Εθνικά Μακεδόνες και Έλληνες-Μακεδόνες

Πολύ συχνά ακούμε και διαβάζουμε ότι στην Βόρειο Ελλάδα κατοικούν «2.500.000 Έλληνες Μακεδόνες» οι οποίοι είναι «δικαιούχοι» της «ιστορικής κληρονομιάς» της Μακεδονίας την οποία χρονολογούν «σχεδόν μια χιλιετηρίδα πριν την άφιξη των σλαβικών φυλών στην περιοχή» που ήρθαν «στην περιοχή τον 6^ο αι» δηλ. πριν 1.500 χρόνια από σήμερα και «θέλουν να κλέψουν» αυτή την «ιστορική κληρονομιά».

Κατ’ αρχάς, είναι εντελώς γελοίο και παράλογο να γίνεται λόγος, σήμερα, για «Ελληνική κληρονομιά» που προϋπήρχε σχεδόν «μια χιλιετηρίδα πριν την άφιξη των Σλαβικών φυλών στην περιοχή» της οποίας «δικαιούχοι» είναι οι σημερινοί Έλληνες-Μακεδόνες. Σήμερα, κάθε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος γνωρίζει ότι ούτε οι εθνικά Έλληνες ούτε οι εθνικά Μακεδόνες είναι απευθείας απόγονοι των αρχαίων λαών. Δια μέσω των αιώνων, ολόκληρη η Βαλκανική Χερσόνησος δέχθηκε εισβολές από διάφορους λαούς συμπεριλαμβανομένων των Σλαβικών φυλών που κινήθηκαν νότια μέχρι την Πελοπόννησο. Οι αυτόχθονες πληθυσμοί αναμίχθηκαν με τους εισβολείς. Κατά συνέπεια εάν δεχθούμε τον όρο «Σλάβο - Μακεδόνες» τότε, ασφαλώς, πρέπει να δεχθούμε και τον όρο «Σλάβο – Έλληνες». Γι’ αυτό, σεβόμενοι το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, δεχόμαστε τους όρους εθνικά Μακεδόνες και εθνικά Έλληνες.

Δεύτερον, το δικαίωμα των εθνικά Μακεδόνων να συνδεθούν πολιτιστικά με το παρελθόν συμπεριλαμβανομένης της αρχαιότητας δεν μπορεί να αποκλειστεί, ακριβώς όπως δεν μπορεί να αποκλειστεί το ίδιο δικαίωμα για τους εθνικά Έλληνες που ζουν στην Ελληνική Μακεδονία. Εάν αμφισβητηθεί το δικαίωμα αυτό από τους εθνικά Μακεδόνες, τότε, θα πρέπει πρώτα να αμφισβητηθεί δικαίωμα του πληθυσμού της Ελληνικής Μακεδονίας, που έλκει τη καταγωγή του από τη Μικρά Ασία, να αυτοαποκαλείται Έλληνες-Μακεδόνες και να κάνουν πολιτιστική σύνδεση με την αρχαία Μακεδονία.

* * *

Για να κατανοηθεί καλύτερα ο όρος «Έλληνες Μακεδόνες», είναι χρήσιμη μια σύντομη αναφορά στην εθνικότητα και την πολιτιστική σύνθεση του πληθυσμού της Βόρειας Ελλάδας. Το νότιο τμήμα της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας (σημερινή Ελληνική Μακεδονία ή Βόρεια Ελλάδα) επισήμως έγινε τμήμα του Ελληνικού κράτους το 1913. Εκείνη την εποχή, ο πληθυσμός της περιοχής ήταν έντονα μικτός, αποτελούμενος από πλήθος διαφορετικών εθνοτήτων και γλωσσικών ομάδων (Μακεδόνες, Έλληνες, Βούλγαροι, Βλάχοι, Τούρκοι, Αλβανοί, Εβραίοι, Τσιγγάνοι κλπ). Διαφορετικές πηγές, αμφισβητώντας η μια την άλλη, δίνουν διαφορετικά στοιχεία για το μέγεθος και πληθυσμό της κάθε ομάδας. Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι ολόκληρη η περιοχή ήταν πολύ-εθνική και πολύ-γλωσσική. Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου και χωρίς καμιά πρόθεση να θιγεί η ταυτότητα των προαναφερθέντων ομάδων, θα χρησιμοποιηθεί, περιληπτικά ο όρος «αυτόχθονες» για την περιγραφή της προαναφερόμενης κατηγορίας ανθρώπων που ζούσαν και ζουν στην Ελληνική Μακεδονία (Βόρεια Ελλάδα) όταν έγινε τμήμα του Ελληνικού κράτους.

Το 1923, σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης της Λοζάννης, περίπου 1.600.000 ορθόδοξοι χριστιανοί πρόσφυγες (ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι) μετακινήθηκαν από την Μικρά Ασία, Ανατολία και Ανατολική Θράκη στην Ελλάδα. Οι μισοί, περίπου, από τους πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην Ελληνική Μακεδονία μεταβάλλοντας σημαντικά την εθνική και γλωσσική σύνθεσή της. Χάριν του κειμένου και χωρίς καμιά πρόθεση να θιγεί η ταυτότητα των προαναφερθέντων ομάδων, θα χρησιμοποιηθεί, περιληπτικά ο όρος «έποικοι» για την περιγραφή της προαναφερόμενης κατηγορίας ανθρώπων που ζουν σήμερα στην Ελληνική Μακεδονία (Βόρεια Ελλάδα).

Σήμερα αυτές οι δύο κατηγορίες, «αυτόχθονες» και «έποικοι», αποτελούν τον πληθυσμό της βόρειας Ελλάδας. Σύμφωνα με την Ελληνική κυβέρνηση είναι όλοι τους Έλληνες Μακεδόνες. Όμως, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, μεταξύ του «αυτόχθονου» πληθυσμού, μια ομάδα αυτοπροσδιορίζεται ως εθνικά Μακεδόνες δηλ. μια ξεχωριστή εθνική, πολιτιστική και γλωσσική ομάδα, πολύ πριν την ενσωμάτωση του 51% της Μακεδονίας στην ελληνική επικράτεια. Είναι η γνωστή, σε όλο τον κόσμο και στον ΟΗΕ, Μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα.

Η Ελληνική κυβέρνηση, ακόμη και σήμερα, αρνείται στους εθνικά Μακεδόνες το δικαίωμα να ονομάζουν του εαυτούς τους Μακεδόνες, την ίδια στιγμή που, αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτό στους «έποικους» από τη Μικρά Ασία. Σύμφωνα την Ελληνική κυβέρνηση, οι εθνικά Μακεδόνες, που ζούσαν στην Ελληνική Μακεδονία πριν την ενσωμάτωσή της στην Ελλάδα, δεν μπορούν να είναι Μακεδόνες και υφαρπάζοντας αυτό το όνομα το παραχωρεί στους «έποικους» που κατάγονται από τη Μικρά Ασία και όχι από τη Μακεδονία! Επιπλέον, η Ελληνική κυβέρνηση για να ονομάσει τους εθνικά Μακεδόνες χρησιμοποιεί καταχρηστικούς όρους όπως «Σλαβόφωνοι», «Δίγλωσσοι» και «Ντόπιοι» γενικώς και αορίστως.

Θα ήταν πιο ορθό και λογικό, αντί της χρήσης καταχρηστικών όρων για τους εθνικά Μακεδόνες, να χρησιμοποιούνται προθέματα που περιγράφουν με ρεαλισμό τους σημερινούς Έλληνες-Μακεδόνες που ήταν ελληνόφωνοι και τουρκόφωνοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και ζούσαν στη Μικρά Ασία. Με δεδομένο το γεγονός ότι εγκαταστάθηκαν στην Ελληνική Μακεδονία πρόσφατα, το 1923, μερικοί ακριβείς προσδιορισμοί για τους «εποίκους» θα μπορούσε να είναι: «Νέοι Μακεδόνες», «ΜικραΑσιατο-Μακεδόνες», «Τουρκόφωνοι» ή «Πρόσφυγες» γενικώς και αορίστως.

Προφανώς οι ονομασίες «Νέοι Μακεδόνες», «ΜικραΑσιατο-Μακεδόνες» κλπ μπορεί να μην είναι αποδεκτοί από τους «έποικους» και σωστά και με το δίκιο τους. Άλλωστε, αυτοπροσδιορίζονται σήμερα ως Έλληνες-Μακεδόνες. Το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού είναι ύψιστο. Και πρέπει να είναι σεβαστό και από τις δύο πλευρές. Στην πράξη, ο σεβασμός του αυτοπροσδιορισμού, σημαίνει σεβασμό και αναγνώριση της εθνικά Μακεδονικής ταυτότητας και της Μακεδονικής γλώσσας από την Ελλάδα και σεβασμό και αναγνώριση των Ελλήνων-Μακεδόνων από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας (π.χ. εθνικά Έλληνες με Μακεδονική, περιφερειακά, πολιτιστική ταυτότητα)

Η αναγνώριση του δικαιώματος των δύο ταυτοτήτων για να συνυπάρξουν θα πρέπει να συμπεριληφθεί σε μια τελική συμφωνία για το ζήτημα της ονομασίας. Έτσι, δεν θα υπάρχει σύγχυση στη χρήση του όρου «Μακεδόνας» εφόσον αυτός θα οριστεί ξεκάθαρα για τις δύο ομάδες: εθνικά Μακεδόνες και Έλληνες-Μακεδόνες. Επιπλέον οι δυο όροι έχουν το πλεονέκτημα ότι πηγάζουν από τον, θεμελιώδους σημασίας, αυτοπροσδιορισμό των δύο ομάδων. Να αποκλειστούν ανεπιθύμητες και καταχρηστικές ονομασίες (π.χ. Σλαβόφωνοι, Τουρκόφωνοι κλπ) που δεν πηγάζουν από αυτοπροσδιορισμό των δύο ομάδων.

Technorati Tags: Εθνικά Μακεδόνες,Ελληνες Μακεδόνες,Συνθήκη,Λοζάνης

Macedonia, the Rainbow Country

Με Υποκρισία τιμούν την Επανάσταση της Νάουσας

Την Κυριακή 26 Απριλίου 2009 τιμάται επισήμως η επανάσταση των Μακεδόνων κατά των Οθωμανών κατακτητών, που έγινε το 1822, με επίκεντρο το Βέρμιο.Έμεινε γνωστή ως Επανάσταση της Νάουσας, καθώς επίκεντρο αυτής ήταν η Νάουσα, η οποία και τελικά καταστράφηκε από τους κατακτητές στα μέσα Απριλίου.Σύμφωνα με ανακοίνωση του Δήμου Νάουσας, «Με ιδιαίτερη επισημότητα θα εορταστεί η 187η Επέτειος του Ολοκαυτώματος της Νάουσας με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια.» Την κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης κ. Σταύρος Καλαφάτης. Ποιους θα τιμήσουν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις; Η επανάσταση είναι πολύ γνωστή και προβεβλημένη. Ελάχιστα γνωστή παραμένει όμως η σύνθεση των επαναστατικών δυνάμεων και η ταυτότητα των χωριών που καταστράφηκαν μαζί με τη Νάουσα. Παρόλο που έχουμε αναφερθεί σ’ αυτούς, θα το ξανακάνουμε τιμής ένεκεν με αφορμή τον εορτασμό της επετείου. Τα γύρω από τη Νάουσα χωριά, που επίσης καταστράφηκαν, αλλά δυστυχώς ελάχιστα μνημονεύονται, είναι τα: Γκόρνο Γκραμαντίκοβο (Άνω Γραμματικό), Ντόλνο Γκραμαντίκοβο (Κάτω Γραμματικό), Όσλιανι (Αγία Φωτεινή), που ανήκουν στο Ν. Πέλλας, Κουτσούφλιανι (Άγιος Παύλος), Ντραζίλοβο (Μεταμόρφωση), Φέτιτσα (Πολλά Νερά), Ράμνιτσα (δεν ανακατοικήθηκε), Γκόρνο Σέλο (Άνω Βέρμιο), Ντόλνο Σέλο (Κάτω Βέρμιο – το Σέλο έγινε Σέλι και με αυτό το όνομα είναι γνωστό το χιονοδρομικό κέντρο της Βέροιας), Χοροπάν (Στενήμαχος), Μαρούσα – Ντόλιανι (Κουμαριά), Ιαβόρνιτσα (Τρίλοφον-Νέα Κούκλενα), Σούβα Λιβάντα (Ξιρολίβαδον), Τσόρνοβο (Φυτία), Ντόμπρα (Καλή Παναγιά), Κούμανιτς (Κομνήνιο), Ντόλνα Λούζιτσα (Τριπόταμος), Γκόρνα Λούζιτσα (Άνω Τριπόταμος), Τόπλιανι (Γεωργιανοί), Τσαρκόβιανη (Άγιος Ιωάννης-Μικρή Σάντα), Καρατάσι (Μαυροδένδρι). Δηλαδή σχεδόν όλα τα χωριά μεταξύ Βέροιας και Έδεσσας. Τα ονόματα σε παρένθεση είναι αυτά που επέβαλε το κράτος των Αθηνών το 1926. Η ίδια η πόλη λεγόταν Νιάουστα ή Νέγκουστα ή Νέγκους, ενώ και τα τοπωνύμια μέσα και γύρω από την πόλη δεν ήταν ελληνικά, όπως Αράπιτσα, Μπάταν, Στουπάνοι κλπ. Η περιοχή όπου είναι ο αρχαιολογικός χώρος της Σχολής του Αριστοτέλη, ακόμα και σήμερα ονομάζεται Ισβόρια (ίσβορ στα μακεδονικά είναι η πηγή). Οι κάτοικοι είχαν ως μητρική γλώσσα τη μακεδονική και τη βλάχικη και αρκετοί από αυτούς γνώριζαν και την ελληνική. Αλλά και τα χωριά του κάμπου της Νάουσας, για τα οποία δεν υπάρχουν πληροφορίες που να λένε ότι καταστράφηκαν, δεν είχαν ελληνικά ονόματα, ούτε ήταν ελληνόφωνα. Τσαρμαρίνοβο (Μαρίνα), Γιανάκοβο (Γιαννακοχώρι), Γκολίσανι (Λευκάδια), Κοπάνοβο (Κοπανός), Ντόλνο Κοπάνοβο (Χαρίεσα), Μινόστιτσα (Μονόσπιτα), Γιάντσιστα (Άγιος Γεώργιος), Βέστιτσα (Αγγελοχώρι) κλπ. Οι κάτοικοι και αυτών των χωριών μέχρι το 1912 μιλούσαν αποκλειστικά τη μακεδονική. Το ίδιο συνέβαινε και με τα ορεινά χωριά της Βέροιας, όπως και νότια αυτής. Η Βεργίνα λεγόταν Κούτλες, το Αιγίνιο νοτιότερα λεγόταν Λιμπάνοβο κλπ. Ελληνικά μιλούσαν τα χωριά νοτιοανατολικά της Βέροιας, γύρω από το Γιδά (Αλεξάνδρεια), και γι’ αυτό η περιοχή ονομαζόταν Ρουμλούκι. Ακόμα και αυτοί, εκείνη την εποχή δεν είχαν ελληνική συνείδηση αλλά ρωμαίικη (Ρουμ-μιλιέτ – Ρωμιοί). Το γιατί δεν συμμετείχαν στην επανάσταση οφείλεται κυρίως στον ρόλο που έπαιζαν τα όργανα του Πατριαρχείου, τα οποία συνιστούσαν «δουλικήν υπακοήν εις τους κρατούντας». Μετά την καταστροφή της Νάουσας, την εξόντωση πολλών επαναστατών, τον εξανδραποδισμό οικογενειών, την ηρωϊκή πτώση στους καταρράκτες της Αράπιτσας, οι Οθωμανοί έκαναν κάτι που συνήθιζαν σε τέτοιες περιπτώσεις, προκειμένου να διασπάσουν την ενότητα των επαναστατημένων περιοχών. Εγκατέστησαν στην πόλη, εκτός από μερικές τουρκικές οικογένειες, και αρκετές οικογένειες ελληνόφωνων και μακεδονόφωνων, πιστών στο Πατριαρχείο και τον Σουλτάνο. Σ’ αυτές παραχώρησαν ως τσιφλίκια τα αγροκτήματα, τους μύλους, τα νεροπρίονα και τα μπατάνια που αφαίρεσαν από τους ντόπιους, τα οποία αργότερα εξελήχθηκαν σε ηλεκτρογεννήτριες και βιομηχανίες. Είναι εκείνη η κατηγορία των Ρωμιών τους οποίους ο Αδαμάντιος Κοραής ονόμαζε Τουρκοπρίγκιπες. Επιπλέον υποχρέωσαν τους περισσότερους κατοίκους των γύρω επαναστατημένων και καταστραμμένων χωριών να εγκατασταθούν στην πόλη και να μεταβληθούν σε κολίγους. Οι Μακεδόνες εκείνοι κολίγοι δημιούργησαν το έθιμο «Γενίτσαροι και Μπούλες». Με σατιρικό τρόπο έκαναν κριτική στους γενίτσαρους Ρωμιούς που εγκατέστησαν στον τόπο τους οι Οθωμανοί. Υπ’ όψη ότι το έθιμο ήταν υπό διωγμό από τους δεσποτάδες. Εκείνοι οι γενίτσαροι, την εποχή του Ίλιντεν, θα αποτελέσουν τους συνεργάτες των κατακτητών και στη συνέχεια τους Γκρεκομάνους συνεργάτες των λεγόμενων μακεδονομάχων. Έναν από εκείνους, τον Ντόνε Μίγγα (έτσι τον αναφέρει η έκθεση του ελληνικού προξενείου Θες/νίκης και το όνομά του σαφώς δεν είναι ελληνικό), τον κρέμασαν οι Μακεδόνες επαναστάτες μαζί με τον Άγρα. Ηγέτες της επανάστασης ήταν ο Τάσος Καρατάσος και ο Αγγελής Γάτσος, ενώ επιτελικό ρόλο έπαιξε ο προύχοντας Ζαφειράκης. Ο αρχιστράτηγος Καρατάσος κατάγεται από τη Ντόμπρα, που στα μακεδονικά σημαίνει καλή και το 1926 μετονομάστηκε σε Καλή Παναγιά. Πήρε το όνομά της από το μοναστήρι της Ντόμπρα Μπογκρόντιτσα, που βρίσκεται περί τα πέντε χιλιόμετρα βόρεια της Βέροιας. Το Μπογκρόντιτσα (Θεοτόκος) καταργήθηκε, ενώ το Ντόμπρα πήρε την ελληνοποιημένη παραφθορά Δοβρά. Έτσι προέκυψε η Μονή Δοβρά και ο Δήμος Δοβρά στον κάμπο της Νάουσας με έδρα τη Γιάντσιστα (Άγιος Γεώργιος). Ο υπαρχηγός, Αγγελής Γάτσος, κατάγεται από το Σαρακίνοβο (Σαρακινοί Αλμωπίας – Ν.Πέλλας). Το όνομά του ήταν Άγγελ ή Γκέλε Γκάτσοβ και στο χωριό του, όπως και σε όλα τα χωριά του Ν. Πέλλας από όπου είχε δημιουργήσει το σώμα του, κανένα δεν είχε ως μητρική του γλώσσα τα ελληνικά πριν το 1912. Την επανάσταση του Βερμίου την ονόμασαν ελληνική πολύ αργότερα οι παραχαράκτες της ιστορίας. Μετά την καταστολή της εξέγερσης οι Καρατάσος και Γάτσος συγκρότησαν σώμα τριακοσίων περίπου μαχητών και πήγαν στη Ρούμελη και το Μoριά, όπου αγωνίστηκαν μέχρι το τέλος της επανάστασης. Ελληνόφωνος οπλαρχηγός, όπως και σώμα ελληνοφώνων από τη Μακεδονία, που να πήγε να βοηθήσει τους επαναστατημένους Γραικούς, δεν αναφέρεται απολύτως πουθενά. Σε όλη την νεοελληνική βιβλιογραφία, τις εγκυκλοπαίδειες, τα δημοσιεύματα, τις επετειακές εκδηλώσεις κλπ. οι Καρατάσος, Γάτσος και οι μαχητές των σωμάτων τους αποκαλούνται σκέτα Μακεδόνες, χωρίς απολύτως κανέναν άλλο προσδιορισμό. Πουθενά δεν τους λένε «Σλάβους», «Βούλγαρους», «Βουλγαρόφωνους», «Βουλγαρομακεδόνες», «Σλαβόφωνους», «Σκοπιανούς» ή οτιδήποτε άλλο. «Σλαβόφωνους» τους λένε οι σύγχρονοι θιασώτες του «ελληνισμού», όταν θέλουν να υποστηρίξουν ότι οι «σλαβόφωνοι» Μακεδόνες είχαν ελληνική συνείδηση. Για να γίνουν πειστικοί αναφέρουν ως παράδειγμα τους Καρατάσο και Γάτσο. Ένα άλλο χοντρό ψέμα που λένε γι’ αυτούς, είναι ότι πολέμησαν για την Ελλάδα. Αποκρύπτουν συνειδητά, ότι εκείνη την εποχή κράτος Ελλάδα δεν υπήρχε, ότι ο αγώνας εκείνος ήταν πανβαλκανικός και όλοι οι βαλκάνιοι επαναστάτες αλληλοβοηθιούνταν. Κατά την επανάσταση του 1821 στην Ελλάδα συμμετείχαν και Βούλγαροι, Σέρβοι (με τον Χατζηχρήστο), Βλάχοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι κ.α. Ο Τ.Καρατάσος μαζί με τον Βλάχο Γιωργάκη Ολύμπιο λίγα χρόνια νωρίτερα είχαν συμμετάσχει με μακεδονικό σώμα στην εξέγερση της Σερβίας. Μακεδονικό σώμα με επικεφαλής το Γιωργάκη Ολύμπιο και το Μακεντόνσκι είχε συμμετάσχει στην εξέγερση στη Μολδοβλαχία. Εκεί σκοτώθηκε ο Ολύμπιος και οι Βλάχοι της περιοχής συμμετείχαν στην εξέγερση της Νάουσας υπό την ηγεσία του Καρατάσου. Πως τίμησε η Ελλάδα τους Επαναστάτες της Νάουσας; Κατ’ αρχήν δεν ανταπέδωσε ποτέ στους Μακεδόνες την υποχρέωση που είχε απέναντί τους. Ο γιός του Τάσου Καρατάσου, Δημήτριος, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που φυλακίστηκαν μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα. Αποφυλακίστηκαν μόνο χάρη στην λαϊκή πίεση. Μετά τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους, προσπάθησε να ευαισθητοποιήσει τους παράγοντες των Αθηνών ώστε να βοηθήσουν στην απελευθέρωση της Μακεδονίας, αλλά δεν βρήκε καμία ανταπόκριση. Το 1854 δημιούργησε δικό του σώμα και αποβιβάστηκε στη Χαλκιδική, όπου προσπάθησε να ξεσηκώσει σε επανάσταση τους Μακεδόνες. Δεν τον βοήθησαν, όμως, ούτε η κυβέρνηση των Αθηνών ούτε οι μοναχοί του Αγίου Όρους και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εκείνη την προσπάθεια. Απογοητευμένος καταφεύγει στη Δύση, όπου προσπαθεί να εξασφαλίσει υποστήριξη. Για τον ίδιο λόγο πηγαίνει στη Σερβία, στην επανάσταση της οποίας είχε συμμετάσχει με μακεδονικό σώμα ο πατέρας του, όπου προσπαθεί να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Σέρβων. Εκεί αρρώστησε και πέθανε πικραμένος από τη συμπεριφορά του ελληνικού κράτους. Λίγα χρόνια αργότερα οι Μακεδόνες έκαναν άλλη μια επανάσταση. Είναι η γνωστή ως Επανάσταση του Ηλιντεν, το καλοκαίρι του 1903. Η σύνθεση των επαναστατικών σωμάτων είναι ακριβώς η ίδια με εκείνην της εξέγερσης του Βερμίου. Λίγο μεγαλύτερη φαίνεται να είναι η συμμετοχή των Βλάχων. Βλάχος ήταν ο οπλαρχηγός των Κορεστίων Καστοριάς, Μήτρος Βλάχος (Μήτρε Βλάβοτ), ο αρχιστράτηγος των επαναστατών του Κρουσόβου, Πήτου Γκούλη, ο Γκιόργκι Μουτσιτάνο, το σώμα του οποίου σε συνεργασία με το σώμα του Ζλατάν από την Γκολέσανη (Λευκάδια) Νάουσας, αιχμαλώτισαν, δίκασαν, καταδίκασαν και κρέμασαν τον Αγρα. Μαζί, όμως, με τους Μακεδόνες, των οποίων η γλώσσα είναι συγγενής με τη βουλγαρική, χαρακτηρίστηκαν Βούλγαροι και οι Βλάχοι, καθώς η επανάστασή τους χαρακτηρίστηκε βουλγαρική, γιατί έτσι εξυπηρετείται η προπαγάνδα των παραχαρακτών της ιστορίας. Κατά την επανάσταση του Ίλιντεν υπήρχε επίσης ένας οπλαρχηγός (βοεβόδας) με το όνομα Καρατάσος, που κατάγονταν από το Όστροβο (Άρνισσα), ο οποίος ήταν αρχηγός των Κομιτών της περιοχής και δολοφονήθηκε από τον λοχία Κ. Γαρέφη. Είναι γνωστό ότι οι παράγοντες του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, αντί να βοηθήσουν τους υπόδουλους «αδελφούς χριστιανούς», υπονόμευσαν τον αγώνα τους. Η Ελλάδα, αντί να ξεπληρώσει το χρέος της απέναντι στους Μακεδόνες του Καρατάσου και του Γάτσου και να βοηθήσει με τη σειρά της τον απελευθερωτικό αγώνα τους, τον υπονόμευσε με κάθε μέσον. Στέλνει (1904-1908) παραστρατιωτικές ομάδες μισθοφόρων καθοδηγούμενες από αξιωματικούς του τακτικού της στρατού, οι οποίες τρομοκρατούν, εκβιάζουν, δολοφονούν, καταστρέφουν τους απογόνους εκείνων που έκαναν την επανάσταση της Νάουσας. Στην περιοχή Ημαθίας, Πέλλας, όπου ήταν το επίκεντρο της επανάστασης του Βερμίου, ο Αντιμακεδονικός Αγώνας καθοδηγείται από τον υπολοχαγό Μαζαράκη και τον ανθυπολοχαγό Άγαπηνό (Άγρα). Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους έκανε, ότι έκανε το Οθωμανικό καθεστώς στη Νάουσα. Κατάστρεψε ακριβώς εκείνες τις πόλεις (π.χ. Ολοκαύτωμα του Κιλκίς, 1913) και τα χωριά που είχαν επιδείξει επαναστατική δραστηριότητα. Εξόντωσε και εξόρισε τους αντιστασιακούς Μακεδόνες. Στη συνέχεια εφάρμοσε την ίδια πολιτική με τους Οθωμανούς στην περίπτωση της Νάουσας και εγκατέστησε στις μακεδονικές περιοχές, μεταξύ των οποίων και στη Νάουσα, δικούς της εποίκους. Δεν επέτρεψε τον επαναπατρισμό ή την απλή επίσκεψη ακόμα και αυτών, που μετά την επανάσταση του Ήλιντεν αναγκάστηκαν να γίνουν οικονομικοί μετανάστες σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία κλπ. Απενατίας οι Οθωμανοί, παρόλο που είχαν χάσει από εκείνους εκατοντάδες στρατιώτες, τους είχαν δώσει αμνηστία. Οι Μακεδόνες που έμειναν τελικά στην επικράτειά της Ελλάδας, τράβηξαν όσα δεν τράβηξαν στα 500 χρόνια οθωμανικής κατοχής. Η Ελλάδα σε κάθε ευκαιρία ξερίζωνε Μακεδόνες από τις εστίες τους και εγκαθιστούσε νέους εποίκους στις περιοχές τους. Αφαίρεσε περιουσίες και ξεπερνώντας ακόμα και τους «βάρβαρους» Οθωμανούς κατακτητές, τους απαγόρευσε ακόμα και τη μητρική τους γλώσσα, άλλαξε τα ονόματά τους, όπως και τα ονόματα των χωριών τους. Σήμερα οι Μακεδόνες (οι Ντόπιοι, όπως μας αποκαλούν) ζουν σε καθεστώς πολιτικής τρομοκρατίας. Όποιος Μακεδόνας τολμήσει να μιλήσει και να ζητήσει αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων του, γίνεται στόχος συκοφαντίας και λασπολογίας. Ευτυχώς οι διεθνείς οργανισμοί στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα και οι Συνθήκες τις οποίες έχει υπογράψει, δεν της επιτρέπουν να συνεχίσει τις διώξεις του παρελθόντος. Δεν επιτρέπει, όμως, την επιστροφή ή ακόμα και την απλή επίσκεψη στην πατρίδα τους σε πολλούς Μακεδόνες, ανάμεσα στους οποίους είναι και πολλοί απόγονοι των επαναστατών του Βερμίου. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα τίμησε στην πραγματικότητα τους επαναστάτες του Βερμίου και τα θύματα του ολοκαυτώματος της Νάουσας και των γύρω χωριών.Ας σταματήσουν, λοιπόν, να λιβανίζουν στα μέρη μας τον «ελληνισμό» τους και την «ορθοδοξία» τους, γιατί αυτά πέρασαν από ‘δώ ως αχαριστία, ασέβεια, ρατσισμός, βαρβαρότητα, …Με χειρότερο δηλαδή τρόπο απ΄ότι πέρασε ο οθωμανισμός και ο ισλαμισμός. Οι εντυπωσιακές τελετές που ετοιμάζονται για να τιμηθεί η πραγματικά μεγάλη αυτή επέτειος, είναι η αποθέωση της υποκρισίας. Οι λόγοι που εκφωνούνται κάθε χρόνο, αντιπροσωπεύουν την πλέον ακραία μορφή παραχάραξης της ιστορίας. Η γιορτή είναι στημένη από τους απογόνους εκείνων που δεν είχαν καμία σχέση, ούτε με την επανάσταση, ούτε με το ολοκαύτωμα και πολλοί από αυτούς ούτε καν με τον τόπο. Θα συμμετάσχουν βέβαια και πολλοί Μακεδόνες της περιοχής, οι οποίοι όμως δεν είναι ελεύθεροι να εκφραστούν και να μάθουν την πραγματική τους ιστορία. Εμείς συμμετέχουμε, αλλά δεν επιβραβεύουμε τους υποκριτές και τους ασεβείς παραχαράκτες. Χειροκροτούμε τους σατιρικούς γενίτσαρους του αυθεντικού και βαθύτατα πολιτικοποιημένου μακεδονικού παραδοσιακού εθίμου, αλλά όχι τους πραγματικούς γενίτσαρους που το καπηλεύονται. Την ιστορία μας και την ιστορία του τόπου μας την έγραψαν οι νικητές και την έγραψαν όπως ήθελαν. Αλλά η συγκυρία επιτρέπει και σε εμάς τους ηττημένους Μακεδόνες να γράψουμε την πραγματική μας ιστορία. Το ελάχιστο που έχουμε χρέος να κάνουμε, ως φόρο τιμής για όλους τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας, είναι να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και την ποδοπατημένη αξιοπρέπειά μας. Παράλληλα, θα διεκδικήσουμε και τα καταπατημένα δικαιώματά μας. Η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πικρή για εμάς, αλλά η αλήθεια είναι ακόμα πιο πικρή για τους διώκτες μας. Πώς πρέπει να τιμηθεί η Επανάσταση και το Ολοκαύτωμα; - Ο Πρόεδρος του κράτους των Αθηνών και οι άλλοι επίσημοι, αν θέλουν πραγματικά να τιμήσουν τους ήρωες της Επανάστασης του Βερμίου, καθώς και τα θύματα του Ολοκαυτώματος της Νάουσας και των γύρω χωριών, το πρώτο που οφείλουν να κάνουν, είναι να ζητήσουν συγγνώμη για τη συμπεριφορά τους προς τους απογόνους τους. - Κατά τον επίσημο εορτασμό της επετείου να συμπεριλάβουν και παραδοσιακά τραγούδια των μαχητών που έκαναν την επανάσταση (μακεδονικά και βλάχικα) και να επαναφέρουν τα πραγματικά ονόματα των ηρωiκών χωριών που σήκωσαν το κύριο βάρος της επανάστασης και καταστράφηκαν από τους κατακτητές. - Να σταματήσουν, επιτέλους, τον ανελέητο διωγμό που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας και συνεχίζουν ασταμάτητα εδώ και εκατό και πλέον χρόνια. - Να αρχίσουν αμέσως διάλογο με τους Μακεδόνες ακτιβιστές, ώστε να παρθούν μέτρα αποκατάστασης των συνεπειών της ρατσιστικής πολιτικής του ελλαδικού κράτους σε βάρος των ντόπιων της Μακεδονίας. - Να σταματήσουν την εχθρική πολιτική εναντίον της Δημοκρατίας Μακεδονίας, η οποία εξ άλλου είναι ανόητη. Ακόμα και να δεχθεί αυτή, κάτω από την πίεση της Ελλάδας, κάποιο συμβιβασμό στο θέμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, εμείς οι Μακεδόνες δεν πρόκειται να τον αποδεχθούμε ποτέ. Δεν πρόκειται να κάνουμε ποτέ, με κανέναν και κανενός είδους διάλογο για το όνομά μας. - Εμείς δεν έχουμε πάρει απολύτως τίποτα από κανέναν και δεν χρωστάμε απολύτως τίποτα σε κανέναν. Απεναντίας, μας έχουν πάρει πάρα πολλά και μας χρωστάνε. - Όσοι θέλουν να αυτοαποκαλούνται δημοκράτες, οφείλουν να συμπαρασταθούν στον αγώνα μας και το ελάχιστο που οφείλουν να κάνουν, είναι να μας αποκαλούν, όπως αποκαλούν του προγόνους μας μαχητές των σωμάτων του Καρατάσου και του Γάτσου: σκέτα Μακεδόνες. Η χρήση κάθε άλλης ονομασίας είναι καταπάτηση της αρχής του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού και κατά συνέπεια καταπάτηση της δημοκρατίας. Υ.Γ. 1. Σήμερα 21-4-2009 είναι επέτειος της επιβολής της Χούντας του 1967, η οποία κατάργησε τη δημοκρατία στην Ελλάδα για επτά χρόνια. Η Χούντα που επιβλήθηκε σ΄εμάς τους Μακεδόνες πριν 97 χρόνια δεν λέει να πέσει ακόμα, γιατί την στηρίζει η πλειοψηφία των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων, που παρ΄ όλα αυτά καταχρηστικά αυτοαποκαλούνται δημοκρατικές. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ http://iliden.blogspot.com/2009/04/blog-post_6603.html

Hristos voskrese! Na vistina voskrese!

Hristos voskrese iz mertvih...Χριστός ανέστι εκ νεκρών

smertiju, smert poprav.........θανάτω, θάνατο πατήσας

i sushti vo grobje..................και εκ τοις εν τοις μνήμασιν

zhivot daruva. (h3)..............ζωήν χαρισάμενος.(3)

Η Μακεδονική διαφορετικότητά μας

Η διαφορετικότητά μας

Του Πέτρου Γ. ΒΟΤΣΗ "Η μνήμη ανασταίνει τη γνώση κι εξυψώνει το είναι μας"

Οι πρώτες μου μνήμες με φέρνουν στο χωριό μου, τη Σέτινα, (μετονομάστηκε σε Σκοπό), ένα ορεινό χωριό της Φλώρινας στα ριζά του Καϊμακτσαλάν, όπου όλοι μας συνεννοούμασταν σε μία γλώσσα, τη "δική μας", όπως τη λέγαμε μεταξύ μας, ενώ για τους άλλους ήταν τα μακεδονικά. Μέχρι τον Εμφύλιο νόμιζα πως δεν υπάρχει άλλη γλώσσα, κι όταν πρωτάκουσα τα ελληνικά, φαντάστηκα πως δεν ήταν γλώσσα, αλλά ένα παιχνίδι των μεγάλων γλωσσικό, αν ήθελαν να μιλήσουν, χωρίς να λένε τίποτε.

Video απο το χωριό Σέτινα/Σκοπός

Με τις εκκαθαρίσεις του Παπάγου και τις μετακινήσεις μας προς τα αστικά κέντρα ή σε μέρη ελεγχόμενα από τον Εθνικό Στρατό, κατάλαβα πως και τα ελληνικά ήταν μια γλώσσα σαν τη δική μας και πως έπρεπε να τη μάθω για να καταλαβαίνω αυτά που μου 'λεγε η δασκάλα μου.

Δεν θα ξεχάσω βέβαια πως την πρώτη μέρα στο σχολείο (Νηπιαγωγείο Μελίτης Φλώρινας) όπου είχαμε μετακινηθεί έμαθα τα πρώτα και μοναδικά εκείνη τη στιγμή ελληνικά μου: "εμένα με λένε Πέτρο". Σαν βγήκαμε στην αυλή του σχολείου, αρχίσαμε να μιλάμε τα "δικά μας". Τότε μας πλησίασε ένας βλοσυρός δάσκαλος κι άρχισε να μας μιλάει ελληνικά, σε τόνο αυστηρό και, κάνοντας αρχή από τους άλλους, ζητούσε να ανοίξουμε την παλάμη μας για να μας χτυπήσει δυνατά με μια χοντρή βέργα. Όταν ήρθε η σειρά μου του είπα τα μοναδικά ελληνικά που ήξερα, "εμένα με λένε Πέτρο", αλλά η γνώση αυτή δεν μ' έσωσε. Τότε κατάλαβα πως ήταν κακό να μιλάω τα "δικά μας", γιατί στο σπίτι μου 'λεγαν πως ο δάσκαλος δέρνει όταν δεν ξέρεις το μάθημά σου ή όταν κάνεις κάτι κακό. Έλα όμως που δεν ήξερα τα ελληνικά! Μέχρι να τα μάθω πέρασα ένα στάδιο αλαλίας, γιατί και φοβόμουν μη φάω ξύλο και πίστευα ότι ο τρόπος που θα μιλούσα θα 'φερνε το γέλιο. Αυτή ήταν η πρώτη μου διαφορετικότητα που ένιωσα. Δεν ήμουν λοιπόν σαν τον δάσκαλο, τον χωροφύλακα και μερικούς άλλους. Είχα μόνιμα όμως στο μυαλό μου την απορία: γιατί αυτοί που ήταν τόσο λίγοι να μη μάθουν τα "δικά μας" κι έπρεπε εμείς να μάθουμε ελληνικά; Οι δικοί μου έλεγαν πως "έτσι πρέπει". Τι ήμουν όμως, αφού δεν ήμουν σαν τους άλλους; Πάντα όταν έβλεπα κάποιον να με πλησιάζει, μικρός ή μεγάλος, έκανα αμέσως τη σκέψη αν ήταν δικός μας ή από τους άλλους. Η κάθοδός μας στη Σαλονίκη επιτάχυνε τη μάθηση της ελληνικής γλώσσας κι εμπλούτισε τις γνώσεις μου γύρω από τις γλώσσες, αφού ανακάλυψα τα γαλλικά, μια και ο πατέρας μου δούλευε στο Καλαμαρί (Γαλλικό Σχολείο). Άρχισα τότε να ρωτώ αν υπάρχουν κι άλλες γλώσσες και ο πατέρας μου είπε πως υπήρχαν χιλιάδες. Θα έπρεπε άραγε να τις μάθω όλες; Ακολούθησε η άνοδός μου πάλι στο χωριό, όπου και ανακάλυψα πως υπήρχαν τα αρβανίτικα και τα βλάχικα. Τελείωσα το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό, πάντα κάτω από την απειλή του δασκάλου μου να μη μιλάω αυτά τα ακαταλαβίστικα, γιατί με μπλέκουν, δεν θα μάθω ποτέ ελληνικά και πώς θα σπουδάσω! Αν παραβίαζα τις εντολές του, με χειροτονούσε με τη βέργα. Όταν πήγα στο Γυμνάσιο είδα πως όλοι μας μιλούσαμε ελληνικά, αλλά πάντα είχα την αγωνία της "ανίχνευσης" των άλλων. "Να 'ναι δικός μας ή από τους άλλους;". Οι άλλοι στη Φλώρινα ανακάλυψα ότι αποκαλούνταν Έλληνες, Βλάχοι, Αρβανίτες, Πόντιοι και Τσιγγάνοι. Όταν κάποια μέρα πρωτοβρέθηκα στο παζάρι της Φλώρινας, άκουσα να λαλούνται όλες οι γλώσσες, πότε "καθαρές" και πότε ανακατεμένες. "Ε", σκέφτηκα, "αυτοί είναι μεγάλοι και δεν μπορεί να τους δείρει ο δάσκαλος". Η αλήθεια είναι ότι οι καθηγητές μας δεν είχαν το πρόβλημα των δασκάλων, αφού όλοι μας ξέραμε ελληνικά και σπάνια υπήρχε η ανάγκη να χρησιμοποιήσουμε κάποια δική μας λέξη, μια και το λεξιλόγιό μας είχε εμπλουτιστεί. Θυμάμαι έναν συμμαθητή μου, "δικό μας", που ήρθε σ' ένα διάλειμμα και με ρώτησε γεμάτος περιέργεια: "πώς άραγε να λέγονται στα δικά μας το τρίγωνο και ο κύκλος;". Δεν μπόρεσα, δυστυχώς, να τον διαφωτίσω. Είχαμε συνειδητοποιήσει πια, θέλαμε δεν θέλαμε, ότι εμείς ήμασταν οι "Νεσνάμηδες" (από το ne znam = δεν ξέρω), υπήρχαν οι Έλληνες, οι "Αβούτηδες" (από το αβούτον = αυτό), οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι. Είχαμε και τους Τσιγγάνους στην άκρη της πόλης (Τσιφλίκι), αλλά αυτοί δεν έρχονταν στο Γυμνάσιο και οι γονείς τους ήταν "πολύγλωσσοι" και ανταποκρίνονταν θαρραλέα σ' όλες τις γλώσσες. Στους γάμους, τα πανηγύρια και τις έντονες συγκινήσεις (χαρά, λύπη κ.ά.) η γλώσσα που μας έβγαινε ήταν η δική μας. Θυμάμαι πως και ο πιο φανατικός Έλληνας (γραικομάνο τον λέγαμε εμείς), σαν πέθανε η γυναίκα του τη μοιρολόγησε στη δική μας γλώσσα. Τα τραγούδια που συνόδευαν τα τραπέζια μας και τις χαρές μας ήταν ελληνικά καταρχήν, μα σαν προχωρούσε το γλέντι και το οινόπνευμα εξαφάνιζε τις αναστολές, τους ενδοιασμούς και τους φόβους, τότε ακούγονταν τα δικά μας τραγούδια κι έβλεπες με τι έκφραση και πάθος αποδίδονταν τα μελαγχολικά μας τραγούδια, με συμμετοχή όλων. Αν όμως στο τραπέζι παραβρισκόταν χωροφύλακας, τότε σίγουρα δεν ακουγόταν κανένα δικό μας τραγούδι. Οι χοροί μας, μια κι ακουγόταν μόνο μουσική, χορεύονταν και μάλιστα ο καθαρά τοπικός χορός μας, η πουστσένα (λυτός), με μια έκσταση που φαινόταν τόσο στην κίνηση του σώματος όσο και στα βλέμματα και την έκφραση των προσώπων, χώρια που ξεσηκώνονταν όλοι. Μας έμαθαν πως αυτά που μιλούσαμε δεν ήταν γλώσσα, αλλά ένα νόθο ιδίωμα κι αυτό όχι με επιχειρηματολογία, αλλά έτσι δογματικά. Μας χλεύαζαν όταν κάποιοι από εμάς μιλούσαν φανερά τα δικά μας και ήθελαν να μας πείσουν πως οι μελωδίες που χορεύαμε δεν έχουν λόγια. Ακόμη και σήμερα, όταν μιλάμε τη γλώσσα μας σε καφενεία, υπαίθριους χώρους και αλλού, όταν πλησιάσει κάποιος άγνωστος, αλλάζουμε λαλιά κι όχι από ευγένεια αλλά από φόβο. Έχει μεταβιβαστεί επίκτητα ο φόβος κι αυτό εξηγείται με τη συμπεριφορά της πολιτείας στο παρελθόν. Το διαφορετικό δεν είναι κακό, κι αυτό το δέχονται όλοι, όμως το να προσπαθούν να σε πείσουν ότι ειδικά από τη δική σου διαφορετικότητα κινδυνεύει η πολιτεία, να σε υποχρεώνουν να μιλάς μια γλώσσα που δεν ξέρεις και να γελοιοποιείσαι, να σ' αναγκάζουν να φτύνεις το γάλα της μάνας σου, αυτό σίγουρα προκαλεί πικρία, κατάθλιψη και αναπαράγει τη μελαγχολία μας... Στο Πανεπιστήμιο (Αθήνα) η εξομοίωση ήταν πλήρης. Κανένας δεν με ρώτησε από ποιους ήμουν και σε εμένα σχεδόν εξαλείφτηκε εκείνη η αγωνία και η περιέργεια της ανίχνευσης των άλλων, αν είναι δικοί μας ή από τους άλλους. Πέρασαν χρόνια, βρίσκομαι στην 7η δεκαετία της ζωής μου, ποτέ δεν έπαψα να νιώθω αυτό που είμαι και ποτέ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τους λυγμούς και την οργή μου σαν θυμάμαι: - Το χωροφύλακα να συνοδεύει τον πατέρα μου για την υποδοχή της βασίλισσας Φρειδερίκης. - Τις απανωτές μηνύσεις για την κοπριά στις αυλές μας. - Τη μη χορήγηση άδειας για καλλιέργεια καπνού. - Τις παρατηρήσεις για την ποιότητα της σημαίας που αναρτούσαμε στις εθνικές επετείους. - Τις εξορίσεις και τις φυλακίσεις των δικών μας με την κατηγορία "δωσιλόγων" και με μόνη κολάσιμη πράξη τη χρήση της ντοπιολαλιάς. - Την αποπομπή και μη εξυπηρέτηση των δικών μας από τις δημόσιες υπηρεσίες, με τη δικαιολογία ότι μιλούσαν "βουλγάρικα" και δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. - Την απαγόρευση της γλώσσας μας επί Μεταξά με χρηματικό πρόστιμο σε όποιον τη μιλούσε. - Την αλλαγή των ονομάτων και των επιθέτων μας. - Την αλλαγή τοπωνυμίων και ονομάτων των χωριών μας. - Την απαγόρευση του φυσικού δικαιώματος των συγχωριανών μου να πεθάνουν στον τόπο τους, αφού "απώλεσαν" την ιθαγένεια. - Την προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, για να επιτραπεί η ίδρυση του συλλόγου "Μακεδονικό Σπίτι". - Την ερήμωση των χωριών μας (βλέπε Πρέσπα, Πρώτη, Ακρίτας κ.ά.) από τη μετανάστευση, ως μόνη λύση για επιβίωση, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ισχυρών κοινοτήτων σήμερα στον Καναδά, την Αυστραλία και αλλού και, τέλος, - Να σε τιμωρούν άμεσα και έμμεσα και να σε κατηγορούν ως διαφορετικό, αλλά να μη σου αναγνωρίζουν τη διαφορετικότητά σου.

Ο Πέτρος Βότσης είναι εκπαιδευτικός.

Αναδημοσιευση από την εφημερίδα Αυγή 3-7-2005

-----------------------------------------------------------------------------------------

ΜΑΚΕΝΤΟΝΤΣΕΤΟ. ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΜΙΑΣ ΠΙΚΡΙΑΣ.

Συγγραφέας:	ΒΟΤΣΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
Εκδοτικός Οίκος:	ΠΛΕΘΡΟΝ
Σελίδες:	195
Ημερομηνία Έκδοσης:	Οκτώβριος 2008

Could You Be Loved

Ακατάλληλο

Tου Γρηγόρη Ν Βαλλιανάτου - 19.03.2009

Η Ελλάδα υποφέρει από το σύνδρομο του Προκρούστη! Προσπαθεί να κοντύνει ή να ξεχειλώσει τα διαφορετικά παιδιά της. Οι διαφορετικές θρησκείες, οι διαφορετικές γλώσσες, οι διαφορετικές φυλές, οι διαφορετικές εθνότητες και κοινότητες, οι διάφοροι σεξουαλικοί προσανατολισμοί, όπως και τα παιδιά της με αναπηρία, οι χρήστες ψυχοτρόπων ουσιών, οι κρατούμενοι και οι μετανάστες, ή δεν χωρούν ή περισσεύουν από το γνωστό κρεβάτι. Τα τελευταία χρόνια διεθνείς οργανισμοί με πολλές εκθέσεις τους επισημαίνουν το γεγονός αυτό με γλώσσα ακριβή, σαφή και αποφασιστική. Η χώρα μας είναι από εκείνες που έχουν εις βάρος τους τις περισσότερες καταδικαστικές αποφάσεις για θέματα δικαιωμάτων του ανθρώπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αγράμματοι κι ανόητοι δημοσιογράφοι, δειλοί και λαϊκιστές πολιτικοί, φανατικοί και απάνθρωποι παπάδες συνθέτουν το σκηνικό της παραπληροφόρησης, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, το οποίο διαμορφώνει την αυξανόμενη τάξη των ελληναράδων που γαμούν και δέρνουν την ιστορία, την κοινωνική συνοχή και τη νεολαία. Με «έκπληξη και αποτροπιασμό» διάβασε ο αναγνώστης και στην τελευταία έκθεση του ΟΗΕ για την κατάσταση των δικαιωμάτων του ανθρώπου στην Ελλάδα, για τα προβλήματα της ελεύθερης έκφρασης, του αυτοπροσδιορισμού και του συνεταιρίζεσθαι των μελών, μεταξύ άλλων, των εθνοτικών κοινοτήτων, Τούρκων και Μακεδόνων. Συκοφαντίες, κατηγορίες και περιφρόνηση είναι οι αντιδράσεις για τους συγγραφείς και τους διεθνείς οργανισμούς που κάνουν τέτοιες αναφορές. Ψοφοδεείς βουλευτές και έξαλλοι δημοσιοκάφροι συναγωνίζονται να ξεδιπλώσουν στα έκπληκτα μάτια των τηλεθεατών και αναγνωστών την άγνοια, την αμάθεια, την ανοησία και το φανατισμό τους, λες και θα αλλάξει η πραγματικότητα. Η βούληση των νεοελλήνων να ζήσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο της Ευρώπης σημαίνει πως θέλουν να ζήσουν με κανόνες που ισχύουν σ’ αυτούς τους οργανισμούς. Το ίδιο ισχύει και για τα μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η ανοχή και ο σεβασμός του άλλου, του διαφορετικού, είναι στους οργανισμούς αυτούς έννοιες σαφείς, απλές και αδιαπραγμάτευτες. Τα κολλημένα και αδαή μυαλά ορισμένων πρέπει να κατανοήσουν ότι στο σύγχρονο κόσμο οι εθνοτικές κοινότητες και μειονότητες δεν υπάρχουν επειδή υπάρχουν οι σχετικές συνθήκες. Οι σχετικές συνθήκες υπάρχουν επειδή υπάρχουν οι κοινότητες αυτές! Και βέβαια, σε μια ανθρώπινη κοινωνία, οι κοινότητες αυτές δεν είναι απειλή και φόβος, αλλά πολυφωνία και πλούτος. Αυτά σε κοινωνίες που δεν φλερτάρουν με το φασισμό! Tα κουδούνια μάς τα κρέμασαν και πλέον ηχούν δυνατά.

Αναδημοσίευση από http://www.athensvoice.gr/politics/av,17303,Ακατάλληλο.html

Barack Obama speaking at Nato summit

Φασιστική Επίθεση κατά Μακεδονικού Σωματείου

Αναδημοσίευση από http://iliden.blogspot.com Η «Εκπαιδευτική και Πολιτιστική Κίνηση Έδεσσας», είναι το νέο Μακεδονικό σωματείο, που τις τελευταίες μέρες δέχεται λυσσαλέες φασιστικές επιθέσεις. Οι επιθέσεις ξεκίνησαν, ως συνήθως, μέσω των αντιμακεδονικών μπλογκ και αναμένεται να συνεχιστούν μέσω ρατσιστικών φυλλάδων και των μηχανισμών μαύρης προπαγάνδας που ευδοκιμούν στον τόπο μας. Το σωματείο, απ’ ότι κατάλαβα, είναι Μη Κυβερνητική Οργάνωση με εκπαιδευτικό και πολιτιστικό χαρακτήρα. Δεν περιορίζεται σε μακεδονικό πολιτισμό, αλλά επειδή οι δημιουργοί του είναι μακεδονικής καταγωγής (Εδεσσαίοι), αυτομάτως θεωρήθηκε ύποπτο. Από τη στιγμή μάλιστα που προβλήθηκε από κάποια ιστοσελίδα της μακεδονικής διασποράς, έπρεπε να εξοντωθεί. Οι διώκτες του αμέσως είπαν ότι, «Στην Έδεσσα δημιουργήθηκε Σκοπιανός Σύλλογος με την ονομασία .....». Ακολούθησε ένας οχετός λασπολογίας και συκοφαντίας. Αναφέρθηκαν και κάποια ονόματα πρωτεργατών, τα οποία λασπώθηκαν και κατασυκοφαντήθηκαν. Αναζήτησαν και τα ονόματα των ιδρυτικών μελών. Γιατί άραγε; Οι πρωτεργάτες, όποιοι και να είναι, ασφαλώς δημιούργησαν το σωματείο με σκοπό να κάνουν δημόσιες εκδηλώσεις και οι δραστηριότητές τους θα απευθύνονται σε όλους τους πολίτες. Άρα δεν έχουν σκοπό να κρύβονται. Προς τι, λοιπόν, αυτή η βιασύνη να μάθουν τα ονόματα; Ο λόγος είναι ένας και μοναδικός. Οι αντιμακεδόνες ρατσιστές ξέρουν, ότι δεν μπορούν πλέον να αποτρέψουν τη δημιουργία οποιουδήποτε συλλόγου που καλλιεργεί την οποιασδήποτε μορφής μακεδονική κουλτούρα. Οι πρωτοπόροι ακτιβιστές της ΜΑΚΙΒΕ, του Ουράνιου Τόξου και οι μεμονωμένοι, δρουν φανερά και ανενόχλητα.. Διορίζονται στο δημόσιο, παίρνουν δημόσια έργα ή κρατικές επιχορηγήσεις και η επίσημη πολιτεία δεν τους ενοχλεί, όπως κατά το παρελθόν. Το Συνέδριο του Ο.Τ. έγινε υπό κρατική προστασία, τα πανηγύρια προστατεύονται από ενοχλητικούς ρατσιστές (π.χ. Μελίτης πρόσφατα), οι δραστηριότητες των μακεδονικών πολιτιστικών συλλόγων το ίδιο. Αυτό δεν μπορούν να το χωνέψουν οι φασίστες και οι ρατσιστές. Και επειδή δεν μπορούν πλέον να τους εμποδίσουν, καταφεύγουν στην τακτική της συκοφαντίας και της λασπολογίας. Η συκοφαντία είναι χαρακτηριστικό όπλο ανάπηρων πνευματικά ανθρώπων. Το ξέρουν ότι οι επώνυμοι και συνεχώς αυξανόμενοι ακτιβιστές δεν πρόκειται να πτοηθούν και θα συνεχίσουν, και ούτε ελπίζουν σε κάτι τέτοιο οι ρατσιστές. Ο στόχος τους είναι η μεγάλη πλειοψηφία των ντόπιων, που είναι παραπλανημένη, εγλκωβισμένη στην αντιμακεδονική προπαγάνδα και τις φοβίες του παρελθόντος και ελλειπώς ενημερωμένη. Χτυπώντας τους πρωτοπόρους, στέλνουν μηνύματα στην πλειοψηφία:. «Αυτό θα πάθει όποιος τολμήσει». Η προσπάθεια δεν είναι μεμονωμένη, ούτε πρωτοεμφανιζόμενη. Έτσι αντιμετώπισαν κάθε προσπάθεια αναζωογόνησης της ντόπιας μακεδονικής κουλτούρας. Έτσι αντιμετωπίστηκε ακόμα και η πρωτοβουλία καθιέρωσης ετήσιου Φεστιβάλ Μακεδονικών Χωρών το 1992. Και μιλάμε μόνο για χορούς. Όχι μόνο δεν απαγορεύεται Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών, αλλά και παραχωρούνται κλιματιζόμενα κλειστά γυμναστήρια, επιχορηγούνται και προβάλλονται από την τηλεόραση. Το Φεστιβάλ Μακεδονικών Χορών, αντί να αντιμετωπιστεί ισότιμα και να βοηθηθεί από την πολιτεία, όπως το Ποντιακό, αντιμετωπίστηκε όπως το νεοδημιουργηθέν σωματείο στην Έδεσσα. Οι μακεδονικοί σύλλογοι πρέπει να περιορίζονται μόνο σε μουσική και όχι και τραγούδι στις εκδηλώσεις τους, αλλιώς μπαίνουν στο στόχαστρο των φασιστών. Δεν πρέπει να έχουν σχέσεις με τους συλλόγους των ομογενών τους στη Δημοκρατία Μακεδονίας και στη διασπορά.. Οι γηγενείς πρέπει να είναι πολίτες περιορισμένων δικαιωμάτων και τα όρια των δικαιωμάτων τους να τα καθορίζουν άλλοι. Αυτό που γίνεται σήμερα είναι συνέχεια της πολιτικής του ρετσινόλαδου, των εξοριών, των ξυλοδαρμών, των προστίμων σε όσους Μακεδόνες χρησιμοποιούσαν τη μητρική τους γλώσσα. Επειδή η συγκυρία δεν επιτρέπει πια τέτοιες μεθόδους, έχουν επινοηθεί διάφοροι άλλοι τρόποι. Μαύρη προπαγάνδα, συκοφαντία, λασπολογία. Ίσως κάποιοι πουν, ότι είναι υπερβολή η χρήση των όρων φασίστες και ρατσιστές. Πάμπολες φορές ακούμε να τονίζεται, ότι βασικό χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι ο σεβασμός του δικαιώματος του άλλου να εκφράζει χωρίς κανένα περιορισμό και καμία επίπτωση τη γνώμη του. Πολλούς ακούμε να επαναλαμβάνουν το απόφθεγμα του Βολταίρου "Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες." Το δικαίωμα των γηγενών να λένε αυτό που πιστεύουν για ότι τους αφορά, όχι μόνο δεν το σέβονται και δεν το υπερασπίζονται μέχρι θανάτου, αλλά το υπονομεύουν. αυτό είναι το αντίθετο της δημοκρατίας, δηλαδή φασισμός. Και δυστυχώς αυτός ο ιδιόμορφος φασισμός έχει πολλά μέσα και πολλά πλοκάμια. Τεράστια ευθύνη γι’ αυτό έχουν και όσοι ανέχονται αυτό το φαινόμενο. Ακόμα και η σιωπή είναι συνενοχή. Συνένοχοι είναι και εκείνοι οι φορείς στους κόλπους των οποίων καλλιεργούνται αντιμακεδονικές προπαγάνδες, όπως κόμματα, ιδρύματα τύπου ΙΜΧΑ, Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, «Παμμακεδονικών Ενώσεων», παραθρησκευτικές οργανώσεις, ποντιακά σωματεία κλπ. Εκεί είναι η φωλιά όπου γαλουχούνται όλες αυτές οι βρώμικες αντιμακεδονικές προπαγάνδες. Δεν ξέρουν ότι οι Μακεδόνες θεωρούν ύβρη τον χαρακτηρισμό «Βούλγαρος» και της γλώσσας ως «βουλγαρικής»; Όταν χαρακτηρίζουν ως Βουλγάρους τους προγόνους μας που έκαναν την επανάσταση του Ίλιντεν, δεν καταλαβαίνουν ότι είναι σαν να χαρακτηρίζουν και εμάς που είμαστε απόγονοί τους ως Βούλγαρους; Το ξέρουν πολύ καλά, αλλά θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να μας προσβάλουν, χωρίς εμείς να αντιδρούμε. Θα τους άρεσε να αρχίσουμε και εμείς να αποκαλούμε τους πρόσφυγες Τούρκους ή Τουρκόσπορους, όπως κάνουν κατ’ ιδίαν μερικοί Μακεδόνες; Ασφαλώς όχι. Λοιπόν ας το πάρουν χαμπάρι όσοι μας βρίζουν και μας συκοφαντούν αλλά και όσοι κρύβονται πίσω από αυτούς, ότι αν συνεχιστεί αυτή η ασέβεια, το παρόν μπλογκ θα αρχίσει να αναρτεί Άρθρα και Σχόλια Μακεδόνων που αποκαλούν τους εξ Ασίας πρόσφυγες Τούρκους και Τουρκόσπορους, «εν γνώσει των συνεπειών του νόμου». Και δεν αναγνωρίζουμε στην πολιτεία το δικαίωμα να τηρήσει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Σε όλους αυτούς θέλουμε να πούμε, φτάνει πια. Ήρθατε στον τόπο μας και αντί να σεβαστείτε την φιλοξενία μας και να καθίσετε δίπλα μας, με σεβασμό στην ταυτότητά μας και τα δικαιώματά μας, εσείς καθίσατε στο σβέρκο μας. Κατεβείτε, λοιπόν, από το σβέρκο μας, γιατί δεν είμαστε υποχρεωμένοι να σας ανεχόμαστε ως κηδεμόνες επ΄άπειρον. Θα σας αποτινάξουμε και η προσγείωσή σας θα είναι πολύ ανώμαλη.

UPDATED Καταστατικό Εκπαιδευτικής και Πολιτιστικής Κίνησης Έδεσσας

UPDATED Οπως σας υποσχεθήκαμε δημοσιεύουμε ΣΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΌΤΗΤΑ το καταστατικό λειτουργία της Μ.Κ.Ο. Εκπαιδευτική και Πολιτιστική Κίνηση Έδεσσας η οποία έιναι πλέον γεγονός.

"Educative and Cultural Movement of Edessa (Voden) It is with great honor that I announce the formation of a new Non Governmental Organization (NGO), the Educative and Cultural Movement of Edessa. The association was officially registered in Voden, Aegean Macedonia, on February 11, 2009 and is a non-profit association. The statute consists of five individuals who are dedicated to romoting the needs of Education and Cultural activities in Aegean Macedonia.The objectives and activities are two fold, the first objective is teach the Macedonian Language and History. The association is pleased to announce that starting this summer (for two months) classes will be available in Voden and the surrounding Villages. For the first time local Macedonians will have an opportunity to read and write in their Macedonian mother tongue. Further plans are in the works to expand the classes to the Lerin and Kostur regions.The second objective is to promote Cultural and Traditional activities throughout Aegean Macedonia and develop relations with the people in the Republic of Macedonia and the Macedonian minorities that live in many Balkan States and the Diaspora. The association will use every opportunity to promote our rich and vibrant Macedonian Culture through music, songs and dance. Lastly, and I wish to make this clear, this new NGO has no political affiliation or motive with any other political organization in Aegean Macedonia or any political organization in the Diaspora.

Best wishes,

Jim Daikos"

Αντε και του χρόνου!!!

Το «τεχνητα» κατασκευασμενο προβλημα σε σχεση με το ονομα της γειτονικης χωρας... οι δηλωσεις Μπακογιαννη... η πεπονοφλουδα της ελληνικης πολιτικης... ρεαλιστικες προτασεις...

Το «τεχνητα» κατασκευασμενο προβλημα σε σχεση με το ονομα της γειτονικης χωρας... οι δηλωσεις Μπακογιαννη... η πεπονοφλουδα της ελληνικης πολιτικης... ρεαλιστικες προτασεις...

Φλώρινα/Lerin - 27 Μαρτίου 2009

Είναι γνωστό ότι εδώ και χρόνια λειτουργεί σχετικά «ομαλά» η συνεργασία των δύο χωρών τόσο σε διμερές όσο και στο διεθνές περιβάλλον με το «περιγραφικό» όνομα «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας» σύμφωνα με τις αποφάσεις του ΟΗΕ αρχές του 1991 όταν έθεσε ζήτημα η Ελλάδα μετά την ανεξαρτητοποίηση της γειτονικής χώρας.

Κατ’ αρχήν δεν υπάρχει πρόβλεψη για χρήση συντομογραφίας του «ονόματος», FYROM ούτε διεθνώς ούτε στην «Ενδιάμεση Συμφωνία» ανάμεσα στις δύο χώρες. Συγκεκριμένα δεν υπάρχει η πρόβλεψη για προσωρινή χρήση η συντομογραφία «Π.Γ.Δ.Μ.» στα ελληνικά, ή «FYROM» στα αγγλικά για το «former Yugoslav Republic of Macedonia» αλλά προβλέπεται η τήρηση χρήσης του πλήρους «περιγραφικού» ονόματος και όχι «συντομογραφίες» και μάλιστα σε διμερές και διεθνές περιβάλλον σχετιζόμενο με το Ο.Η.Ε. μέχρι τη διευθέτηση του «προβλήματος».

Όμως η Ελλάδα «σπρώχνει» συστηματικά εξ αρχής σε διάφορα Forum, διεθνείς Ενώσεις, Ομοσπονδίες όπως Αθλητισμού, Πολιτισμού, διαχρονικά σε διεθνές και ελλαδικό επίπεδο τη συντομογραφία F.Y.R.O.M. ή FYROM αποφεύγοντας τη χρήση του «περιγραφικού ονόματος», γιατί εντός «περιγραφικού» αποφεύγεται η χρήση του όρου «Μακεδονία», (προφορικά και γραπτά) όπως ο «διάβολος το λιβάνι». Σε ελληνικά ΜΜΕ εύκολα θα δείτε τη χρήση ΠΓΔΜ ή FYROM, ακόμη γελοιότερου όρου «ΦΥΡΟΜ», απόδειξη της παραπάνω ρήσης. Σε διεθνές περιβάλλον εκτίθεται η χώρα μας ακόμη και σε διεθνείς Ενώσεις «Ψαράδων» ή «Κυνηγών». Εκπρόσωποι του Ελληνικού κράτους, ακολουθώντας οδηγίες του ΥΠΕΞ δημιουργούν και αναστατώνουν τις διοικήσεις φορέων, απαιτώντας σε πρώτο επίπεδο χρήση συντομογραφίας ή σε δεύτερο επίπεδο «περιγραφικό όνομα», ξευτελίζοντας την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.

Η «στροφή-αποκάλυψη» σε πολιτική εκβιασμού της Ελλάδος κατά της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Είναι σαφέστατο ότι είναι υπογεγραμμένο από τη χώρα μας (Ενδιάμεση Συμφωνία), η βάση της οποίας η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα παρεμπόδισης την είσοδό της γειτονικής χώρας σε διεθνείς Οργανισμούς με το περιγραφικό όνομα «πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», όπως ακριβώς αναφέρεται στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Είναι γνωστό ότι λίγο πριν το «veto» στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, χρησιμοποιούσε και σέβονταν η Ελλάδα κατά κόρον το «περιγραφικό όνομα» της γειτονικής χώρας, (είτε τη συντομογραφία καταχρηστικά), πολλά χρόνια μετά το «πεπερασμένο» όριο ισχύς της Συμφωνίας το 2002. Άρα έχει σύμφωνα με την ελληνική πρακτική «παρατεταμένη» σε ισχύ η Ενδιάμεση Συμφωνία άτυπα, από τη «λήξη» της ισχύος από το 2002 έως σήμερα. Αν υποστηρίζει ή υποστηρίξει η ελληνική πλευρά (Δικαστήριο Χάγης μετά τη προσφυγή των γειτόνων μετά τη παρεμπόδιση για είσοδο στο ΝΑΤΟ) ότι δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα η Συμφωνία, επειδή έχει πεπερασμένο χρόνο επτά ετών μετά το 1995, δεν στέκει.

Γιατί δεν σεβάστηκε-παρεμπόδισε η Ελλάδα την είσοδο της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ? Γιατί ακριβώς η ενέργεια υποκρύπτει-αποκαλύπτει τους κρυφούς «πόθους» και «ευχές» για διάλυση της γειτονικής χώρας. Η συνεχής παρεμπόδιση της γειτονικής χώρας στο δρόμο για συμμετοχή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας σε Ε.Ε. και σε διεθνείς οργανισμούς προσπαθεί αμείωτα για αποσταθεροποίησή της. Η Ελλάδα θεωρεί «καλό» για την ελληνική πολιτική να επιτύχει το στόχο να μείνει εκτός ΝΑΤΟ ή Ε.Ε. η γειτονική χώρα, να είναι εκτός από αυτούς τους δύο μεγάλους πολιτικούς ισχυρούς Οργανισμούς. Οι «Σαμαράδες» επενδύουν στο χρόνο την ελπίδα «διάλυσης» της γειτονικής χώρας, κάνοντας επίσης «προσευχές» για διεθνικές εντάσεις-συγκρούσεις (Αλβανο-Μακεδονικές) για εσωτερική αποσταθεροποίηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αυτή είναι πολιτική εθνικιστική, κατασκευής εχθρού, που εφαρμόζει το «βαθύ κράτος» της Ελλάδος τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Η άρνηση της χρήσης της συνταγματικής ονομασίας της γειτονικής χώρας, υποστηρίζει το ΥΠΕΞ στο διεθνές περιβάλλον, ως πρόφαση μεταξύ άλλων «επιχειρήματα», περί «αλυτρωτισμού». «Πασπάλισμα πολιτικής» με επιχειρήματα για «κληρονομικά δικαιώματα» επί πολιτισμού αρχαίου κόσμου. Κυρίως επαναλαμβάνεται συνεχώς οι θέσεις εντός της χώρας για «πολίτες που τρων κουτόχορτο», χορτασμένους δεκαετίες από «μύθους» εθνικιστικής ιδεολογίας. Όταν τολμούν στο εξωτερικό Έλληνες διπλωμάτες να επαναλαμβάνουν ανάλογα «ιστορικά» επιχειρήματα εισπράττουν πολλές φορές, τουλάχιστον ειρωνικά μειδιάματα. Παρατηρείται στροφή τα τελευταία χρόνια στο ΥΠΕΞ από την «ιστορική επιχειρηματολογία», σε πολιτικές ανάδειξης δήθεν «αλυτρωτικής» πολιτικής των γειτόνων.

Πολιτικές ακροβασίας...

Η Ελλάδα υποστηρίζει το τελευταίο διάστημα ότι πρέπει να υπάρχει γεωγραφική πρόθεση μπροστά από τη λέξη «Μακεδονία» της γειτονικής χώρας σε ότι αφορά το λεγόμενο πρόβλημα, με την αμφισβήτηση της Ελλάδος για τη χρήση του συνταγματικού ονόματος της γειτονικής χώρας, ως «καλή» βάση για «λύση». Διατυμπανίζει συνεχώς σε διεθνές επίπεδο ότι πρόκειται για το πρώτο «βήμα συμβιβασμού», «μεγαλόθυμη» υποχώρηση της αρχικής θέσης «όχι όνομα Μακεδονία», περιμένοντας ανάλογα από την «άλλη πλευρά». Η ελληνική εξωτερική πολιτική υποστηρίζει-επιχειρηματολογεί ότι η χρήση του ονόματος «Μακεδονία» από τη γειτονική χώρα υποκρύπτει αλυτρωτικές βλέψεις εναντίον της Ελλάδος γιατί «μονοπωλεί» τον όρο «Μακεδονία» με τη χρήση του συνταγματικού της ονόματος του κράτους. Η θέση της χώρας είναι υποκρισία, αντίφαση, έως επικίνδυνη για την ειρήνη στο μέλλον για τους παρακάτω λόγους.

Συγκεκριμένα η συζήτηση-πρόταση δήθεν «υποχώρηση» της Ελληνικής πολιτικής περί γεωγραφικών προσδιορισμών όπως για Βόρεια ή Άνω Μακεδονία λογικά γεννούν το συνειρμό ότι υπάρχει Νότια ή Κάτω Μακεδονία «διαιρεμένη». Αναλυτικά αυτόματα ο οποιοσδήποτε μη υποψιασμένος, λογικός άνθρωπος, θα σκεφτεί- αναρωτηθεί: Γιατί η Βόρεια και η Νότια Μακεδονία είναι χωρισμένη; Μήπως όπως το Βιετνάμ ή η Κορέα; Μήπως πρέπει να είναι «Ενωμένη»; Δεν είναι τυχαίο ότι ο αλυτρωτισμός στη χώρα μας σχετικά με τη Βόρεια Ήπειρο ονειρεύεται «ένωση» με την Ήπειρο με τη «Μητέρα πατρίδα», την Ελλάδα. Στα περί «Άνω Μακεδονία» γίνεται λόγος στην ελληνική εθνικιστική ιδεολογία για την ελληνική αρχαία Μακεδονία όπου στα πλαίσια του μακεδονικού βασιλείου υπάρχει η περιοχή Άνω Μακεδονία, στη σημερινή νότια ζώνη της χώρας, Δημοκρατία της Μακεδονίας. Κάθε Έλληνας εθνικιστής θα κάνει το συνειρμό ότι η σημερινή-αρχαία νότια ζώνη της χώρας δεν «απελευθερώθηκε» κατά των βαλκανικών πολέμων 1912-13. Τροφή στους εθνικιστές να ονειρεύονται την ενσωμάτωση-κατάκτηση της «Άνω Μακεδονίας» στο μέλλον είναι η οποιαδήποτε πρόταση «λύση» περί γεωγραφικών προσδιορισμών. Φυσικά δεν αποκλείεται γεωγραφικό πρόθεμα να φουσκώνει το μυαλό σε γραφικούς εθνικιστές στη γειτονική χώρα διαχρονικά. Το θεωρώ «γραφικό» το σύνθημα-ιδεολόγημα από οποιονδήποτε άτομο και οποιανδήποτε πολιτική εκφράζεται σε μια μικρή, φτωχή, αδύναμη χώρα που δεν μπορεί να εφαρμόζει οποιαδήποτε μεγαλοϊδεατική πολιτική.

Η ονομασία της χώρας «Δημοκρατία της Μακεδονίας» είναι η πλέον «ουδέτερη», ρεαλιστική ονομασία για τη γειτονική χώρα, όταν μιλάμε για «τεχνικές λύσεις». Το πολιτικό πρόθεμα «Δημοκρατία της», περιγράφει πολιτική-κρατική οντότητα. Στην διεθνή χρήση «Republic of». Αποτελεί την ιδανική λύση που περιγράφει επ’ ακριβώς κρατική-πολιτική οντότητα μιας ανεξάρτητης χώρας που δεν έχει καμία πολιτική σχέση με περιοχές στις γειτονικές χώρες, γιατί πολύ απλά είναι γεωγραφικές «Μακεδονίες» (Βουλγαρία, Αλβανία) η γεωγραφικές-διοικητικές περιοχές (Ελλάδα). Δεν αποτελούν αντίστοιχες πολιτικές-κρατικές οντότητες όπως π.χ. Ομοσπονδίες ή αυτόνομες περιοχές, με ίδια ονομασία ούτε στην Ελλάδα, ούτε στη Βουλγαρία ούτε στην Αλβανία. Στη χώρα μας είναι απλά διοικητικές Περιφέρειες που περιγράφουν ακριβώς τη διοικητική διαίρεση στη Βόρεια Ελλάδα με πολιτικό-γεωγραφικό πρόθεμα όπως οι «Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας», «Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας», «Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας», που διαχωρίζει τη κρατική οντότητα στη γειτονιά μας. Ξεκάθαρα δεν μπορεί να υπάρχει καλύτερη λύση ως έχει όπως είναι ακριβώς τώρα.

«Πάτησε πεπονόφλουδα» άλλωστε με τις δηλώσεις της η κ. Μπακογιάννη στη πρόσφατη επίσκεψη στις Η.Π.Α. περί διαιρεμένης Μακεδονίας. Λάθος για διαιρεμένη Μακεδονία, λάθος ακόμη και στα ποσοστά διαίρεσης του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας ως οριζόμενο το τελευταίο αιώνα τα όρια της περιοχής.

Δηλώσεις Μπακογιάννη σε ανάλογη ερώτηση: …Κανένας δεν επιθυμεί να αλλάζει όνομα σε κανέναν…θα ήθελα να επισημάνω…Η Μακεδονία είναι μεγάλη γεωγραφική περιοχή. 51% ανήκει στην Ελλάδα, 38% ανήκει στη Βουλγαρία…δεν γνωρίζω ακριβώς…νομίζω 27% στη Φύρομ και 1% στην Αλβανία…

Δείγμα έλλειψης γνώσης του θέματος-αμηχανία, μήπως στα μαθηματικά; Γιατί το 100% γίνεται 127%;*

Γενικά η δήλωση Μπακογιάννη και της επιχειρηματολογίας Υ.Π.Ε.Ξ. περί σταθερότητας στη περιοχή, περί καταδίκης «μακεδονικού αλυτρωτισμού» ως προϋπόθεση η χρήση γεωγραφικού προθέματος για τη γειτονική χώρα είναι η απόλυτη αντίφαση Μπακογιάννη και «Συμβούλων».

Τελικά όταν η κ. Μπακογιάννη και οποιοσδήποτε αναφέρεται σε διαιρέσεις-διαχωρισμένης περιοχής, ειδικά τέτοια συζήτηση-πτυχή για το Μακεδονικό, ακροβατικές λύσεις, ασκήσεις ονοματολογίας, ρίχνει νερό στο μύλο στους εθνικιστές «ένθεν και ένθεν». Σε γραφικούς «ένθεν» εκεί και σοβαρούς «ένθεν» εδώ. Τροφή στους βαλκανικούς εθνικισμούς για τις επόμενες δεκαετίες.

Εξακολουθεί να υπάρχει συνεχής ρητορική και πολιτική για επινόηση εχθρού, πολιτικές-λάσπης, εναντίον μικρής αδύνατης, φτωχής χώρας. Χαρακτηριστική πολιτική και εκφραστής ο Σαμαράς και οι «Σαμαράδες». Άλλωστε αποκάλυψη-δηλώσεις σε εφημερίδα Καθημερινή, και κρατικό κανάλι ΝΕΤ * όπου μεταξύ άλλων υποστηρίζει την «παρεμπόδιση» της γειτονικής χώρας σε ΝΑΤΟ Ε.Ε. με την ελπίδα και την επένδυση στο χρόνο, ώστε θα διαλυθεί η Δημοκρατία της Μακεδονίας. Σε αυτά τα πλαίσια δεν αποκλείεται εκτός από γεωγραφικούς όρους να παίξει το ΥΠΕΞ με «νέους» όρους όπως «Νέα» για τη γειτονική χώρα προτείνοντας ανάλογο πρόθεμα. Πεμπτουσία αμφισβήτησης επιλογής ταυτότητας, απ’ τη μία απαιτώντας «νέα» ταυτότητα και «νέα» γλώσσα για τους γείτονες, απ’ την άλλη κατοχύρωση στην Ελλάδα του αρχαίου μακεδονικού κόσμου. Επιθυμεί το ΥΠΕΞ «με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια». Κλασσική εθνικιστική αρχαιόπληκτη πολιτική. Απόδειξη ανασφάλειας της σύγχρονης ελληνικότητας σκάβοντας συνεχώς στο αρχαίο παρελθόν.

Τέλος, η άρνηση γενικά το δικαιώματος της γειτονικής χώρας στη χρήση με το συνταγματικό της όνομα σε διμερής ή διεθνής επίπεδο, και η επιμονή για γεωγραφικούς ή άλλους «νέους» προσδιορισμούς στοχεύει στην «αποεθνικοποίηση» της γειτονικής χώρας με την άμεση και έμμεσα αμφισβήτηση της ταυτότητας του λαού της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Είναι το κλειδί του ζητήματος και η πεμπτουσία της ελληνικής εθνικιστικής πολιτικής από το 1991 έως σήμερα. Η άρνηση αναγνώρισης κράτους της δικής του ταυτότητας και γλώσσας ισχύει διαχρονικά, εφαρμοζόμενη πολιτική από όλους τους Υπουργούς και κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Δεν αποδέχεται η Ελλάδα το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό κάθε λαού. Όχι μόνο είναι προσβολή κατά του λαού της γειτονικής χώρας αλλά ουσιαστική αιτία ώστε να μην υπάρχει αλληλοσεβασμός ανάμεσα σε λαούς, έθνη, κράτη. Συνιστά a priori εχθρική πολιτική της Ελλάδος, μη παραγωγική για τη περιοχή των Βαλκανίων, γενικότερα για την Ευρώπη, υποθήκη αρνητικών προτύπων στη χώρα μας σε ότι αφορά τις νέες γενιές των συμπολιτών μας.

Παύλος Φιλίποβ Βοσκόπουλος
Μέλος Πολιτικής Γραμματείας της Ε.Ε.Σ.-ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ
Μέλος Πολιτικού Γραφείου Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας- Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα

ΥΓ 1. Όταν η κ. Μπακογιάννη και οι συνοδοιπόροι στο ΥΠΕΞ μιλούν για «εθνικισμούς» στη γειτονική χώρα διαχρονικά αλλά και με πρόσφατη αφορμή τα graffiti από γραφικούς νεαρούς στα ελληνικά λεωφορεία στην Οχρίδα, συνθήματα όπως «United Macedonia», ποιός τους οπλίζει-σπρώχνει σε τέτοιες λογικές; Δικαιολογούν την ενέργεια αυτή η λογική-δήλωση ΥΠΕΞ για «διαιρεμένη» Μακεδονία, για «γεωγραφικούς προσδιορισμούς» για το όνομα της γειτονικής χώρας;

ΥΓ 2. Όταν τα ελληνικά ΜΜΕ και ελληνικό ΥΠΕΞ μιλούν για «επίθεση» κατά ελληνικών λεωφορείων και Ελλήνων ταξιδιωτών στην Οχρίδα, έχουν ενημερώσει την ελληνική κοινή γνώμη πόσα δεκάδες αυτοκίνητα ταξιδιωτών των γειτόνων στην Ελλάδα έχουν σπάσει Έλληνες εθνικιστές τα αυτοκίνητά τους από το 1991 μέχρι σήμερα; Έλληνες πολίτες που κατοικούν κοντά στα σύνορα με τη γειτονική χώρα που τακτικότατα επισκέπτονται τη Δημοκρατία της Μακεδονίας άκουσαν για «Ταξιδιωτικές οδηγίες» του ΥΠΕΞ ώστε να προσέχουν στο ταξίδι τους. Εντός της Ελλάδος «ξεκαρδίστηκαν» στις συνοριακές περιοχές για την «Οδηγία». Η προσπάθεια δε «λάσπωσης» της γειτονικής χώρας σε διεθνές επίπεδο με τέτοιου τύπου «Οδηγίες» έχει «κοντά ποδάρια» στην αδιέξοδη ελληνική πολιτική τελευταίων δύο δεκαετιών. Τακτικές κινήσεις πολιτικής, «άσφαιρα πυρά».

ΥΓ 3. Οταν το Υπουργείο Εξωτερικών καλεί τη γειτονική χώρα να συλλάβει όσους έγραψαν τα graffiti (ωμή παρέμβαση στη γειτονική χώρα;) έχουν συνεργαστεί με το Υπουργείο Εσωτερικών στην Ελλάδα, ώστε να έχουν συλλάβει Έλληνες εθνικιστές που έσπασαν αυτοκίνητα σε Θεσσαλονίκη κυρίως και αλλού συνεχώς από το 1991 μέχρι σήμερα; Όταν πολίτες της γειτονικής χώρας ζήτησαν συνδρομή από ελληνικά όργανα-αστυνομία, όταν μάλιστα αντί να δεχτούν (σύμφωνα με το νόμο) τις μηνύσεις ξένων πολιτών εναντίων αγνώστων, πετούσαν το διαβατήριο του επισκέπτη στο πάτωμά (περίπτωση παλαιότερα σε αστυνομικό τμήμα Έδεσσας), βρίζοντας μάλιστα τον μηνυτή πολίτη της γειτονικής χώρας; Πόσοι αστυνομικοί τιμωρήθηκαν σε ανάλογες περιπτώσεις;

ΥΓ 4. Όταν ο Δήμαρχος Οχρίδας καταδίκασε την ενέργεια των νεαρών εθνικιστών, ποιός Δήμαρχος στη χώρα μας έστω ένας, έχει καταδικάσει “εθνικιστικές” ενέργειες στη χώρα μας εναντίων επισκεπτών; Στο Μακεδονικό, με συλλαλητήρια και όχι μόνον, όλα αυτά τα χρόνια στη Βόρεια Ελλάδα κυρίως, “αδελφωμένοι” κράτος, εκκλησία, δήμαρχοι, ΜΜΔ (Μέσα Μαζικής Διαστρέβλωσης) όλοι τους συνέβαλλαν-συμβάλλουν στην «πολιτική σχιζοφρένεια» διαχρονικά στο γενικότερο ζήτημα.

ΥΓ.5 Πρόταση προς ΥΠΕΞ. Δεν προτείνεται καλύτερα αντί το FYROM-former Yugoslav Republic of Macedonia το F.E.R.O.M.-future European Republic of Macedonia? (Μελλοντική Ευρωπαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας). Δεν είναι καλύτερο γεωγραφικό πρόθεμα για όπως ευαγγελίζονται δήθεν «έντιμο συμβιβασμό» οι «φωστήρες» τους ΥΠΕΞ; Δεν είναι η τέλεια πρόταση κ. Μπακογιάννη αν δεν σκέφτονται καθόλου περί πολιτικών (έξυπνες και παραγωγικές «λύσεις») και όχι γεωγραφικών προσδιορισμών;

* http://www.youtube.com/watch?v=yNq2brF7Qnc
** http://www.youtube.com/watch?v=dioYMAxQQuo

----------------------
Απο την ιστοσελίδου του Ουράνιου Τόξου
http://www.florina.org/news/2009/march27_g.asp

Θρίαμβος των αντιεθνικιστικών απόψεων σε τηλεοπτική αντιπαράθεση σε ελληνικό κανάλι

Θρίαμβος των αντιεθνικιστικών απόψεων σε τηλεοπτική αντιπαράθεση σε ελληνικό κανάλι

Του Νάσου Θεοδωρίδη – Δικηγόρου Αθηνών

Σε περιφανή θρίαμβο του Ουράνιου Τόξου, του EBLUL, του Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι και γενικά των προοδευτικών αντιεθνικιστικών απόψεων εξελίχτηκε (μάλλον αναπάντεχα) η εκπομπή του Χαρδαβέλλα στο κανάλι Άλτερ για τη μακεδονική μειονότητα. Η αποφασιστικότητα και το σθένος του αγωνιστή Παύλου Βοσκόπουλου, η ήρεμη δύναμη του Θανάση Παρίση και ο απολαυστικός καυστικός τρόπος προσέγγισης των ζητημάτων από το Γρηγόρη Βαλιανάτο οδήγησαν σε κατά κράτος ΗΤΤΑ των εκπροσώπων του υπερπατριωτισμού. Οι βουλευτές Πλεύρης, Τζαμτζής και Σγουρίδης προσπάθησαν ανεπιτυχώς να επιβληθούν με κραυγές, αλλά ήταν τέτοιος ο καταιγισμός της αλήθειας που ανέβλυζε από τα επιμέρους θέματα και ντοκουμέντα που τελικά δεν μπόρεσαν να πετύχουν αυτό που αρχικά επεδίωκαν με λύσσα. Δηλαδή το να κατασπαράξουν τα υποψήφια θύματα τους. Η σταθερή επιμονή με την οποία ο Γρηγόρης αναφερόταν στη Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου Ευρώπης (απαντώντας στα «επιχειρήματα’ των υπολοίπων περί Λωζάνης), η επιχειρηματολογία για το μακεδονικό λεξικό Αμπεσαντάρ που είχε τυπώσει το ίδιο το ελληνικό κράτος το 1925 αναγνωρίζοντας έτσι την ύπαρξη γλώσσας, καθώς και το έγγραφο - ντοκουμέντα που ο Βοσκόπουλος έβγαλε στον αέρα με την επίσημη απογραφή που η ίδια η Ελλάδα είχε κάνει το 1920 και μιλούσε καθαρά για μακεδονική μειονότητα ΕΚΑΝΑΝ ΣΚΟΝΗ τους υπερπατριώτες του πάνελ, που η άγνοια τους για τις νέες διεθνείς νομικές εξελίξεις βάδιζε χέρι χέρι με το φανατισμό τους. Το βασικό όμως ερώτημα που τους στρίμωξε όλους ήταν αυτό που επαναλάμβανε διαρκώς ο Παύλος. Ότι δηλαδή "τι αρνητικό υπάρχει στο να έχουμε πλούτο διαφορετικών εθνοτήτων και πολυπολιτισμικότητα - τι φοβάστε? - ποιον φοβάστε? - γιατί μας φοβάστε?". Παρόλο που στην Ελλάδα (έτσι που την καταντήσανε) είναι ελάχιστοι οι ανοιχτόμυαλοι τηλεθεατές, το παραπάνω ερώτημα σίγουρα θα έβαλε πολλούς σε (γόνιμο) προβληματισμό. Συγκλονιστικά ήταν και τα βίντεο με μαρτυρίες των ίδιων των κατοίκων της βορειοδυτικής Ελλάδας, που δήλωναν ξεκάθαρα ότι έχουν μακεδονική συνείδηση και ότι νιώθουν Μακεδόνες (και μάλιστα σε τυχαίο δείγμα πληθυσμού που ερωτήθηκε από τους ρεπόρτερς του ελληνικού καναλιού), όπως και της συμπαθέστατης γριάς Μακεδόνισσας αντάρτισσας από την άλλη πλευρά των συνόρων που δήλωνε ότι «απλά θέλουμε να μας αναγνωρίσουν ότι ανήκουμε σε μια διαφορετική ομάδα». Η έκπληξη πάντως ήταν η σχετικά μετριοπαθής και θετική στάση του ίδιου του δημοσιογράφου Χαρδαβέλα, ο οποίος (δίχως βέβαια να απομακρύνεται από τις παραδοχές του Πατριωτικού Μπλοκ) υπήρξε ένας "δίκαιος διαιτητής" στη συγκεκριμένη τηλεοπτική αντιπαράθεση, και δεν ήταν λίγες οι φορές που διατύπωνε την άποψη ότι πρέπει να γίνει διάλογος της Ελλάδας με τη συγκεκριμένη μειονότητα προκειμένου να καταλήξει κάπου αυτή η διαδικασία (κάτι βεβαίως που δεν δέχεται με τίποτε το βαθύ κράτος του εκάστοτε υπουργείου Εξωτερικών). Την ίδια άποψη υποστήριξε από τηλεφώνου και ο δημοσιογράφος Λιάνης, γεγονός που δείχνει ότι ακόμη και γνωστοί δημοσιογράφοι επισημαίνουν πλέον στο Σύστημα Εξουσίας στην Ελλάδα ότι είναι αδύνατο να ...συμμαζευτούν τα ασυμμάζευτα. Το σοκ που προκάλεσε στο βαθύ κράτος η έκθεση Μακντούγκαλ, ως επίσημο κείμενο του ΟΗΕ, ήταν άνευ προηγουμένου. Μάλιστα ο Θ. Πλεύρης είχε ξεμείνει τόσο πολύ από λογικά επιχειρήματα, που αναγκάστηκε κάποια στιγμή να πει "εντάξει, δηλώστε απλώς σλαβική μειονότητα"!! Άρα είναι προφανές ότι το επιτυχημένο τρίδυμο Παύλου - Θανάση - Γρηγόρη κατατρόπωσε τους τηλεοπτικούς αντιπάλους.

http://www.trakyaninsesi.com/index.php?option=com_content&view=article&id=60:2009-03-17-17-48-56&catid=1:latest-news

Μακεδόνες φοιτητές

Υπόμνημα των μακεδόνων φοιτητων της Αγίας Πετρούπολης με θέμα τη λόγια μακεδονική γλώσσα (1902)

Και τώρα ανακύπτει το ερώτημα: είναι άραγε αναγκαίο να δημιουργηθεί μια χωριστή μακεδονική λογοτεχνική γλώσσα, ενώ υπάρχουν οι λογοτεχνικές γλώσσες των σερβικών και των βουλγαρικών; Υφίστανται δυο λόγοι για τη δημιουργία της μακεδονικής λογοτεχνικής γλώσσας: 1) Με την ευκαιρία της δημιουργίας της σερβικής λογοτεχνικής γλώσσας – στις αρχές του 19ου αιώνα – δεν αποδόθηκε προσοχή στις καθομιλουμένες γλώσσες της ανατολικής Σερβίας, της δυτικής Βουλγαρίας και της Μακεδονίας, κι επομένως, με την προώθηση της ερζεγοβινικής καθομιλουμένης ως λογοτεχνικής γλώσσας δεν καλύφθηκαν οι ανάγκες της ανατολικής Σερβίας, της δυτικής Βουλγαρίας και της Μακεδονίας. Με την ευκαιρία της δημιουργίας της βουλγαρικής λογοτεχνικής γλώσσας και την υιοθέτηση της ανατολικοβουλγαρικής διαλέκτου ως βάσης ολόκληρης της λογοτεχνικής γλώσσας, επίσης δε δόθηκε η δέουσα προσοχή στις διαλέκτους της ανατολικής Σερβίας, της δυτικής Βουλγαρίας και της Μακεδονίας. Η μεροληψία λοιπόν στη διαδικασία δημιουργίας της βουλγαρικής και της σερβικής λογοτεχνικής γλώσσας δεν έκανε τίποτε άλλο από το να βοηθήσει στον κατακερματισμό των βαλκάνιων και τη διαίρεσή τους σε δυο εχθρικά και ανταγωνιστικά μεταξύ τους στρατόπεδα, σ’ εκείνο ακριβώς το χώρο στον οποίο ενώνονται τα χαρακτηριστικά τόσο της σερβικής όσο και της βουλγαρικής γλώσσας. Από την άλλη πλευρά, εάν στη διαδικασία της δημιουργίας αυτής ή εκείνης της λογοτεχνικής γλώσσας, είχε ανυψωθεί στο επίπεδο της λογοτεχνικής γλώσσας μια από τις καθομιλουμένες των κεντρικών Βαλκανίων, τότε ο ανταγωνισμός μεταξύ των διαφόρων μερών της Βαλκανικής χερσονήσου θα είχε αποφευχθεί και θα μπορούσαν όλοι να ενωθούν σ’ ένα ενιαίο εθνικό και πολιτισμικό όλο. Θεωρούμε ότι οι μακεδονικές διάλεκτοι, οι οποίες αναγνωρίζονται από τους Βουλγάρους σαν εντελώς βουλγαρικές και από τους Σέρβους σαν εντελώς σερβικές, στην πραγματικότητα αποτελούν τον μέσο όρο μεταξύ των καθομιλουμένων γλωσσών σ’ αυτό που είναι σήμερα η Βουλγαρία και η Σερβία, και ως τέτοιες θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της Βουλγαρίας και της Σερβίας που είναι τώρα χώρες εχθρικές μεταξύ τους. 2) Ο δεύτερος λόγος για την εξύψωση της μακεδονικής γλώσσας στο επίπεδο της λογοτεχνικής γλώσσας είναι η ανάγκη να αποκρουστούν οι σερβικές και οι βουλγαρικές αξιώσεις για τη Μακεδονία, η απομάκρυνση της εθνικής προπαγάνδας η οποία καταρρακώνει το ηθικό του μακεδονικού πληθυσμού, προκειμένου να διατηρηθεί η κυρίαρχή του σημασία στο πολιτικό πεπρωμένο της Μακεδονίας.

Makedonium, σελ. 56.

Απο τότε πέρασαν 107 ολόκληρα χρόνια. Σ' αυτό το διάστημα το πρώτο ουσιαστικό βήμα για την εξύψωση της μακεδονικής γλώσσας στο επίπεδο της λογοτεχνικής γλώσσας έγινε από το επίσημο ελληνικό κράτος το 1925 με την έκδοση του ABECEDAR. Το παρουσίασε περήφανα στην Κοινωνία των Εθνών ο Έλληνας Επιτετραμμένος Βασίλειος Δερδάμης, στις 10-11-1925, λέγοντας πως "η Μακεδονική γλώσσα είναι διαφορετική από την Βουλγαρική και γι αυτό φτιάχτηκε αυτό το αλφαβητάρι της" με λατινικούς χαρακτήρες (για να ξεχωρίζει από τα βουλγάρικα). "Η απάντηση στο ερώτημα γιατί στο Αμπετσένταρ χρησιμοποιήθηκε το λατινικό αλφάβητο μπορεί να αναζητηθεί στις σημειώσεις του O' Moligni, εξουσιοδοτημένου ειδικού στη Γραμματέα της Κοινωνίας των Εθνών, οποίος σημειώνει: "Μάλλον πρέπει να υποθέσουμε οτι τα κίνητρα είναι περισσότερο πολιτικά και οτι η ελληνική κυβέρνηση θέλησε να τελειώσει μια και καλή με την οποιαδήποτε σλαβική επιρροή ιδιαίτερα της Σερβικής και της Βουλγαρικής προπαγάνδας οι οποίες εμφανίζονται με ένα καινούριο πρόσωπο μέσω του οποίου απειλούνταν και τείθονταν σε κίνδυνο η ελληνική κυριαρχία επι της Θεσσαλονίκης""[1]

Το ντεμπούτο της μακεδονικής γλώσσας ως λογοτεχνικής, στο παγκόσμιο προσκήνιο, έγινε στις 10 Δεκεμβρίου 1948 στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) κατά την υπογραφή της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (δείτε εδώ) με κυριλλικούς χαρακτήρες. Στη συνέχεια η λόγια, πλεον, μακεδονική γλώσσα καλλιεργήθηκε στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και διδάσκετε στα σχολεία όλων των βαθμίδων. Εκδόθηκαν και εκδίδονται λεξικά, εγκυκλοπαίδειες, βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά σε όλον το κόσμο ενώ κορυφαία διεθνή μέσα μεταδίδουν ειδήσεις και στη μακεδονική γλώσσα: BBC, DEUTSCHE_WELLE, VOA. Παραμένει άγνωστο αν η ελληνική κυβέρνηση το 1925 γνώριζε (και έλαβε υπόψη της) το υπόμνημα των μακεδόνων φοιτητών (1902) και συνέβαλε τόσο αποφασιστικά στην εξύψωση της μακεδονικής γλώσσας σε λογοτεχνική. Οπως και να 'χει δεν είμαστε αχάριστοι. Της είμαστε ευγνώμονες γι' αυτό.

---------------- [1]http://www.florina.org/abecedar/001.asp

Jovano, Jovanke

Jovano, Jovanke an old Macedonian song performed by Tose Proeski and Bilja Krstic. Enjoy!

Јовано, Јованке....................Γιόβανο, Γιόβανκε крај Вардарот седиш, мори....δίπλα στο Βαρδάρη στέκεις, μορέ бело платно белиш...............άσπρη βελέντζα ασπρίζεις бело платно белиш, душо......άσπρη βελέντζα ασπρίζεις, ψυχή μου сè нагоре гледаш.................κι όλο προς τα πάνω κοιτάζεις. Јовано, Јованке...................Γιόβανο, Γιόβανκε јас те тебе чекам, мори........εσένα περιμένω, μορέ дома да ми дојдеш...............σπίτι μου να έρθεις а ти не доаѓаш, душо...........μα εσύ δεν έρχεσαι, ψυχή μου срце мое Јовано..................καρδιά μου Γιόβανο. Јовано, Јованке...................Γιόβανο, Γιόβανκε твојата мајка, мори..............η μάνα σου, μορέ тебе не те пушта..................δεν σε αφήνει кај мене да дојдиш, душо.....δίπλα μου να έρθεις, ψυχή μου срце мое Јовано..................καρδιά μου Γιοβάνο. ..........................................................................................................................

Εκθεση του ΟΗΕ για την μακεδονική μειονότητα.

Βιντεο από την συνάντηση της Μακ Ντουγκαλ με μέλη της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα.

Η ανεξάρτητη εμπειρογνώμων του ΟΗΕ για θέματα μειονοτήτων Μακ Ντουγκαλ, στην έκθεσή της για θέματα μειονοτήτων στην Ελλάδα καλεί την ελληνική κυβέρνηση «επειγόντως να αποσυρθεί από τη διαμάχη για το αν υπάρχει μακεδονική ή τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα και να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στην προστασία των δικαιωμάτων αυτοπροσδιορισμού, ελευθερίας έκφρασης και ελευθερίας τού συνεταιρίζεσθαι για τα μέλη αυτών των κοινοτήτων». Η Μακ Ντάγκαλ ακόμα στα συμπεράσματα της έκθεσής της χαρακτηρίζει τη Συνθήκη της Λωζάννης παρωχημένη και καλεί την Ελλάδα να ακολουθήσει «τα σύγχρονα κριτήρια» για τα θέματα μειονοτήτων. Ολόκληρη η έκθεση στην αγγλική γλώσσα εδώ: http://www.florina.org/news/2009/march05_e.pdf Σχολιασμός της έκθεσης από το BBC στη μακεδονική γλώσσα: http://www.bbc.co.uk/macedonian/news/story/2009/03/090305_greece_minority.shtml