση του ΚΚΕ. Προσκύνησε, έκλαψε στο μέρος που είναι θαμμένοι οι αντάρτες αγωνιστές. Θέλησε να πει και δυο λόγια αλλά οι επίσημοι δεν την άφηναν και μου μετέφερε το παράπονό της. Υπάρχει η σχετική φωτογραφία στον “Ριζοσπάστη” που προσκυνάει και κλαίει.

Με μεγάλο παράπονο μου έλεγε πως με τη λήξη του εμφυλίου τον Αύγουστο του 1949 στο Μπουρέλι της Αλβανίας δίκασε η ηγεσία του ΚΚΕ τη Βέρα, τον άντρα της, τον Μηνά, τον Μητρόφσκι, την Ουρανία και όλη την ηγεσία του ΝΟΦ πως τάχατες αυτοί φταίγαν για την ήττα και πως ήταν Τιτικοί πράκτορες. Το δικαστήριο έγινε σε ένα στάβλο του ιππικού, μέσα σε μια σκηνή. Ο Παρτσαλίδης γυρνούσε και έλεγε ότι ο αγώνας χάθηκε από αυτά τα καθάρματα.

Η Βέρα στάλθηκε στη Σιβηρία κατ’ ευθείαν από το Μπουρέλι. Εκεί υπήρχαν στα στρατόπεδα εξόριστοι από όλες τις Δημοκρατίες. Από τη Β’ρκοτά της εξορίας στην άκρη της Σ.Ε. τους φέραν εκεί για δουλειά τη Βέρα και άλλους. Η Βέρα ανήκε στην 7^η Μπριγάδα.

Με τη διαμαρτυρία της Βέρας στον Χρουτσόφ σε μια επίσκεψή του λύθηκε το πρόβλημα των εξόριστων Μακεδόνων.

Ένας από τους εξόριστους, ο Μιχάλης Μάλλιος, πήγε για να σπουδάσει στη Μόσχα, παντρεύτηκε μια ανιψιά του Χρουτσόφ, έζησε στη Μόσχα και πέθανε στη Μόσχα.

Η Βέρα γέννησε το παιδί της στην εξορία, γι’ αυτό την μετέφεραν σε καλύτερο μέρος και μετά στην Γιουγκοσλαβία.

Οι ηγέτες του ΝΟΦ ήταν οι πρώτοι που πήγαν στις εξορίες της ΕΣΣΔ. Ο Ν. Ζαχαριάδης αλλά και ο Μ. Παρτσαλίδης ήταν από τους πρώτους που άνοιξαν το δρόμο για Σιβηρίες. Εκεί κατέληξε τελικά και ο Ν. Ζαχαριάδης.

Επί Χρουτσόφ το 1954 για να κάνει τις στέπες καλλιεργήσιμη γη πήγε εκεί όπου ήταν και η Βέρα και τότε βρήκε ευκαιρία να ανεβεί στην εξέδρα και να συναντηθεί μαζί του και του λέει:

- Γιατί μας κρατάτε εδώ;

Τότε έμαθε ο Ν. Χρουτσόφ για τους Μακεδόνες εξόριστους στο Καζαχτσάν στην Τσελινά (ακαλλιέργητη γη). Ο Χρουτσόφ τους είπε αν θέλετε να πάτε Τασκένδη να πάτε. Η Βέρα προτίμησε να πάει στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Η Βέρα έτσι όπως την γνωρίζουν όλοι οι πολιτικοί πρόσφυγες στη Δημοκρατία της Μακεδονίας μέχρι το τέλος της ζωής της ήταν άνθρωπος αγωνιστικός, μιλούσε με πάθος, αυτοκαθοριζόταν κομμουνίστρια και Μακεδόνισσα.

Κρίμα που δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία της, γιατί πήρα sms την ημέρα που έγινε η κηδεία (αρχές Μαρτίου 2011). Αν προλάβαινα από τη στιγμή που πήρα το γραπτό μήνυμα σε 3.30 ώρες να φθάσω, θα πήγαινα για να τιμήσω την ηρωίδα του Μακεδονικού και ελληνικού κινήματος.

= = = =

Ακολουθεί βίντεο με την ΒΕΡΑ ΦΩΤΕΒΑ:

 

“Περιμένοντας τη Ρόζα” στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2012

 

Η ταινία μου “Περιμένοντας τη Ρόζα” ξεκινάει το μεγάλο ταξίδι από τη Θεσσαλονίκη και το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που διεξάγεται από τις 9 ως τις 18 Μαρτίου 2012.

Θα γίνουν δυο προβολές

• Την Tρίτη 13/3/2012 στην αίθουσα  Αίθουσα Zannas στο Ολυμπιον στις 13:00
• Την Τετάρτη 14/3/2012 στην Αίθουσα Liappa στο Λιμάνι στις 20:00

Η ταινία έχει διάρκεια 55 λεπτά.

Περισσότερα για την ταινία εδώ

Η σχετική σελίδα στο site του Φεστιβάλ εδώ

 

Περιμένοντας τη Ρόζα

2012

Ντοκιμαντέρ, 55 λεπτά

Σενάριο – σκηνοθεσία:  ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ

Κάμερα: KALMAN  CZIBOLYA

Μοντάζ: ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΒΟΓΑΝΑΤΣΗΣ

Μουσική: SOCOS και παραδοσιακή μουσική

Παραγωγή: ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ

Σύνοψη:

Η ταινία επιχειρεί να αποτυπώσει την οδύσεια των κατοίκων του χωριού Beloiannisz στην Ουγγαρία. Το χωριό χτίστηκε το 1950 για να στεγάσει τους πολιτικούς πρόσφυγες από την Ελλάδα που έφτασαν εδώ μετά την ήτττα του Δημοκρατικού Στρατού στα βουνά της Δυτικής Μακεδονιας. Το μοναδικό “ελληνικό” χωριό εκτός Ελλάδας.  Σήμερα, εξήντα χρόνια μετά, αποτελεί μια σκιά του εαυτού του κι όσοι απέμειναν μοιάζουν να ταυτίζονται με τον Θωμά που περίμενε απελπισμένα για δεκαετίες τον ερχομό της Ρόζας, ή… την εκπλήρωση της μεγάλης προσδοκίας.

Ο  Θωμάς πήγαινε κάθε μέρα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Ivancsa περιμένοντας τον ερχομό της Ρόζας που είχε μείνει στην Ελάδα μετά την αναγκαστική φυγή του. Η Ρόζα δε φαινόταν αλλά αυτός δεν έχανε την ελπίδα. Κι έτσι περνούσαν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια.  Για τους υπόλοιπους, ο ίδιος σταθμός, αποτελούσε την αφετηρία για την εκπλήρωση της δικής τους μεγάλης επιθυμίας,  της επιστροφής στην πατρίδα.

Μέσα από αυτές τις αντιφατικές πορείες ξετυλίγεται το χρονικό των κατοίκων του “εφήμερου” χωριού που έζησαν με τον πιο έντονο τρόπο τις  συγκλονιστικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας:  από τους ανελέητους βομβαρδισμούς στο Γράμμο το 48-49 και την προσφυγιά,  στην Ουγγρική εξέγερση του 1956, από τη δικτατορία του 1967 στην Ελλάδα και  την αμνηστία του 1981 ως την πολιτική αλλαγή του 1989 στην Ουγγαρία, την κρίση και τη βεβήλωση των τάφων με το κόκκινο αστέρι…

= = =
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του σκηνοθέτη ΝΙΚΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ
http://theodosiou.wordpress.com/2012/03/07/roza_thessaloniki/

http://theodosiou.wordpress.com/2012/03/01/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CF%81%CF%8C%CE%B6%CE%B1/

= = =

H άλλη Μακεδονία (όχι η εξ ανατολών), η "ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ"

 

ΤΟ ΚΑΙΝΟΝ ΟΝΟΜΑ
"Τω νικώντι δώσω αυτώ του μάννα του κεκρυμμένου, και δώσω αυτώ ψήφον λευκήν, και επι την ψήφον όνομα καινόν γεγραμμένον, ο ουδείς οίδεν εί μή ο λαμβάνων".
(ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Β΄17)

 

Η ακολουθία του Εσπερινού και τούτο το ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής πλησίαζε στο τέλος της. Η μικρή εκκλησία του παραμεθώριου χωριού ήταν ασυνήθιστα γεμάτη. Το εκκλησίασμα αποτελούνταν σχεδόν αποκλειστικά από ηλικιωμένες μαυροντυμένες γυναίκες που μελαγχολικά άκουγαν τα ψαλλόμενα και σταυροκοπιούνταν ευλαβικά κάθε φορά που ο ψάλτης ή ο ιερέας ανέφεραν την λέξη κλειδί «ανάπαυσον».

Καθώς οι ύμνοι έφτασαν στο τέλος τους, άρχισε η ώρα της μνημόνευσης των ονομάτων. Ο νεαρός ιερέας εμφανίστηκε στην ωραία πύλη με ένα μάτσο πυκνογραμμένα χαρτιά και άρχισε την απαγγελία των ονομάτων που είχε φέρει το εκκλησίασμα. Η φαινομενικά ήσσονος σημασίας και μάλλον βαρετή αυτή χρονική περίοδος ήταν πολύ σημαντική για τις μαυροντυμένες γιαγιάδες. Όλες είχαν τεντώσει τα αυτιά τους και άκουγαν με πολλή προσοχή.

Σε ένα συγκεκριμένο χαρτί ο ιερέας έδειχνε να δυσκολεύεται. Κόμπιαζε λίγο και έκανε σαν να σκεφτόταν πριν προφέρει το κάθε όνομα. Ο ψάλτης (που η στρατιωτική θητεία τον είχε φέρει σε εκείνα τα μέρη) ένιωσε άσχημα μιας και ήταν ο γραφέας πολλών ονομάτων: «Τόσο δυσανάγνωστα γράφω;» ψιθύρισε.

Εν τούτοις μια από τις γιαγιάδες που κάθονταν στις πίσω - πίσω θέσεις ήρθε μπροστά και έδειχνε μάλλον ανήσυχη. Ο ιερέας συνέχισε «των δούλων του Θεού: Δόξας, Στογιαννούλας, ε....».

Η ηλικιωμένη γυναίκα δεν κρατήθηκε άλλο και φώναξε:

- «Παπά γιατί δεν αφήνεις τους πεθαμένους στην ησυχία τους; Γιατί αλλάζεις τα ονόματά τους;»

- «Σε παρακαλώ, τέτα» απάντησε ο παπάς «ησυχία! Δείξε σεβασμό στην ιερή στιγμή αυτή!». [μτφρ: τέτα=θεία]

Η γυναίκα δεν πτοήθηκε και άρχισε να μιλάει σε μια γλώσσα διαφορετική:

- «Σο μι βέλις μπε πόπε; Μπάμπα μι σε βίκα Σλάβα, νε Δόξα! Γόσπο ονάκα για ζνάε! Τρέμπα ντα κάζις Σλάβα α νε Δόξα!» [μτφρ: «Τι μου λές βρε παπά; Τη γιαγιά μου την λένε Σλάβα, όχι Δόξα! Ο Θεός μ’ αυτό την ξέρει! Πρέπει να πεις Σλάβα κι όχι Δόξα!»]

- «Σε παρακαλώ τέτα», συνέχισε ο παπάς, «σταμάτα να μιλάς. Δεν μπορώ να διαβάσω βουλγάρικα ονόματα στην εκκλησία!»

- «Σο μι βέλις μπε πόπε;», απάντησε έξαλλη η ηλικιωμένη γυναίκα, «το όνομα Φρειδερίκη που έδωσαν στη μακαρίτισσα τη θεια σου ήταν ελληνικό; Έχει τέτοια Αγία και δεν το ξέρω; Αλλά τη διάβασες κανονικά! Οι δικοί μου οι πεθαμένοι ήταν βαφτισμένοι ορθόδοξα με αυτά τα ονόματα! Γιατί τα αλλάζεις;».

Ο ιερέας έδειχνε προβληματισμένος, το εκκλησίασμα άρχισε να θορυβεί, ο ιερέας είπε «Ησυχία!» και ο νεωκόρος έκανε τη μετάφραση «Ντα πούκνιτε!». [μτφρ: «Να σκάσετε!»]

Μετά από κάποια δευτερόλεπτα σιγής ο ιερέας μουρμούρισε «μηδέν ώφελεί, άλλά μάλλον θόρυβος γίνεται» και συνέχισε αποφασιστικά:

«Υπέρ αναπαύσεως των κεκοιμημένων δούλων του Θεου: Σλάβας, Στογιάνκας, Μπόρις, Ζλάτας, Βελίκας, Τράϊτσε...». Το εκκλησίασμα ηρέμησε, το επεισόδιο θεωρήθηκε λήξαν και ο εσπερινός τερματίστηκε κανονικά.

Το επεισόδιο αυτό έφερε στη σκέψη μου το χωρίο της Αγίας Γραφής με το οποίο άνοιξα αυτό το μικρό αφήγημα. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης (για το οποίο πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας) ο Χριστός υπόσχεται, μεταξύ άλλων, στους νικητές του καλού αγώνα της πίστεως ένα «καινούργιο όνομα». Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί τόση αγωνία για τα «ξενικά» ή αρχαία ονόματα των πιστών αφού, έτσι κι αλλιώς, κατά τη Δευτέρα παρουσία αυτά θα αλλάξουν!

Και ένα παράδειγμα από το αγιολόγιο: Στις 5 Ιουνίου εορτάζει μεταξύ άλλων ο άγιος μάρτυρας Απόλλων, στις 5 Δεκεμβρίου ο άγιος Μάρτυρας Διογένης. Οι άγιοι μάρτυρες αυτοί όταν ασπάσθηκαν το χριστιανισμό διετήρησαν τα «εθνικά» ονόματα που είχαν, αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να μαρτυρήσουν για τον Χριστό.

Κλείνοντας αυτό το αφήγημα το καταθέτω και σαν απολογητικό υπόμνημα για χρήση από όσους φίλους επιθυμούν να δώσουν στα παιδιά τους παραδοσιακά ονόματα των παππούδων και γιαγιάδων τους ή όποιο άλλο όνομα της επιλογής τους.

Και όπως είπε και μια γιαγιά ονόματι Σουλτάνα με έντονη Κωνσταντινουπολίτικη προσφορά στον ιερέα που είχε αντίρρηση να βαπτίσει την εγγονή της Σουλτάνα: «Θα υπάρξει Αγία Σουλτάνα σύντομα! Η ξαδέρφη μου με το ίδιο όνομα είναι βαριά άρρωστη και όλοι την ξέρουν για Αγία γυναίκα!»

= = = =

- Το παραπάνω κείμενο είναι αλιευμένο σχόλιο Ανωνύμου με ημερομηνία 19 Νοεμβρίου 2008 10:15 π.μ. από το ιστολόγιο Simple Man (http://simplemangreek.blogspot.com/2008/11/blog-post_18.html)

= = = =

 

Το abecedar.blogspot.com θεωρεί το παραπάνω κείμενο εξαιρετικής σημασίας.

Η παραστατική απόδοση των διαλόγων και η περιγραφή για τους πρωταγωνιστές είναι μοναδική.

Οι καλόπιστοι «φίλοι μας» όμως σίγουρα θα τρέξουν και πάλι να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα λέγοντας πως τα παραπάνω αναφερόμενα ή είναι φαντασία του Ανώνυμου συγγραφέα ή είναι προπαγάνδες των “σκοπιανών” ή και αν έγιναν θα ήταν μεμονωμένα επεισόδια.

ΨΕΜΑΤΑ! Μόνο με ψέματα μπορούν να συνεχίζουν να κρύβουν την αλήθεια για τις διώξεις των Μακεδόνων στην Ελλάδα και τον άθλιο ρόλο που έπαιξε - και συνεχίζει δυστυχώς - η Εκκλησία της Ελλάδας.

Τέτοια επεισόδια έγιναν σε όλα τα Μακεδόνικα χωριά γιατί αυτή ήταν η πολιτική του εξελληνισμού των Μακεδόνων της Ελλάδας.

Δείτε προσεκτικά τα παρακάτω έγγραφα – ντοκουμέντα και διαβάστε την αλήθεια στην ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ του Μαρτίου 2012 που κυκλοφορεί...

Αυτή είναι η εκκλησία της Αγάπης;

Κυκλοφόρησε το φύλλο Μαρτίου 2012 της Νόβα Ζόρα.

 

Κυκλοφόρησε το φύλλο Μαρτίου 2012 της Νόβα Ζόρα.

Released the edition of Nova Zora March 2012.

Објави издание на Нова Зора Март 2012 година.

http://novazora.gr

Κανείς αθέατος

 

Κι ήταν όλοι εκεί και κανείς αθέατος: κι εγώ κι ο Ροβήρος Μανθούλης. Στην προβολή της ταινίας «Ο Αθέατος Σκηνοθέτης» στην Kινηματογραφική Λέσχη της Ηλιούπολης την Κυριακή το βράδυ, 19 Φεβρουαρίου 2012. Και κόσμος πολύς, γεμάτη αίθουσα στον Οργανισμό Προώθησης Εξαγωγών.

Κι ήταν ανάμεσα στους θεατές σκηνοθέτες γνωστοί και άνθρωποι που ήρθαν από πολύ μακριά γι αυτή την προβολή.  Γιατί ήταν μια σπάνια ευκαιρία να δουν και να ακούσουν έναν από τους μεγαλύτερους έλληνες σκηνοθέτες στις αραιές εμφανίσεις του στην Ελλάδα.

Και δεν απογοητεύτηκαν γιατί με την προτροπή του Δημήτρη Καλαντίδη ο Ρ. Μανθούλης μίλησε εκτεταμένα για την τέχνη του ντοκιμαντέρ προσθέτοντας πολλά σε αυτά που τον ακούμε να λέει στην ταινία.

Οι ομιλητές (Δημήτρης Καλαντίδης, Νίκος Θεοδοσίου, Δημήτρης Σπύρου, Άγγελος Κοβότσς), στο τέλος της προβολής πρόσθεσαν πολλά για τη σημασία του έργου του και όλα αυτά μάλλον έφεραν σε δύσκολη θέση το δημιουργό.

Ο Άγγελος Κοβότσος παρουσίασε ένα μικρό απόσπασμα από μια ταινία για την ελληνική διάσταση στο σκάνδαλο του Γουότεργκέιτ που βρίσκεται στα γυρίσματα (για την ακρίβεια στην αναζήτηση χρημάτων για τη συνέχισή της) στην οποία ο Μανθούλης βρίσκεται μπροστά από την κάμερα.

Η Λέσχη της Ηλιούπολης, η μοναδική επιβιώσασα στην Αθήνα της λαίλαπας  της δεκαετίας του 90 που τις αφάνισε όλες, φαίνεται να συνεχίζει με νέα ορμή και να παρασύρει κι άλλες ομάδες ανθρώπων να μπουν στην περιπέτεια δημιουργίας κινηματογραφικών λεσχών.

Εκεί, γύρω από ένα ποτήρι κρασί , έγινε κουβέντα να ξαναξεκινήσουμε την κινηματογραφική λέσχη στο Περιστέρι.

Δημήτρης Καλαντίδης, Ροβήρος Μανθούλης, Νίκος Θεοδοσίου

= = = =

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Νίκου Θεοδοσίου http://theodosiou.wordpress.com/2012/02/20/%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82/

The invisible director - trailer from NIkos Theodosiou on Vimeo.

Μενέλαος Λουντέμης, 100 χρόνια από τη γέννησή του

 

= = = =
Το παρακάτω κείμενο και οι εικόνες είναι αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου: http://sarantakos.wordpress.com/2012/02/19/lountemis/
= = = =

 

Το 2012 συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του πεζογράφου, ποιητή και αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης Μενέλαου Λουντέμη, μια επέτειος που, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να περάσει μέσα σε παγερή σιωπή από πλευράς επίσημου κράτους και πνευματικής ηγεσίας, κι ας είναι ο Λουντέμης ένας από τους περισσότερο διαβασμένους Έλληνες συγγραφείς, ίσως ο περισσότερο διαβασμένος μετά τον Καζαντζάκη. Και διαβάζεται ακόμα, και πολύ, τουλάχιστον το γνωστότερο έργο του, το “Ένα παιδί μετράει τ΄ άστρα” (δεν ντρέπομαι να πω πως δακρύζω διαβάζοντας κάποιες σελίδες του).

Ίσως αυτό που βαραίνει για τον παραγκωνισμό του Λουντέμη από ορισμένους κύκλους να μην είναι τόσο πολύ η πολιτική του τοποθέτηση, όσο ότι θεωρείται γλυκερός, ξεπερασμένος, ίσως και λαϊκιστής (και τη σήμερον ημέρα, αυτό είναι η χειρότερη βρισιά που μπορεί να σου προσάψουν). Επίσης, ήταν φτωχός, έγραψε κατανοητά, διαβάστηκε πολύ -τέτοια πράγματα δεν συγχωρούνται. Πράγματι, αυτός ο υπουργός δεν θα μπορούσε να τιμήσει τον Λουντέμη.

Ο Μενέλαος Λουντέμης γεννήθηκε το 1912 στη Γιάλοβα της Ανατολικής Θράκης ως Δημήτρης Μπαλάσογλου, μοναδικός γιος από τα πέντε παιδιά του Γρηγόρη Μπαλάσογλου και της Δόμνας Τσουφλίδου. Με τον ξεριζωμό εγκαταστάθηκαν στο χωριό Εξαπλάτανος Πέλλας και η οικογένεια εξελλήνισε το επώνυμο σε Βαλασιάδης. Με το όνομά του ο Τάκης Βαλασιάδης δημοσίευσε, σε εφηβική ηλικία, τα πρώτα του ποιήματα σε έντυπα της Έδεσσας. Το ψευδώνυμο Λουντέμης το πήρε από τον ποταμό Λουδία της δεύτερης πατρίδας του.

Ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Δαμασκηνός μου έστειλε το πρώτο μέρος μιας εκτενούς μελέτης του για τον Λουντέμη με τίτλο “Τα πλοία άραξαν στην όχθη της καρδιάς μας”, που είναι υπαινιγμός για την πρώτη συλλογή διηγημάτων του Λουντέμη, που είχε τίτλο “Τα πλοία δεν άραξαν” (1938). Η μελέτη θα δημοσιευτεί σε συνέχειες στο ένθετο της εφημερίδας “Χανιώτικα Νέα”, και το πρώτο μέρος το ανέβασα στον παλιό μου ιστότοπο, όπου μπορείτε να το διαβάσετε (είναι πολύ μεγάλο και φορτωμένο με φωτογραφίες, υποσημειώσεις κτλ. και δεν προσφέρεται για το ιστολόγιο). Θα προσθέσω και τα επόμενα μέρη της μελέτης, καθώς θα μου τα στέλνει ο συγγραφέας της.

Από τη μελέτη αυτή αποσπώ ένα διήγημα από την πρώτη συλλογή του Λουντέμη, τη “Ράντνικα” και το παρουσιάζω εδώ. Επίσης για τον Λουντέμη μπορείτε να δείτε μια παλιότερη ανάρτηση του Λογομνήμονα, που έχει και την απάντηση του συγγραφέα όταν τον ρώτησαν γιατί δεν έκανε δήλωση μετανοίας να ξεμπερδεύει: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάμω πάλι τέσσερα εγώ!».

Ράντνικα (από τη συλλογή “Τα πλοία δεν άραξαν”)

Ο αμαξόδρομος σταματούσε στο ρίζωμα. Από κει κι επάνω έπρεπε να κάνεις άλλες εννιά ώρες με μουλάρι στο δρόμο που ανέβαινε με καγκέλια στο βουνό. Να περνούσες τα θεόρατα τσουγγάνια και ύστερα να ’πιανες την πλαγιά που θα σ’ έριχνε μες στην πευκόφυτη κοιλάδα. Στο βάθος της γκρίζο κι αράθυμο κοιμότανε το Γκλάιτσκο.

Στη μέση του δρόμου απορούσα κι αναρωτιόμουνα. Πώς να μην είχα μετανιώσει και να γύριζα πριν ακόμα μπω στην καρδιά της περιπέτειας;

Με το να είμαι τόσο τίμιος στο βουβό λόγο μου και με το να έχω την κουτοφιλοτιμία να πραγματοποιώ όλες τις αποφάσεις της στιγμής, ριχνόμουνα σ’ αυτή την περιπέτεια που ένας Θεός μονάχα ήξερε αν θα’βγαινα ζωντανός.

Το Γκλάιτσκο είναι ένα χωριό πάρα πολύ μικρό, της βορειοανατολικής Μακεδονίας, σε μια πανύψηλη κοιλάδα, εκεί κατά τα σύνορα, που την περικυκλώνουν βράχοι στοιχειωμένοι. Σωστή μια βουνίσια Μονεμπασιά! Οι κάτοικοί του κάνουν χρόνους ολόκληρους να επικοινωνήσουνε με ανθρώπους και για τους περισσότερους απ’ αυτούς ο κόσμος τελειώνει εκεί που αρχίζουν οι βράχοι. Για τις γυναίκες εκατό στα εκατό.

Το φαϊ τους είναι καλαμπόκι («τσινίτσκα») ανάλεστο, που το βράζουνε ολόκληρη μέρα μέσα σε κάτι χωματένιες χύτρες («γκίρνα») ώσπου να λιώσει και ύστερα ρίχνουνε μέσα κάτι κόκκινες μικρές πιπεριές σαν κεράσια, που καίνε φωτιά!

Νηστεύουνε τις περισσότερες μέρες του χρόνου.

Αν στο διάστημα της νηστείας τύχει και πέσει κανένα γίδι, το κόβουνε κοψίδια και το κρεμούνε πάνω απ’ το τζάκι να ξεροκαπνιστεί, και τις σκόλες το τρώνε.

Τα ρούχα τους μέσα κι όξω είναι από γιδόμαλλο κι οι στρώσες τους γιδοπροβιές.

Στο χωριό, που ήταν το τελευταίο όριο του κάμπου, περίμενα τέσσερις μέρες∙ κι όλο αυτό το διάστημα δεν έκανα άλλο παρά να παρακαλώ να μ’ ανεβάσουν.

Κάποιος συγκινήθηκε στο τέλος∙ «ποιος ξέρει τι θα έχει», σκέφτηκε, και σαμάρωσε το μουλάρι του.

Πριν ανέβω με φωνάζει παράμερα ο χαντζής και μου λέει στ’ αφτί:

-Για όνομα του Θεού, μην τύχει και σε πάρει μάτι αντρός να μιλάς ξεμοναχιασμένος σε γυναίκες, θα κατεβείς χίλια κοψίδια κάτω!

Κούνησα το κεφάλι μου. Το ’ξερα καλύτερα απ’ αυτόν…

Ναι, το ’ξερα καλύτερ’ απ’ αυτόν και χάιδεψα στην τσέπη μου το χαϊμαλί του Τράικο.

Ο Τράικο…

ΣΟΦΚΑ ΝΑ ΤΑΤΚΟ: Τυπικό μακεδόνικο τραγούδι.

 

Αφιερωμένο σε όλους όσους αγαπούν την Μακεδόνικη Παράδοση.

 

Όσοι ενδιαφέρονται και αναζητούν ιστορικά στοιχεία σχετικά με το τραγούδι ΣΟΦΚΑ ΝΑ ΤΑΤΚΟ μπορούν να διαβάσουν παλιότερη ανάρτηση του ιστολογίου ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (κλικ εδώ: http://aegeanmacedonianculture.blogspot.com/2011/08/blog-post_02.html)

Το αεροδρόμιο «Μακεδονία» μιλάει Μακεδονικά!

 

Το αεροδρόμιο “Μίκρας” Θεσσαλονίκης μετονομάστηκε, το 1993 σε αεροδρόμιο “Μακεδονία”.

Σήμερα, 19 χρόνια μετά την μετονομασία του σε “Μακεδονία” το αεροδρόμιο άρχισε να… μιλάει (τι άλλο;) Μακεδονικά!

Στο site του Thessaloniki Airport - International Airport 'Makedonia' και συγκεκριμένα στην ιστοσελίδα Αεροπορικά Εισιτήρια Online κάθε διαδικτυακός επισκέπτης μπορεί να επιλέξει τη γλώσσα με την οποία θέλει να κλείσει εισιτήρια κάνοντας απλά κλίκ στο κουμπί γλώσσας.

Στον κατάλογο που εμφανίζεται μεταξύ των γλωσσών επιλογής είναι και η Μακεδονική γλώσσα (Macedonian).

 

Επιλέγοντας τη γλώσσα Macedonian, αυτομάτως η ιστοσελίδα μεταφράζεται στη Μακεδονική γλώσσα:

Εξαιρετικά θετικό το γεγονός ότι συμπεριελήφθη και η μακεδονική γλώσσα στην ιστοσελίδα Thessaloniki Airport - International Airport 'Makedonia'. Άλλωστε, τι αεροδρόμιο «Μακεδονίας» θα ήταν αν δεν περιελάμβανε τις υπηρεσίες του στη Μακεδονική γλώσσα;

Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα  του Thessaloniki Airport - International Airport 'Makedonia' για να το διαπιστώσετε Online στην διαδικτυακή διεύθυνση: http://www.thessalonikiairport.gr/tickets

ΓΕΩΡΓΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΕΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

 

ЗЕМЈОДЕЛСКО-СТОЧАРСКИТЕ МАКЕДОНСКИ ЗАЕДНИЦИ ΓΕΩΡΓΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΕΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

Социјални автоматизми – Κοινωνικοί αυτοματισμοί

ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ
Έσκαψαν το βουνό. Έβγαλαν πέτρα.
Τό ΄χτισαν πάλι με την ίδια του την πέτρα.
Στερέωσαν τα χώματα. Πιάσαν τα νερά.
Σημάδεψαν τα βήματα του Θεού στους λόφους
κι έφεραν λάδι από μακριά για το καντήλι τους.
Μιχάλης Γκανάς, ΜΑΥΡΑ ΛΙΘΑΡΙΑ

Οι μακεδόνικες κοινότητες στην ελληνική επικράτεια, μέχρι και τα τέλη του εικοστού αιώνα, ήταν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους γεωργοκτηνοτροφικές, έτσι η όλη κοινωνική οργάνωση γινόταν με βάση την καλύτερη εκμετάλευση της γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

Η κοινωνική συσπείρωση γινόταν γύρω από την εκκλησία και όλη η κοινότητα ένιωθε ακέφαλη όταν έλειπε ο попот (παπάς). Παρελκόμενο του παπά ήταν ο питруп-πίτρουπ (καντηλανάφτης). Τόσο ο παπάς όσο και ο καντηλανάφτης, πληρώνονταν σε είδος (σιτάρι, καλαμπόκι, βρίζα), εννοείται δύο φορές το χρόνο κι αυτό γινόταν на Свети Гјорги и Свети Димитрија (του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Δημητρίου).

Μέχρι τα μέσα σχεδόν του εικοστού αιώνα, σε κάθε μακεδόνικο χωριό υπήρχαν δύο εκκλησίες. Η μία ήταν Πατριαρχική που υπαγόταν διοικητικά στο πατριαρχείο της Ίσταμπουλ-Κωνσταντινούπολης και η άλλη Εξαρχική, που διοικητικά υπαγόταν στην αυτοκέφαλη βουλγάρικη Εξαρχία. Στις πατριαρχικές εκκλησίες η θεία Λειτουργία γινόταν στην ελληνική γλώσσα, ενώ στις εξαρχικές στη βουλγάρικη ή στη μακεδόνικη γλώσσα.

Όταν τα μακεδόνικα αυτά χωριά πέρασαν στην ελληνική επικράτεια (1912), οι εκκλησιαζόμενοι στις πατριαρχικές εκκλησίες χαρακτηρίζονταν ως Έλληνες και οι εκκλησιαζόμενοι στις εξαρχικές ως Βούλγαροι. Μια τέτοια ονοματολογία δεν προτάθηκε από κάποιο επιστημονικό εθνολογικό συνέδριο, αλλά από ορισμένους γραφιάδες που αυτοχαρακτηρίζονταν ως εθνολόγοι ή ιστορικοί με την ανοχή της Ελληνικής Πολιτείας.

Για την ενδοεπικοινωνιακή τους αποτελεσματικότητα και τη γρήγορη μετάδοση μιας είδησης, οι μακεδόνικες κοινότητες χρησιμοποιούσαν τον κοινοτικό κλητήρα (претуѓер-πρέτουγκερ), ο οποίος πληρωνόταν και αυτός σε είδος, δηλαδή σε γέννημα και ήταν ένα кутел-κούτελ, περίπου 25 κιλά το εξάμηνο η κάθε οικογένεια.

Τα έργα κοινής ωφέλειας (δρόμοι, φράγματα, υδραύλακες, αντιπλημμυρικά κ.α.) γίνονταν ύστερα από συνέλευση του χωριού και με προσωπική εργασία. Οι μέρες της προσωπικής εργασίας που έπρεπε να προσφέρει στην κοινότητα η κάθε οικογένεια καθορίζονταν ανάλογα με τη χρήση του έργου κι αυτό εξαρτιόταν είτε από τα μέλη της οικογένειας είτε από την έκταση των χωραφιών στην περιοχή που γινόταν το έργο.

Στο χτίσιμο των σπιτιών είχαν συμμετοχή όλες οι οικογένειες του χωριού για κάθε σπίτι. Η βοήθεια που προσέφερε η κάθε οικογένεια ήταν ανάλογη με τις ανάγκες. Άλλος έφερνε πέτρες, άλλος ξύλα από το βουνό, άλλος νερό από το ποτάμι, άλλος έκανε λάσπη και ότι άλλο χρειαζόταν στην πορεία του χτισίματος.

Υπήρχε ένας συντονισμός στις διάφορες αγροτικές εργασίες του χωριού. Όλοι μαζί μπαίναν για τρύγο στ΄αμπέλια ή στα καλαμπόκια μιας περιοχής. Για τον πετυχημένο συντονισμό τους ειδοποιούσε ο κλητήρας του χωριού και όλοι συμμορφώνονταν. Όλες οι αγροτικές εργασίες προσδιορίζονταν με το παλαιό ημερολόγιο.

Επειδή τα ζώα ήταν πολλά, έπρεπε να φυλαχτούν οι καλλιέργειες απ΄αυτά. Τη δουλειά αυτή την έκαναν οι појлаци-πόιλατσι (αγροφύλακες). Ένας αγροφύλακας διοριζόταν από το κράτος και οι άλλοι ανάλογα με τις ανάγκες του χωριού ήταν κοινοτικοί. Οι κοινοτικοί αγροφύλακες ήταν για το θερινό εξάμηνο, δηλαδή από τον  Σβέτι Γκιόργκι μέχρι τον Σβέτι Ντιμίτρια. Ήταν άτομα του χωριού για να γνωρίζουν καλά τόσο τα χωράφια όσο και τα βοσκοτόπια. Πληρώνονταν και αυτοί σε είδος.

Σε όλες τις μακεδόνικες κοινότητες υπήρχαν άνθρωποι που κάλυπταν όλα σχεδόν τα επαγγέλματα χωρίς να απασχολούνται μόνο με αυτά. Έτσι υπήρχαν μπακάλτζιι-μπακάληδες, ζζελεζάρτσι-σιδεράδες, κοβάτζζιι-πεταλωτές, τσσοκάντζζιι-τσοκάνηδες, καρακτσίι-πρακτικοί ,,ορθοπεδικοί,, νάντρι λέκαρκι-γιατρέσσες που γιάτρευαν τους αρρώστους με τα γιατροσόφια τους, μπάμπιτσι-μαμές, ιστερουβάτσσι-εξορκιστές, καλάιτζζιι-γανωτές, χτίστες κ.α. που κάλυπταν εν μέρει τις ανάγκες του χωριού. Επειδή εφάρμοζαν κατά βάση την κλειστή οικιακή οικονομία, δεν υπήρχαν πλούσιοι επαγγελματίες, αφού οι ίδιοι έκαναν τις αγροτικές τους εργασίες. Συχνά ,,σταματούσαν,, το επάγγελμα για να οργώσουν, να σπείρουν, να ποτίσουν ή να θερίσουν και ότι άλλο έπρεπε να γίνει.

Η κοινωνική συνείδηση της κοινοτικής συμβίωσης στις μακεδόνικες κοινότητες ήταν αναπτυγμένη σε μέγιστο βαθμό. Η αλληλοβοήθεια είχε περάσει στις συνήθειες τους και είχε αποτυπωθεί συλλογικά στην συνείδησή τους.

Αν τύχαινε κι έπιανε βροχή και το γέννημα κάποιου ήταν απλωμένο στο αλώνι, έσπευδαν οι γείτονες να βοηθήσουν να σώσουν την σοδειά. Γάμος και βαφτίσια; όλο το χωριό καλεσμένο. Θάνατος; η συμμετοχή όλων δεδομένη. Αν πέθαινε νέος ή νέα ή σκοτωνόταν, ματαίωναν γιορτές και πανηγύρια.

Είναι γνωστά τα пупретки-πούπρετκι (νυχτέρια), όπου οι νέες κοπέλες κυρίως, ξενυχτούσαν για να ετοιμάσουν τα προικιά κάποιας που θα παντρευόταν αλλά δεν είχε προλάβει να τα ετοιμάσει.

Παρόμοια νυχτέρια έκαναν και οι παντρεμένες γυναίκες για να ολοκληρώσουν την επεξεργασία για τη διατήρηση και την αποθήκευση των τροφίμων του χειμώνα (зимница-ζίμνιτσα), όπως αρμάθιασμα πιπεριάς, κρεμμυδιού, σκόρδου και προετοιμασία για τα τουρσιά.

Με νυχτέρια επίσης αντιμετώπιζαν το ξεφλούδισμα του καλαμποκιού που γινόταν με τα χέρια και ήταν ευχάριστη απασχόληση για τους νέους και τις νέες, αφού αποτελούσε μια σοβαρή δικαιολογία να μένουν πολλές ώρες σε νεανικές συντροφιές. Ισοδυναμούσε το ξεφλούδισμα αυτό με τα σύγχρονα πάρτυ των νέων.

Παραδείγματα ενεργοποίησης αυτόματων αντανακλαστικών που προέρχονται από την εμπεδωμένη συλλογική συνείδηση για μια αρμονική συμβίωση, υπάρχουν αμέτρητα.

Το καθάρισμα και η συντήρηση των πηγών (извори-ίζβορι) κάθε χωριού, ήταν εθιμικά καθιερωμένο καθήκον των βοσκών (οβτσσάρι, κοζάρι, γκοβεντάρι). Οι μερακλήδες από αυτούς, τις στόλιζαν με πέτρες, έφταχναν κύπελα από ξύλο ή φλούδες δέντρων και καθάριζαν το μέρος γύρω από τις πηγές.

Άτομα με κοινωνικές ευαισθησίες και με ανησυχίες για το μέλλον και με δεδομένο τα αυστηρά ηθικά πλαίσια, αναλάμβαναν να ,,φτιάξουν,, ζευγάρια. Ήταν οι στρόινιτσι (προξενητές) και στρόινινκι (προξενήτρες).

Ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη στην συνείδησή τους η αναγκαιότητα της κοινοτικής συνοχής, που όλες τους οι ενέργειες και δραστηριότητες είχαν ως άξονα πορείας τη διατήρησή της. Με εμπιστοσύνη ο ένας για τον άλλο, αλληλοεκτίμηση και αγάπη, διατήρησαν επί αιώνες τη γνησιότητα της γλώσσας, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά τους.

Η κοινωνική συνοχή και η αυτοτέλεια των μακεδόνικων κοινοτήτων φαινόταν από την αρμονική πραγματοποίηση των κοινωνικών εκδηλώσεων και τελετών, όπως πανηγύρια, γιορτές, γάμοι, κηδείες κ.α. Οι κοινωνικοί αυτοματισμοί ενεργοποιούνταν και το αποτέλεσμα ήταν πάντα θετικό.

ΑΙΓΑΙΑΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ

= = = =

Αναδημοσίευση από τη ΗΟΒΑ 3ΟΡΑ, τεύχος Φεβρουαρίου 2012 http://novazora.gr/arhivi/date/2012/02

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ στην Ηλιούπολη

 

Η Κινηματογραφικη Λέσχη της Ηλιούπολης – με μια αδιάλειπτη παρουσία 24 χρόνων – ενέταξε στο πρόγραμμα των χειμερινών προβολών της περιόδου 2011-12 την ταινία

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ του Νίκου Θεοδοσίου

Η προβολή θα γίνει την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012 στις 8:00 μ.μ. στην Αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΕΞΑΓΩΓΩΝ, Μαρίνου Αντύπα 86, Ηλιούπολη,

Θα ακολουθήσει συζήτηση με εισηγητές τους Ροβήρο Μανθούλη (σκηνοθέτη, συγγραφέα), Νίκο Θεοδοσίου (σκηνοθέτη της ταινίας, συγγραφέα, Καλλιτεχνικό Διευθυντή της Camera Zizanio), Δημήτρη Σπύρου (σκηνοθέτη, συγγραφέα, Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους) και Άγγελο Κοβότσο (σκηνοθέτη).

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

(περισσότερα για την ταινία εδώ)

 

= = = =

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του Νίκου Θεοδοσίου http://theodosiou.wordpress.com/

 

Πέρα από τον Καρνάβαλο

 

Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη

Φανταστείτε σκηνικό. Στο – ο Θεός να το κάνει – παραδοσιακό καρναβάλι της Πάτρας σε λίγες εβδομάδες, οι καρναβαλιστές παρουσιάζουν ένα άρμα, πάνω στο οποίο η Άνγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί επιδίδονται σε ακραία σεξουαλικά όργια. Χωρίς να ξέρω τι ετοιμάζουν οι διοργανωτές αυτή τη χρονιά -τα καρναβάλια άλλωστε ποτέ μου δεν τα συμπάθησα- ένα τέτοιο σκηνικο μοιάζει οτιδήποτε άλλο εκτός από απίθανο, με δεδομένο ότι αυτοί οι 2 έχουν ταυτιστεί με το Απόλυτο Κακο τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας.

Οι φοροφυγάδες της Ελλάδας: μια ολέθρια κουλτούρα

 

= = =
Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα των SETIMES http://www.setimes.com/cocoon/setimes/xhtml/el/features/setimes/features/2012/02/04/feature-02
= = =

 

Η αστυνομία επιχειρεί να καταστείλει μια αξιόποινη πράξη η οποία αποτελεί "παράδοση" στην ελληνική κουλτούρα.

Του Άντυ Νταμπίλη για τους Southeast European Times στην Αθήνα -- 04/02/12

Ως μέρος της λήψης μέτρων κατά της φοροδιαφυγής, η ελληνική αστυνομία συνέλαβε έναν 42-χρονο άνδρα ο οποίος αναφέρεται μόνο ως γενικός διευθυντής μιας μη κατονομαζόμενης εταιρείας, την Τετάρτη (1η Φεβρουαρίου) και άσκησε δίωξη εναντίον του για τη μη καταβολή 62,3 εκατ. ευρώ καθυστερημένων οφειλών.

Το σενάριο δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο κατά τις τελευταίες εβδομάδες και μετά από τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις των ξένων δανειστών που συμμετάσχουν στο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας από τη χρεοκοπία, δόθηκε στη δημοσιότητα στα τέλη Ιανουαρίου λίστα με περισσότερα από 4.100 ονόματα φοροφυγάδων.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΜΕ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

СРЕДБА НА АМЕРИКАНСКИ СТУДЕНТИ СО ЕТНИЧКИ МАКЕДОНЦИ ВО ГРЦИЈА

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΜΕ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Μια πολύ όμορφη και χρήσιμη συνάντηση έλαβε μέρος στις 13 Ιανουαρίου 2012, στα Γραφεία του Ουράνιου Τόξου-Виножито στο Лерин – Φλώρινα.

Ομάδα 15 φοιτητών από то Πανεπιστήμιо της Βοστώνης των ΗΠΑ, που το αντικείμενο των σπουδών τους είναι σχετικά με την κοινωνική ανθρωπολογία-πολιτική, επισκέφθηκαν την μειονοτική περιοχή και χωριά της Πρέσπας, όπου μίλησαν με άτομα και φορείς, έχοντας επικεφαλή τους την εξαιρετική καθηγήτρια Αναστασία Καρακασίδου.

ΞΕΦΥΛΛΙΣΤΕ ΤΗΝ НОВА ЗОРА ΕΔΩ - РАЗГЛЕДАЈТЕ ЈА НОВА ЗОРА ТУКА

 

Υπενθύμιση για όσους επιθυμούν να διαβάζουν το εκάστοτε τρέχων τεύχος τη ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ στο internet σε “έντυπη” μορφή (δηλ. σαν σε ηλεκτρονικό “χαρτί”).

Αρχικά, κάνετε κλικ εδώ:

http://novazora.gr/vesnik/index.php

και στη συνέχεια, για να γυρίστε σελίδα μπρος ή πίσω, απλά κάνετε κλικ με το ποντίκι στις γωνίες του ηλεκτρονικού “εντύπου”.

Κυκλοφόρησε το φύλλο Φεβρουαρίου 2012 της Νόβα Ζόρα.

 

Κυκλοφόρησε το φύλλο Φεβρουαρίου 2012 της Νόβα Ζόρα.

Released the edition of Nova Zora February 2012.

Објави издание на Нова Зора Февруари 2012 година.

http://www.novazora.gr/

 

H HΟΒΑ 3OPA (NOVA ZORA), εφημερίδα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, σας προσκαλεί στην ετήσιο χορό της με την ορχήστρα ΜΟΥΣΙΚΟΡΑΜΑ.
Σάββατο 17 Μαρτίου και ώρα 20.30 στο κέντρο ΝΥΧΤΕΡΙ στο Αμύνταιο Φλώρινας.