16 Νοεμβρίου – Διεθνής Ημέρα για την Ανεκτικότητα.

 

 

Δελτίο Τύπου

16 Νοεμβρίου – Διεθνής Ημέρα για την Ανεκτικότητα.

Φλώρινα / Lerin, 16 Νοεμβρίου 2013

Το 1995 ο Ο.Η.Ε. καθιέρωσε την ημέρα αυτή σαν Παγκόσμια Ημέρα Ανεκτικότητας με σκοπό να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινότητα για την ανάγκη αποδοχής του διαφορετικού.

Δεν μπορεί να υπάρχει πολιτισμός και κουλτούρα σε μια χώρα αν οι πολίτες της δεν σέβονται τη διαφορετική εθνική καταγωγή, τη διαφορετική θρησκεία, φύλο κ.ο.κ, καθώς επίσης δεν μπορεί να υπάρχει σωστή εκπαίδευση σε μια δημοκρατική χώρα χωρίς ένα γενικό μάθημα σε όλες τις βαθμίδες της όπου οι νέοι να μαθαίνουν για την ανεκτικότητα και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η ελληνική κοινωνία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης ανεκτικότητας και μη ανοχής της διαφορετικότητας. Η οικονομική κρίση οδηγεί την κατάσταση προς το χειρότερο με το μίσος, τη ξενοφοβία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, τον ρατσισμό και τον νεοναζισμό να πολλαπλασιάζονται και να οδηγούν την κοινωνία σε συγκρούσεις.

Στην Ελλάδα ελάχιστοι είναι οι Έλληνες πολίτες που γνωρίζουν ότι στην χώρα μας υπάρχουν εθνικές μειονότητες όπως η Μακεδονική και η Τουρκική οι οποίες βέβαια δεν αναγνωρίζονται από την Ελληνική πολιτεία και τα μέλη της δεν απολαμβάνουν ανθρώπινα δικαιώματα όπως είναι η εκμάθηση της μητρικής τους γλώσσας. Αντιθέτως παρουσιάζονται σαν πράκτορες και προδότες της πατρίδας.

Κατά τη γνώμη μας βέβαια ο όρος ανεκτικότητα είναι ελλειμματικός γιατί απλά πολλές φορές μπορεί να υπάρχει κάτω από πίεση ή συμβιβασμό. Η λέξη αποδοχή εκφράζει πληρέστερα το σεβασμό της διαφορετικότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μελών μια κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα.

Η ανεκτικότητα – αποδοχή οδηγεί τους πολίτες σε σχέσεις αλληλοσεβασμού, κατανόησης, ειρηνικής συμβίωσης και τις κοινωνίες τους πρότυπα κοινωνιών.

Το Γραφείο Τύπου της Ε.Ε.Σ. – Ουράνιο Τόξο

http://www.vinozito.org/news/2013/november16_g.asp

 

Self-determination from European Free Alliance

Βίντεο της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας (European Free Alliance – EFA) για το δημοκρατικό δικαίωμα του Αυτοπροσδιορισμού. 

(για να δείτε το βίντεο κάντε ‘κλικ’ στο κουμπάκι play > )

 

Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, EFA, είναι ένα Ευρωπαϊκό πολιτικό κόμμα το οποίο αποτελείται από 40 κόμματα, προερχόμενα από 17 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι μια δημοκρατική και ειρηνική οργάνωση η οποία αγωνίζεται για περισσότερο σεβασμό προς περιοχές και μειονότητες στην Ευρώπη.

Το Ουράνιο Τόξο, πολιτικό κόμμα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα, είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας.

Η γέννηση του «βαθέος κράτους»

 

ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ

Η γέννηση του «βαθέος κράτους»

Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών 10/11/2013. Γράφει Ο ΙΟΣ.

Η πάταξη της κοινωνικής αντιπολίτευσης με δυναμικές μεθόδους που παρακάμπτουν τη δημοκρατική νομιμότητα δεν είναι καθόλου πρόσφατη υπόθεση.

Με τον όρο «βαθύ κράτος» υποδηλώνεται ένα άτυπο πλέγμα το οποίο συγκροτείται διαχρονικά στο εσωτερικό του κρατικού μηχανισμού, σε στενή επαφή με εξωθεσμικούς παράγοντες και μερίδα του πολιτικού προσωπικού, διαπερνάται από την αντίληψη ότι τα εθνικά συμφέροντα παρεμποδίζονται από τη λειτουργία των δημοκρατικών κανόνων και τις «υπερβολικές» ελευθερίες που έχουν «παραχωρηθεί» σ’ έναν «ανώριμο» πληθυσμό, αναλαμβάνει δε εν κρυπτώ να εφαρμόσει την «εθνικά ορθή» πολιτική με δραστηριότητες που κινούνται στο μεταίχμιο κρατικής δραστηριότητας και «ιδιωτικής» κινητοποίησης.

Για τις απαρχές του ελληνικού «βαθέος κράτους», οι γνώμες διίστανται. Κάποιοι τις τοποθετούν στην εγκαθίδρυση της μεταξικής δικτατορίας (1936), άλλοι στην επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής του 1922, με την έλευση της προλεταριοποιημένης προσφυγιάς και την αναπόφευκτη όξυνση της ταξικής πάλης. Η μονογραφία του καθηγητή Γιώργου Μαυρογορδάτου για τον «προδρομικό αλλά ατελή φασισμό» των αντιβενιζελικών «Επιστράτων» του 1916 μετακίνησε αυτό το χρονικό όριο λίγα χρόνια νωρίτερα.

Στην πραγματικότητα, η προσεκτική μελέτη των δικτύων, των ανθρώπων που τα στελέχωσαν και της συλλογιστικής που επιστρατεύτηκε για τη νομιμοποίησή τους μας πάει ακόμη πιο πίσω: στη χρεοκοπία του 1893, όταν για πρώτη φορά τέθηκε επί τάπητος όχι μόνο η στρατηγική ανεπάρκεια και βαθιά διαφθορά των «εκσυγχρονιστών» ηγετών της προηγούμενης περιόδου, αλλά και η ανάγκη ενός ριζικού αναπροσανατολισμού της ελληνικής κοινωνίας.

Από τον «εσωτερικό εχθρό»…

Το «αναπτυξιακό» μπουμ της δεκαετίας του 1880, με μεγάλα δημόσια έργα που μετέτρεψαν την ανατολίτικη Ψωροκώσταινα σε απομίμηση ευρωπαϊκού κρατιδίου, είχε βασιστεί κυρίως στον εξωτερικό δανεισμό, με όρους που ισοδυναμούσαν με λεηλασία του (δανεικού) χρήματος από τους μεσολαβητές τραπεζίτες και λοιπούς κερδοσκόπους, όπως ο διαβόητος Ανδρέας Συγγρός. Η κατηγορηματική δήλωση του Τρικούπη στη Βουλή ότι «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» (1.12.1893), η μερική στάση πληρωμών προς τους πιστωτές του εξωτερικού και η αναζήτηση ενός συμβιβασμού μαζί τους οδήγησαν σε δραματική αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού κλίματος.

Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της μεταβολής αποτελεί η ριζικά διαφορετική αντιμετώπιση των δύο πρώτων εορτασμών της εργατικής Πρωτομαγιάς, το 1893 και το 1894: ενώ τον Μάιο του 1893 το γεγονός περιγράφεται στον Τύπο σαν ένα εξωτικό αλλά ανώδυνο δείγμα απρόσφορης μίμησης των ευρωπαϊκών προτύπων, ο επόμενος εορτασμός προκαλεί ρίγη αγανάκτησης για την υπονόμευση της εθνικής οικονομίας από τις πρώτες απεργίες κι εργατικές διεκδικήσεις, που εμπόδιζαν τους αστούς να βγουν από την κρίση μετακυλώντας το βάρος στα ασθενέστερα στρώματα, ακολούθησε δε μέσα στο καλοκαίρι το πρώτο κύμα διώξεων των ντόπιων σοσιαλιστών. Τις αντικαπιταλιστικές διαθέσεις των ημερών αντανακλούν και κάποιες σποραδικές τρομοκρατικές ενέργειες, όπως η ρίψη δυναμίτη στην αυλή του μεγάρου του Ανδρέα Συγγρού, με αποτέλεσμα κάποια σπασμένα τζάμια και την καταστροφή του ιδιωτικού θερμοκηπίου του: «Μοι εστοίχισεν ολίγας δραχμάς εις επισκευάς της οικίας μου και εις τηλεγραφικά έξοδα ευχαριστήρια δι’ απειρίαν συγχαρητηρίων, ά εδέχθην επί τη σωτηρία μου, μεταξύ των οποίων και του Σουλτάνου Χαμίτ», σχολιάζει κυνικά ο ίδιος ο μεγιστάνας στα απομνημονεύματά του (Αθήνα 1908, τ. Γ΄, σ. 174).

Δίπλα στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο, την οργή όσων καλούνταν να πληρώσουν τα σπασμένα της υπερχρέωσης ένιωσε σε μεγάλο βαθμό και η επαγγελματική κάστα των επαγγελματιών στρατιωτικών. Καθόλου άδικα, αφού στη διάρκεια της προηγούμενης περιόδου οι στρατιωτικές δαπάνες κάλυπταν πάνω από 20% του προϋπολογισμού κι ένα 40-70% των δημόσιων δαπανών μετά την αφαίρεση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους (Δερτιλής 2005, σ. 835). Η δυσφορία αυξανόταν από το γεγονός ότι, εκτός από την εθνική άμυνα, ο στρατός ήταν επίσης επιφορτισμένος με την εσωτερική καταστολή – από τη διενέργεια αστυνομικών περιπόλων στο κέντρο της Αθήνας μέχρι την καταδίωξη της ληστείας ή την πάταξη αγροτικών εξεγέρσεων στην επαρχία. «Εύκολα ειρωνευόταν ο κόσμος τους σπαθοφόρους», θυμάται χαρακτηριστικά η Ναταλία Μελά. «Αλλοι έλεγαν το στρατό περιττό, άλλοι του έριχναν όλες τις ευθύνες του κακού. Βγήκαν και εφημερίδες να βρίζουν συστηματικά. Εξεστράτευσαν μια μέρα και οι αξιωματικοί και έσπασαν τα γραφεία της “Ακροπόλεως”» («Παύλος Μελάς», Αθήνα 1964, σ. 57-8).

Αφορμή τής όχι και τόσο ηρωικής αυτής «εκστρατείας» υπήρξε ένα ειρωνικό πρωτοσέλιδο άρθρο της εφημερίδας (14.8.1894) για τον απρόκλητο ξυλοδαρμό ενός πολίτη από τρεις αξιωματικούς. «Το ανά μέσον στρατού και πολιτών χάσμα ευρύνεται», διαβάζουμε εκεί. «Οι αξιωματικοί φιλοτιμούνται ολοέν να το ανοίγουν περισσότερον, ανοίγοντες τρύπες εις τα κεφάλια των πολιτών. Και το μίσος αυξάνεται, και το μίσος προχωρεί. [...] Πόσα γαλόνια είδατε να ξηλωθούν ύστερον από τόσους δαρμούς, κρεμάσματα, σπάσιμο κεφαλών, λιάνισμα πλευρών, πετσόκομμα, διαπομπεύσεις; Πόσοι από αυτούς τους αρειμανίους ήκουσαν από στόματος της ελληνικής δικαιοσύνης ότι είνε ανίκανοι να φέρουν ξίφος και στέμμα; Πόσους από αυτούς εκάλεσε ποίος υπουργός δια να βάλη το χεράκι του εις τους χρυσούς των ώμους και να τραβήξη τα λάμποντα κουμπάκια; [...] Ευρύνεται το χάσμα μεταξύ πολιτών και στρατού. Και εις το χάσμα αυτό εναποθέτομεν την πάσαν ελπίδαν μας σωτηρίας από τοιαύτην στρατοκρατίαν. Λυπηρόν, αλλά λογικόν. Το μίσος των πολιτών κατά των αξιωματικών, αυτό ημπορεί να αναπληρώση την μέχρι τούδε αφροντισίαν Βασιλέως και υπουργών, Πολιτείας και Δικαιοσύνης».

Την καταγγελία του ατιμώρητου αυταρχισμού συμπλήρωνε η ευθεία αμφισβήτηση της χρησιμότητας και του κοινωνικού ρόλου του σώματος: «Ευκαιρία για σας, ω μεγαλοϊδεάται, να βγήτε συνήγοροι αυξήσεως και πληθύνσεως των αξιωματικών, αφού συνηθίζουν εις το ανθρώπινο αίμα εις τις ράχες και τα κεφάλια μας, και έχομεν ούτω βεβαιότητα δια την ανδρείαν των. [...] Εβγάτε και γεμίσατε στήλας και σελίδας να διπλασιασθούν οι ταγματάρχαι, να τριπλασιασθούν οι λοχαγοί, να δεκαπλασιασθούν οι των άλλων βαθμών, δια να… πάρουμε την Πόλι!»

Μια τέτοια πρόκληση δεν μπορούσε φυσικά να μείνει αναπάντητη. Το μεσημέρι της 20ής Αυγούστου, 86 αξιωματικοί ακολουθούμενοι από άγνωστο αριθμό φαντάρων επέδραμαν στα γραφεία της εφημερίδας και τα κατέστρεψαν. Οι επιδρομείς παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο με τη σχετικά ήπια κατηγορία της φθοράς ξένης περιουσίας, αθωώθηκαν όμως πανηγυρικά δίχως την παραμικρή αιτιολογία (24.9.1904). Ενάμιση μήνα μετά, στις 12 Νοεμβρίου 1894, κάποιοι απ’ αυτούς προχώρησαν στην ίδρυση της «Εθνικής Εταιρείας» (Ε.Ε.), μυστικής οργάνωσης με «αόρατον αρχήν», καταστατικό δε σκοπό «την αναζωπύρωσιν του εθνικού φρονήματος» και την προώθηση των στόχων του ελληνικού αλυτρωτισμού. Η ημερομηνία αυτή συνιστά και την πράξη γέννησης του ελληνικού βαθέος κράτους: ο σκληρός πυρήνας του κρατικού μηχανισμού, ο στρατός, αναλάμβανε να επαναφέρει τη δημόσια συζήτηση για την κρίση στη «σωστή» (για τα συμφέροντά του) κοιτίδα.

…στον εξωτερικό και τούμπαλιν

Μολονότι ξεκίνησε ως συντεχνιακή οργάνωση των κατώτερων αξιωματικών, η Εθνική Εταιρεία δεν περιορίστηκε τελικά στους στρατώνες. Επέκτεινε τις στρατολογίες της στους χώρους της διανόησης που ήταν οργανικά δεμένοι με τα μεγαλοϊδεατικά προτάγματα κι είχαν κάθε λόγο να επιθυμούν μια παρόμοια διέξοδο: μεταξύ των «επιλέκτων» πολιτών που μυούνται στο «μυστικό» της συγκαταλέγονται κυρίως δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί και δημοφιλείς λογοτέχνες της εποχής. Λιγότερο διαυγείς υπήρξαν οι χρηματοδότες της, οικονομικοί ως επί το πλείστον παράγοντες του βασιλείου και της διασποράς, οι οποίοι σύμφωνα με επίσημα στοιχεία την «προίκισαν» με πάνω από 1 εκατομμύριο δραχμές, κυρίως από τον Δεκέμβριο του 1896 και μετά («Πρωία» 21-22.6.1900). Πιστοποιημένη είναι, αντίθετα, η επικοινωνία του δικτύου με τον άνθρωπο που έμελλε να αναδειχθεί σε κεντρικό εκφραστή αυτού του βαθέος κράτους: τον διάδοχο Κωνσταντίνο (Στρατηγού Π.Γ. Δαγκλή, «Αναμνήσεις – Εγγραφα – Αλληλογραφία», Αθήναι 1965, τ. Α΄, σ. 139-40).

Η «κινηματική» περίοδος του τυπικά «παράνομου» αυτού μηχανισμού ολοκληρώθηκε με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Αφορμή για την πυροδότησή του έδωσε η ολιγοήμερη εισβολή στο οθωμανικό έδαφος 3.000 έμμισθων ανταρτών της Ε.Ε., τους οποίους είχε μεταφέρει μέχρι τα σύνορα ο πρωτεργάτης της (και γιος ηγετικού της στελέχους), ανθυπολοχαγός Παύλος Μελάς (27-30.3.1897). Αντί να πάρει τη Θεσσαλονίκη και την Πόλη, ο ελληνικός στρατός κατέρρευσε ωστόσο πανηγυρικά μέσα στις επόμενες μέρες, με χιλιάδες στρατιώτες να το βάζουν στα πόδια μόλις ακούστηκε πως «έρχονται οι Τούρκοι» και τους αξιωματικούς να πρωτοστατούν σε ηρωικές μάχες με τους πολίτες για την κατάληψη μιας θέσης στα τρένα της μεγάλης φυγής. Ο ίδιος ο Μελάς, που τη στιγμή της έναρξης των μαχών είχε πάρει άδεια για να παρακολουθήσει τη… θεία λειτουργία στη γειτονική Λάρισα, προκάλεσε μεν τη σύρραξη αλλά παρέμεινε ουσιαστικά άκαπνος, καθώς υπηρετούσε ως βύσμα στην «παρθένο πυροβολαρχία» του πρίγκιπα Νικολάου. Ο πόλεμος έληξε με παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, που ήδη από τις 23 Μαρτίου είχαν προειδοποιήσει ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν την παραμικρή μεταβολή συνόρων, ενώ ο τουρκικός στρατός είχε φτάσει λίγο έξω από τη Λαμία (7.5). Ακολούθησε η υπογραφή προκαταρκτικής συνθήκης ειρήνης (6.9) με την οποία η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να καταβάλει στην Πύλη αποζημίωση 4.000.000 λιρών (100.000.000 δρχ.), διασφαλίζοντας ταυτόχρονα «τα κεκτημένα δικαιώματα των παλαιών δανειστών της Ελλάδος» με την επιβολή διεθνούς ελέγχου πάνω στα οικονομικά της.

Την ήττα ακολούθησε, φυσικά, η κατακραυγή. Πολλοί από τους «παρασυρθέντες» από τον εθνικό οίστρο της πρώτης περιόδου έσπευσαν να πάρουν τις αποφάσεις τους, κάποιοι μάλιστα από τους άμεσα ενεχόμενους στην εθνική πανωλεθρία εξελίχθηκαν στους δριμύτερους κατηγόρους της «δυσωνύμου» -πλέον- Εταιρείας. Η ηγεσία της Ε.Ε., απ’ την πλευρά της, ασχολήθηκε περισσότερο με την προστασία «του περισσεύματος» των κεφαλαίων της, «όπερ επωφθαλμία η κυβέρνησις», φροντίζοντας σ’ αυτή τη δύσκολη εθνική στιγμή να στείλει το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων της «εις το Εξωτερικόν» (Αρχείο Δαγκλή, όπ.π., σ. 151). Κάτω από την πίεση κυβέρνησης και κοινής γνώμης, ιδίως μετά τη δημοσίευση του διαχειριστικού ελέγχου που πραγματοποίησαν υπάλληλοι του υπ. Οικονομικών στο ταμείο της, το τελευταίο Δ.Σ. της Ε.Ε. αποφάσισε την 1η Δεκεμβρίου 1900 την αυτοδιάλυση της οργάνωσης. Το ίδιο παρέμεινε ωστόσο σε λειτουργία, επιφυλάσσοντας στον εαυτό του τον ρόλο σκιώδους καθοδηγητικού οργάνου της επίσημης κρατικής ηγεσίας: «Κατά πρότασιν του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού Παύλου Μελά και του καθηγητού Νικολάου Πολίτου, το Δ.Σ. της Εταιρείας δεν διελύθη. Απεφασίσθη να συνέρχεται από καιρού εις καιρόν και να συζητή τα εθνικά ζητήματα, εισηγούμενον αναλόγους λύσεις εις την εκάστοτε Κυβέρνησιν» (Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, «Ο Μακεδονικός Αγών», Αθήναι 1979, σ. 124). Η μετάλλαξη του θορυβώδους αλυτρωτικού παρακράτους σε αόρατο «βαθύ κράτος» είχε ολοκληρωθεί.

Σε αντίθεση με τον «ατυχή» πόλεμο του 1897, η δυναμική επανενεργοποίηση του ίδιου δικτύου, μισή δεκαετία αργότερα, έχει καθαγιαστεί στην επίσημη εθνική μνήμη σαν «Μακεδονικός Αγώνας». Στην πραγματικότητα, όπως διαπιστώνουμε από τη δημοσιευμένη κι αδημοσίευτη αλληλογραφία των πρωταγωνιστών της, και τούτη τη φορά οι «εθνικές» στοχεύσεις του ίδιου κύκλου απέβλεπαν πάνω απ’ όλα στην ποδηγέτηση της εσωτερικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής του ελληνικού βασιλείου. Εξίσου κοινές υπήρξαν και οι πιθανολογούμενες διασυνδέσεις του με τους μηχανισμούς επιβολής της γερμανικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μ. Ανατολής. Αν η δράση της Ε.Ε. το 1897 έχει περιγραφεί από διάφορες πηγές ως εξυπηρέτηση σχεδιασμών του Βερολίνου (βλ. παραδίπλα), επικεφαλής του «Μακεδονικού Κομιτάτου» της Αθήνας το 1904 ανέλαβε ο εκδότης του «Εμπρός» Δημήτριος Καλαποθάκης, αποδεδειγμένα τρόφιμος γερμανικών κονδυλίων εκείνη την εποχή. Στο μεσοδιάστημα, ο ίδιος είχε πατρονάρει το αντιδραστικό φοιτητικό κίνημα του 1901 εναντίον της μετάφρασης του Ευαγγελίου στη δημοτική (κίνημα το οποίο στρεφόταν κατά της «Σλάβας» -Ρωσίδας- βασίλισσας Ολγας, με ζητωκραυγές υπέρ του διαδόχου Κωνσταντίνου και της Γερμανίδας συζύγου του) και την αιματηρή συνέχειά του το 1903 κατά της μετάφρασης των αρχαίων τραγωδιών.

Ο Μακεδονικός Αγώνας ως «πραξικόπημα»

Ας σταθούμε, όμως, στα γραπτά τεκμήρια. Ο λόγος για την αλληλογραφία του Παύλου Μελά με τον κουνιάδο του Ιωνα Δραγούμη κατά τη δρομολόγηση του Μακεδονικού Αγώνα. Λίγο μετά την άφιξή του, ως προξενικός γραμματέας, στο Μοναστήρι (νυν Μπίτολα) της Μακεδονίας, ο Δραγούμης γράφει στον Μελά (23.1.1903) για την επικείμενη ίδρυση στην Αθήνα μιας νέας Εταιρείας «με λίγους ανθρώπους, πλουσίους και καλούς» («Τα τετράδια του Ιλιντεν», σ. 11). Οι στόχοι και τα χαρακτηριστικά της περιγράφονται ως εξής από τον ίδιο, στο προσωπικό σημειωματάριό του: «Σκοπός: α) Να βγάζη βουλευτάς που να συλλογίζωνται αλλιώς από τους κοινούς [...], (β) Να συνδέη τις εσωτερικές ενέργειες με τις ενέργειες τις έξω [...], (δ) Να ανυψώση τον στρατό, (ε) Να ανατρέφη τα παιδιά με αγάπη για την Ελλάδα» (ό.π., σ. 49). Ακόμη πιο εύγλωττη είναι η ρητή σύνδεση του όλου εγχειρήματος με ένα σχέδιο αποκλεισμού των αιρετών εκπροσώπων του λαού από τη διαχείριση των «εθνικών» ζητημάτων και αντικατάστασή τους από μια αυτοδιόριστη αριστοκρατία: «Ας βγαίνουν βουλευτές, για να μην τύχη και θυμώση ο λαός αν του αφαιρέσουν τον ψήφο. Μα οι βουλευτές ας μην κοιτάζουν τα εθνικά ζητήματα, ας κοιτάζουν τα επαρχιακά. Τα εθνικά ας τα κοιτάζουν εκείνοι που μόνο αυτά βλέπουν» (σ. 51).

Δεν λείπει, στο ίδιο κείμενο, ακόμη και το όραμα μιας στρατηγικής απαλλαγής από τους δημοκρατικούς θεσμούς: «Αν είμαστε ζωντανό γένος δε θα κολλήσουμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια, δεν είναι η ζωή μας. Ή θα μας πεθάνη ή θα ψοφήση, τέλος πάντων αυτή. Και θα ζήσουμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό που να μας έρχεται καλλίτερα. Πώς χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;» (σ. 51). Αυτοί που «κόλλησαν» στο ελληνικό κράτος «βουλευτές και συντάγματα» δεν ήταν βέβαια άλλοι από τις επαναστατικές εθνοσυνελεύσεις του 1821. Παρά τις εθνοσωτήριες διακηρύξεις του, ο Ιων υπήρξε πάντως απόλυτα συνεπής στην απέχθειά του προς τη φιλελεύθερη κληρονομιά της εθνεγερσίας: κεντρική ιδέα των κηρυγμάτων του προς τον μακεδονικό πληθυσμό, τις παραμονές της αντιοθωμανικής εξέγερσης του 1903, ήταν «ότι, αφού υποφέραμεν τους Τούρκους τόσους αιώνας, πρέπει να δυνάμεθα να τους υποφέρωμεν ακόμη ολίγον» («Νέα Εστία» 1962, σ. 1880).

Ακόμη πιο αποκαλυπτικός είναι ο Δραγούμης στις επιστολές που στέλνει στον Μελά από τις Σέρρες το φθινόπωρο, ταυτίζοντας τον αντιβουλγαρικό αγώνα στη Μακεδονία με ένα πραξικόπημα για την κατάληψη της εξουσίας στο ελληνικό βασίλειο, διατηρώντας εν ανάγκη την τυπική πρόσοψη των κοινοβουλευτικών θεσμών:

«Πρέπει να είσαστε έτοιμοι για το πραξικόπημα που πρέπει να γίνη», γράφει στις 20.10.1903. «Εχουμε βουλιάξει σε μια σιχαμερή λάσπη κοινοβουλευτισμού. Δεν βγαίνουμε απ’ αυτήν με ημίμετρα. Δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε να ξελασπώσωμε σύντομα με ένα μόνο πραξικόπημα. Ομως εν πάση περιπτώσει πρέπει να κάνωμε ένα πραξικόπημα τη στιγμή που θα είναι αναγκαίο, είτε να ριχτούμε επί των βουλγάρων, είτε να καταλάβομεν την χώραν που μας ανήκει. [...] Δεν έχομεν καιρόν να χάσωμεν. Ετοιμάσατε το έδαφος. Αν ο βασιλεύς είναι ηλίθιος ή αν κοιμάται, αφήστε τον στη θέση του, τον έχομεν πάντα ανάγκη. Αυτό πρέπει να είναι ένας όρος του πραξικοπήματος, να διατηρήσωμεν τον βασιλέα. [...] Ακουσέ με, δεν έχομεν καιρόν να χάσωμεν. Πρέπει να σχηματίσωμεν την δική μας Κυβέρνησιν ώστε να είναι έτοιμη να αναλάβη την Κυβέρνησιν τη στιγμή που θέλουμε. Προς το παρόν κάνετε ό,τι είναι δυνατό για να συσπειρωθείτε και ν’ αφυπνίσετε τον σκεπτόμενον λαόν. (Αν πρόκειται για καινούριες εκλογές, έχετε υποψηφίους έτοιμους). Εξασφαλίσατε τον στρατόν. Το σώμα των αξιωματικών πρέπει να είναι με ημάς. Ανυψώσατε τον στρατόν στην πρώτη σειρά» (όπ.π., σ. 333-7).

Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί δεν ανατράπηκαν την πενταετία 1903-08. Ακόμη και οι κινηματίες του 1909 στο Γουδή ένιωσαν πολύ γρήγορα την υποχρέωση να παραδώσουν την εξουσία στους πολιτικούς, στο πρόσωπο του Βενιζέλου. Κληρονομιά του Μακεδονικού Αγώνα υπήρξε, ωστόσο, η σύσταση ενός δικτύου πολιτικοστρατιωτικών στελεχών εθισμένων στην ταύτιση της εθνικής δράσης με την αιματηρή εκκαθάριση των πολιτικών και (κυρίως) των κοινωνικών αντιπάλων τους. Οι αυταρχικές κρατικές και ιδίως οι παρακρατικές δομές των επόμενων δεκαετιών στήθηκαν κι επανδρώθηκαν απ’ αυτό ακριβώς το προσωπικό. Για να σταθούμε σ’ ένα μόνο -λιγότερο γνωστό- παράδειγμα αυτής της συνέχειας: υπ’ αριθμόν 1 ιδρυτικό μέλος της Ε.Ε., ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινόπουλος οργάνωσε το 1906, ως «ειδικός γραφέας» του Προξενείου Μοναστηρίου, μια σειρά τυφλών σφαγών πίσω από την πλάτη των προϊσταμένων του, για να αναδειχθεί μια δεκαετία αργότερα σε συντονιστή των αντιβενιζελικών Επιστράτων.

Εχοντας προφανώς υπόψη αυτή την προϊστορία και αποτίοντας φόρο τιμής στη συνέχεια του βαθέος κράτους, οι συντονιστές της αντιεαμικής και φιλοβασιλικής «λευκής τρομοκρατίας» του 1946 θα αυτοονομαστούν «Μακεδονικό Κομιτάτο» («Ιός» 17.5.2009). Παρόλο που η δολοφονική δράση τους κατά των «εαμοβουλγάρων» εκτεινόταν, πλέον, από τα σύνορα μέχρι τον Ισθμό…

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

Ο πατριωτισμός του χρηματιστηρίου

Η χρονική σύμπτωση της πυροδότησης του πολέμου του 1897 με τη σιωπηρή απόρριψη λίγο νωρίτερα από την Αθήνα μιας ευνοϊκής συμβιβαστικής ρύθμισης του ελληνικού χρέους (18.2.1897) έχει τροφοδοτήσει ποικίλα σενάρια, σύμφωνα με τα οποία η «ατυχής» εκείνη σύρραξη δεν υπήρξε προϊόν απλής εθνικιστικής υστερίας αλλά συνειδητή προβοκάτσια, προκειμένου να επιβληθεί τελικά στη χώρα ο πολύ πιο επώδυνος Διεθνής Οικονομικός Ελεγχος.

Στη συγκρατημένη εκδοχή της, η ερμηνεία αυτή περιορίζεται στην επισήμανση πως η Γερμανία ενθάρρυνε την Πύλη να κηρύξει τον πόλεμο στην Ελλάδα, αξιοποιώντας την επιδρομή των μισθοφορικών σωμάτων της Εθνικής Εταιρείας (Α. Ανδρεάδης, «Εθνικά δάνεια και ελληνική δημόσια οικονομία», Εν Αθήναις 1925, σ. 300-1). Πιο ευφάνταστες εξιστορήσεις κάνουν λόγο για «ψευτοπόλεμο» προσχεδιασμένο από τον βασιλιά Γεώργιο ήδη από το καλοκαίρι, με σκοπό την επιβολή του διεθνούς ελέγχου και αντάλλαγμα την αυτονόμηση της Κρήτης με ύπατο αρμοστή τον γιο του. Εισηγητής αυτής της τελευταίας θεωρίας υπήρξε (εν έτει 1910) ένα σημαίνον στέλεχος της… Εθνικής Εταιρείας, ο δικηγόρος Νικόλαος Λεβίδης, φροντίζοντας να εμφανίσει τον (ζωντανό ακόμη) βασιλιά ως αθώο θύμα των περιστάσεων. Μεταγενέστερες αναδιατυπώσεις της από τον δημοσιογράφο Στέφανο Στεφάνου («Ελεύθερον Βήμα» 16.3.1927, «Οικονομικός Ταχυδρόμος» 8.4.1934) θέλουν αντίθετα τον Γεώργιο να διαδραματίζει ηγετικό ρόλο στη συνωμοσία, κερδοσκοπώντας μάλιστα ασύστολα με τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, μαζί με τον επιμελητή της βασιλικής χορηγίας Νικόλαο Θων και τον τραπεζίτη Ανδρέα Συγγρό. Σε παρόμοια ιδιωτική κερδοσκοπία του Γεωργίου με το δημόσιο χρέος του δικού του βασιλείου αποδίδει ο ίδιος συγγραφέας και την παραίτηση του Χαριλάου Τρικούπη το 1893. Οσο για τα μέλη της Ε.Ε., αυτά, «χωρίς να το εννοήσουν, έγιναν όργανα γερμανικού σχεδίου όπως εξωθηθή η Ελλάς εις πόλεμον και ηττωμένη εξαναγκασθή να υποκύψη εις την παραδοχήν ενός διεθνούς οικονομικού ελέγχου».

Ενδιαφέρον για τον σημερινό αναγνώστη έχει η ερμηνεία απ’ τον Στεφάνου του «ευεξηγήτου γερμανικού ενδιαφέροντος» για το ελληνικό χρέος: «Τα ελληνικά χρεώγραφα κατά το πλείστον ήσαν εις χείρας γερμανικάς. Ο ενθουσιασμός του γερμανικού λαού από τον γάμον της Σοφίας [με τον διάδοχο Κωνσταντίνο] διοχετεύθη εις την απόκτησιν ελληνικών τίτλων, οι οποίοι ήσαν εις την κατοχήν μικροκεφαλαιούχων, μικροεισοδηματιών, υπαλλήλων, εμπόρων, βιομηχάνων, υπηρετών, μικροταμιευτών. Ο γερμανικός τύπος εμαίνετο κατά της Ελλάδος. Το σατυρικόν φύλλον “Κλαντεραντάτς” εδημοσίευσε μίαν γελοιογραφίαν του Γεωργίου, με φουστανέλλες, καβάλλα επάνω εις ένα άλογο και από κάτω έγραφε καλαμπουρίζον: Der kleine klephte, ο μικρός Αρματωλός ή… ο μικρός κλέφτης». Το ειδικό βάρος των ομολογιούχων στον καθορισμό της γερμανικής πολιτικής επιβεβαιώνεται κι από πιο φερέγγυες πηγές, μολονότι σε γερμανικά χέρια βρισκόταν μόλις το 10% του ελληνικού χρέους.

Στα δικά του απομνημονεύματα, ο Συγγρός παρακάμπτει ανεξήγητα όλη την τριετία 1894-97, για να ξαναπιάσει το νήμα της αφήγησης από την επομένη της ανακωχής. Αμέσως μετά την κατάπαυση του πυρός, γράφει, τον επισκέφθηκε ο υπουργός Οικονομικών αναζητώντας τρόπο «ευρέσεως δανείου προς πληρωμήν της πολεμικής αποζημιώσεως». Ο εθνικός ευεργέτης δεν δίστασε να του υποδείξει «ότι πρέπει αμέσως και άνευ της ελαχίστης χρονοτριβής» να επιδιώξει συμβιβασμό «μετά των παλαιών ημών δανειστών και ιδίως των Γερμανών» (τ. Γ΄, σ. 193). Πριν περάσουν δε λίγες μέρες, κυβέρνηση και ανάκτορα του ανέθεσαν να διαχειριστεί, «ανεπισήμως», το όλο ζήτημα.

………………………………………………………………………………………………………………………….

Διαβάστε

• Γιάνης Γιανουλόπουλος, «“Η ευγενής μας τύφλωσις…”, Εξωτερική πολιτική και “εθνικά θέματα” από την ήττα του 1897 έως την μικρασιατική καταστροφή» (Αθήνα 1999, εκδ. Βιβλιόραμα). Εξαιρετική ανάλυση του αυτοκαταστροφικού εθνικισμού των αρχών του εικοστού αιώνα, με έμφαση στην «Εθνική Εταιρεία» και τον πόλεμο του 1897.

• Γιώργος Πετσίβας (επιμ.), «Ιωνος Δραγούμη. Τα τετράδια του Ιλιντεν» (Αθήνα 2000, εκδ. Πετσίβα). Το ημερολόγιο και η αλληλογραφία του πρωτεργάτη της ένοπλης ελληνικής επέμβασης στη Μακεδονία. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικά για τη στενή διαπλοκή αυτής της τελευταίας με την επιδίωξη μιας αυταρχικής/αντικοινοβουλευτικής εκτροπής στο εσωτερικό του ελληνικού βασιλείου.

• Γιώργος Μαυρογορδάτος, «Εθνικός διχασμός και μαζική οργάνωση. Οι επίστρατοι του 1916» (Αθήνα 1996, εκδ. Αλεξάνδρεια). Ενδιαφέρουσα μονογραφία για το πρωτοφασιστικό κίνημα των Επιστράτων, βασισμένη ως επί το πλείστον σε πρωτογενείς πηγές της εποχής.

• «Σπουδές στο γαλανόμαυρο. τ. Α΄ Ο ελληνικός φασισμός στο μεσοπόλεμο» (Αθήνα 2013, εκδ. Antifa Scripta). Επισκόπηση της συγκρότησης του μεσοπολεμικού «βαθέος κράτους» από στρατευμένη αντιφασιστική σκοπιά, με εξαιρετικά εύστοχες επισημάνσεις για τη μακροχρόνια διαπλοκή αστικού πολιτικού προσωπικού, υπηρεσιών ασφαλείας, «πατριωτικών» συλλόγων και ακροδεξιάς.

• Γ.Β. Δερτιλής, «Ιστορία του ελληνικού κράτους, 1830-1920» (Αθήνα 2005, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας). Δίτομη εμπεριστατωμένη περιγραφή της σταδιακής οικοδόμησης των οικονομικών και πολιτικών δομών του νεοελληνικού κράτους. Αξιοσημείωτοι οι εξαντλητικοί στατιστικοί πίνακες που πλαισιώνουν την κεντρική αφήγηση.

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr

http://www.efsyn.gr/?p=146211

Καταδίκη της εν ψυχρώ δολοφονίας μελών της Χρυσής Αυγής

 

 

Δελτίο Τύπου

Φλώρινα / Lerin, 5 Νοεμβρίου 2013

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας - Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)
Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)

Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548
www.vinozito.org; e-mail: rainbow@vinozito.org

 

 

Το Προεδρείο και τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας – Ουράνιο Τόξο καταδικάζουν την δολοφονική επίθεση κατά μελών της Χρυσής Αυγής.

Μετά το χαμό του Π. Φύσσα, ο οποίος δολοφονήθηκε από μέλη της Χρυσής Αυγής εν ψυχρώ, και όπως είχαμε δυστυχώς προβλέψει, ήρθαν τα αντίποινα με αποτέλεσμα να χαθούν δύο νέοι άνθρωποι και ένας ακόμη να χαροπαλεύει.

Είναι γνωστό ότι η βία φέρνει βία και ήταν θέμα χρόνου να επαναληφθεί.
Όμως αναρωτιόμαστε, είναι αυτή η λύση τελικά; Είναι δυνατόν να ζούμε έτσι από εδώ και πέρα; Μια γενικευμένη σύρραξη; Αυτό επιθυμούμε;

Ας αναρωτηθούν όλοι οι πολιτικοί, όπου και αν ανήκουν, για το τι έχουν κάνει λάθος. Πολύ δε περισσότερο ας αναρωτηθεί -αν διαθέτει ψήγματα έστω εγκεφαλικής ουσίας- η ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Μιας οργάνωσης που από την γέννηση της μέχρι σήμερα διακυρήσει το μίσος για κάθε δημοκράτη, μετανάστη, μειονοτικό και κάθε άτομο που παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορούσαν άραγε να αντιληφθούν ότι η μισαλλοδοξία και η βία, "αρχές" πάνω στις οποίες βασίζουν την ίδια την ύπαρξή τους, θα στρέφονταν κάποια στιγμή και εναντίον τους.

Στη δημοκρατία, ακόμα και στην κατ' επίφαση που έχουμε σήμερα στην Ελλάδα, δεν χωρούν εν ψυχρώ δολοφονίες. Δημοκρατία σημαίνει παιδεία, κοινωνικό κράτος, εργασία και επίσημη αναγνώριση των ανθρώπινων δικαιωμάτων των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων της χώρας. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Ειδάλλως, τα χειρότερα δυστυχώς έπονται.

Το Γραφείο Τύπου της ΕΕΣ-Ουράνιο Τόξο

http://www.florina.org/news/2013/november05_g.asp

Χορός Ζάραμο – Zaramo Oro

 

Η μακεδονική λέξη “Ζάραμο” στα ελληνικά σημαίνει “ώμο με ώμο” και υποδηλώνει την αλληλοϋποστήριξη και την αδερφοσύνη.

Τo παρακάτω βίντεο με τον χορό Ζάραμο είναι από τον πρώτο ετήσιο χορό της μακεδονικής εφημερίδας NOVA ZORA που πραγματοποιήθηκε το 2011.

Παίζει η μουσική ορχήστρα Τοπικός Ήχος Φλώρινας. Το βίντεο επιμελήθηκε ο youtuber Natsouvo.

Κυκλοφόρησε το φύλλο Νοεμβρίου 2013 της Νόβα Ζόρα.

 

Κυκλοφόρησε το φύλλο Νοεμβρίου 2013 της Νόβα Ζόρα.

Released the edition of Nova Zora November 2013.

Објави издание на Нова Зора Ноември 2013 година.

http://www.novazora.gr/

Πέτροβο 1903

 

Τραγούδι για τον βοεβόδα Ιοβάντσε που ξεγέλασε το σπιούνο Πένο

Έρευνα - καταγραφή: Κώστας Κιόσης & Vardaris Band

 

O Ιοβάντσε Ορτζιάνοφ ήταν κλέφτης και αργότερα επαναστάτης. Διετέλεσε επαρχιακός βοεβόδας το 1903 της περιοχής Καρασουλίου (Πολύκαστρο Κιλκίς) γι αυτό και ήταν γνωστός ως Ιοβάντσε Καρασούλσκι. Ο πατέρας του ήταν από το χωριό Πέτροβο (Αγ. Πέτρος Κιλκίς) και η μητέρα του από το χωριό Μπόζετς (Άθυρα Πέλλας), το γένος Ντελητανάσοβι. Στην λαϊκή παράδοση ο Καρασούλσκι πέρασε ως Λίτσεν Ιοβάντσε (Όμορφος Ιοβάντσε).

Το μεγάλο πρόβλημα των καπεταναραίων εκείνης της εποχής ήταν οι προδοσίες και η μεταπήδηση στο αντίπαλο στρατόπεδο. Τέτοια περίπτωση ήταν σπιούνος Πένο.

Το τραγούδι διηγείται με ζωντανή λεπτομέρεια πως ο Ιοβάντσε συναντάει τον τσιομπάνο Τόντορ, πως του αφήνει ένα τσέτνικ να φυλάει τα πρόβατά του, προκειμένου, ο Τόντορ, να του υποδείξει το σπίτι του Πένο στο χωριό Ιζβορ Γουμένισσας.

Ο βοεβόδας Ιοβάντσε τρεις φορές χτύπησε, δυο φορές  φώναξε.

Προκειμένου να ξεγελάσουν τον σπιούνο Πένο μες τη νύχτα, του λένε ότι είναι δήθεν τούρκικο απόσπασμα από τη Γοργόπη με νέο επικεφαλής. Αφού τους άνοιξε ο Πένο δαγκώθηκε και παράγγειλε καφέ.

Τότε του απάντησε ο βοεβόδας Ιοβάντσε σκληρά: Δεν ήρθαμε για τον καφέ σου, αλλά να σε πάρουμε στο Γκαντάτσι (λημέρι των ανταρτών στην ψηλότερη κορυφή του Πάικου). Εκεί θα σε μάθουμε τι σπιουνιές κάνεις.

Εφημερίδα Νόβα Ζόρα

 

Η εφημερίδα των εθνικά Μακεδόνων

ΝΟΒΑ ΖΟΡΑ - HOBA 3OPA - NOVA ZORA

κυκλοφορεί σε όλη τη βόρειο Ελλάδα
κάθε 1η του μήνα.

 

 

Την εφημερίδα διαβάζουν όλοι,
μέχρι και ο Άνθιμος και ο Καρατζαφέρης που μας αντιπαθούν! Δείτε το βίντεο.

Ανοιχτή Επιστολή προς ΜΜΕ - Επίθεση μελών της Χ.Α. κατά Ελλήνων πολιτών.

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Μέλος της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας - Ευρωπαϊκό Πολιτικό Κόμμα (EFA-EPP)
Μέλος της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)
Στ. Δραγούμη 11 Φλώρινα/Lerin Τ.Κ. 53100; Τ.Θ. 51 Τηλ./fax 0030 23850 46548
www.vinozito.org; e-mail: rainbow@vinozito.org

Δελτίο Τύπου

Ανοιχτή Επιστολή προς ΜΜΕ - Επίθεση μελών της Χ.Α. κατά Ελλήνων πολιτών.
Φλώρινα / Lerin, 11 Οκτωβρίου 2013

Θέμα: Επίθεση μελών της Χ.Α. κατά Ελλήνων πολιτών.

Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

Μετά από τις τελευταίες αποκαλύψεις για το αληθινό πρόσωπο της Χρυσής Αυγής διαπιστώσαμε ότι προβάλλονται από τα κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνο διάφορα γεγονότα γύρω από την εγκληματική οργάνωση της Χ.Α. όπως επιθέσεις κατά των μεταναστών, βίντεο από τα «γυμνάσια»-«κατασκηνώσεις» τους, μαρτυρίες πρώην μελών κ.ο.κ .
Δυστυχώς όμως απουσιάζουν παντελώς οι επιθέσεις που έχουν γίνει από μέλη της Χρυσής Αυγής κατά μελών του Ουράνιου Τόξου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα βίας εναντίον μας είναι το βίντεο από τη παρουσίαση του Ελληνο-Μακεδονικού Λεξικού στην αίθουσα ανταποκριτών ξένου τύπου 2/6/2009 όπου μέλη της Χρυσής Αυγής με επικεφαλής τον Παναγιώταρο εισβάλουν στην αίθουσα απειλούν, υβρίζουν, προβαίνουν σε τραμπουκισμούς και βιοπραγίες.

Θα εκτιμούσαμε λοιπόν χάριν της ελευθεροτυπίας να παρουσιάσετε και αυτά τα βίντεο ώστε η κοινή γνώμη να λάβει γνώση και για αυτές τις επιθέσεις προς Έλληνες πολίτες, εθνικά Μακεδόνες.

Με εκτίμηση

Το Προεδρείο.


Υ.Γ.: Γενεσιουργός αιτία για την ανάδειξη-ανάπτυξη ολοκληρωτικών ιδεολογιών σε μια κοινωνία και χώρα είναι η μη ανοχή και το χειρότερο ο μη σεβασμός της διαφορετικότητας ενός ατόμου ή μιας συλλογικότητας, μεταξύ αυτών οι εθνικές μειονότητες στη χώρα. Αν δεν γίνει ιδεολογική μεταρρύθμιση στην παιδεία αλλά και κατάλληλη αντιμετώπιση από τα ΜΜΕ θα εξακολουθεί να εμφανίζονται κλώνοι ολοκληρωτικών ιδεολογιών-πρακτικών μεταξύ αυτών ο φασισμός-ναζισμός που εφαρμόζεται δυστυχώς στην χώρα από την γνωστή ΧΑ.

http://www.vinozito.org/news/2013/october11_g.asp

Traveling with RADA melody - Ταξίδι με τη μελωδία ΡΑΝΤΑ

 

Traveling with RADA melody
Патување со мелодија РАДА
Ταξιδεύοντας με τη μελωδία ΡΑΝΤΑ

Παρουσίαση του βιβλίου «Ο Νερόμυλος του Γιάνκου»

 

Πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2013 στη Μελίτη Φλώρινας η παρουσίαση ενός ακόμη εξαίσιου βιβλίου του Πέτρου Βότση το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Ο νερόμυλος του Γιάνκου».

 Δείτε τα βίντεο:

 

 

Υπενθυμίζεται ότι λόγω του μεγάλου αριθμού μακεδόνικων λέξεων που περιέχονται στο μυθιστόρημα αυτό, κανένας εκδοτικός οίκος της Ελλάδας δε δέχτηκε να το εκδώσει και έτσι η έκδοσή του έγινε από εκδοτικό οίκο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με την συνεργασία του Συλλόγου εκδιωγμένων Μακεδόνων από τα χωριά Σέτινα, Ποπάντια και Κρουσσόραντι (Σκοπός, Παπαδιά και Αχλάδα) στη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης

 

O Θέμις Σεβαστιάδης τα έκανε άνω-κάτω στο Δημοτικό Συμβούλιο Θεσ/νίκης, λέγοντας μερικά απλά αληθινά λόγια και μια συγγνώμη για τη φασιστική νοοτροπία που καλλιεργείται από τους πολιτικούς καριέρας δεκαετίες τώρα με αφορμή το μακεδονικό στη Θεσσαλονίκη.

Δείτε το βίντεο και ακούστε τον νεαρό. ΜΠΡΑΒΟ στον Θέμι Σεβαστιάδη που είπε τα αυτονόητα.

Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών στον Κοπανό Ημαθίας

 

Παραδοσιακοί μακεδονικοί χοροί και τραγούδια στο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών που διοργάνωσε στις 31/08/2013 ο Χορευτικός Σύλλογος “Μέγας Αλέξανδρος”  στον Κοπανό Ημαθίας. Παίζει η ορχήστρα “Παραδοσιακό Μεράκι”.

 

Δείτε το βίντεο:

*Το βίντεο είναι από το κανάλι του youtuber Natsouvo

Κυκλοφόρησε το φύλλο Οκτωβρίου 2013 της Νόβα Ζόρα.

 

Κυκλοφόρησε το φύλλο Οκτωβρίου 2013 της Νόβα Ζόρα.

Released the edition of Nova Zora October 2013.

Објави издание на Нова Зора Oктомври 2013 година.

http://www.novazora.gr/

μακεδονικότητες

 

Η εμμονή στο αντιμακεδονικό δόγμα ευνοεί τη διάχυση των ακροδεξιών ιδεών στην Ελλάδα όσο και στη δημοκρατία της Μακεδονίας

Άκης Γαβριηλίδης

 

Αναδημοσίευση από περιδικό ΧΡΟΝΟΣ  //  τεύχος ΠΕΝΤΕ, Σεπτέμβριος 2013

 

Στιγμιότυπο

Στις Βρυξέλλες, πριν από δύο χρόνια περίπου, είχε οργανωθεί μια έκθεση –και μια σειρά συζητήσεων– για τα είκοσι χρόνια από τη διάλυση της ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Σε μία από αυτές τις συζητήσεις κλήθηκαν άτομα που κατάγονταν από τις διάφορες πρώην δημοκρατίες να μιλήσουν για την εμπειρία και τις αναμνήσεις τους. Μεταξύ αυτών, μία κυρία –χωρίς φυσικά να γνωρίζει αν στην αίθουσα ήταν παρόντες Έλληνες– ανέφερε το εξής: «Εγώ είμαι από τη Μακεδονία, μετανάστευσα στο Βέλγιο δέκα χρονών το 1965, και κάθε χρόνο προσπαθώ να επισκέπτομαι τη Μακεδονία και όσες άλλες δημοκρατίες μπορώ. Την τελευταία φορά που πήγα, ομολογώ ότι δεν μου άρεσε. Η χώρα έχει χάσει τη μακεδονικότητά της. Σαν Ελλάδα έχει γίνει!».

Πολιτισμικές οικειότητες

Τον Ιούνιο του 2013, στα Σκόπια, δόθηκαν στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα μιας έρευνας που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Κοινωνικών και Ανθρωπιστικών Επιστημών της πόλης σχετικά με το κυβερνητικό πρόγραμμα πολεοδομικής αναμόρφωσης Σκόπια 2014.

Ο τίτλος της έρευνας ήταν «Το πρόγραμμα Σκόπια 2014 και οι επιπτώσεις του στην αντίληψη περί μακεδονικής εθνικής ταυτότητας μεταξύ των πολιτών των Σκοπίων».

Τα ευρήματα αυτά είναι μάλλον απρόσμενα, με βάση τουλάχιστον την εικόνα που (δεν) έχουμε στην Ελλάδα για όσα συμβαίνουν στην κοινωνία της γειτονικής «χώρας χωρίς όνομα». Εδώ και είκοσι χρόνια τουλάχιστον, τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. αναφέρονται στη Δημοκρατία της Μακεδονίας μόνο όταν βρίσκουν αφορμή να αναφερθούν σε κάποια «νέα πρόκληση των Σκοπιανών» ή, δευτερευόντως, σε εθνοτικές συγκρούσεις. Ακόμα και οι κατά καιρούς εθιμοτυπικές (υποτιθέμενες) «συνομιλίες για το όνομα» μετά βίας αναφέρονται πλέον, εφόσον ο καθένας γνωρίζει ότι είναι μία φάρσα στην οποία οι συνομιλητές προσέρχονται από υποχρέωση και όχι βεβαίως με σκοπό να επιτύχουν κάποιο αποτέλεσμα.

Ειδικότερα, όσες αναφορές υπήρξαν στο φαραωνικό πρόγραμμα «πολεοδομικής αναμόρφωσης» της κυβέρνησης Γκρούεφσκι, αυτονόητα εντάχθηκαν και αυτές στο οικείο αφηγηματικό σχήμα για τις «προκλήσεις των Σκοπιανών» (ή, κατά την πιο πρόσφατη ορολογία, στον αυταπόδεικτο «εθνικισμό» τους). Ένα σχήμα που, όπως κάθε ανάλογη ανάγνωση, δεν αφήνει περιθώρια για εσωτερικές διαφοροποιήσεις: αυτονόητα τεκμαίρεται ότι πίσω από το πρόγραμμα είναι στρατευμένοι σύσσωμοι οι κάτοικοι των Σκοπίων (και της Δημοκρατίας της Μακεδονίας – εξάλλου στα ελληνικά, δυνάμει της γνωστής γλωσσικής παραμόρφωσης, ως γνωστόν αυτά τα δύο είναι συνώνυμα).

Η έρευνα όμως έβγαλε μεταξύ άλλων συμπεράσματα όπως το εξής:

Όσον αφορά την ενεργοποίηση της καθημερινής κουλτούρας, τα ευρήματα δείχνουν ότι το πολιτιστικό πρόγραμμα Σκόπια 2014 είναι τελείως αποκομμένο από τους κώδικες πολιτιστικής οικειότητας που γίνονται αντιληπτοί ως αναντίρρητα χαρακτηριστικά της μακεδονικής κουλτούρας εγγεγραμμένα στην πολιτιστική της κληρονομιά. Μεταξύ των ερωτηθέντων φαίνεται να υπάρχει συναίνεση ότι τα πιο πολύτιμα και χαρακτηριστικά σημάδια της μακεδονικής κουλτούρας ανήκουν στον άυλο πολιτισμό: παραδοσιακή λαϊκή μουσική και χορός, φαγητό, γλώσσα και παραδοσιακό ύφος ζωής που συνδέεται με τις ορθόδοξες χριστιανικές αξίες. Η ομάδα με τις εθνικές μειονότητες έχει την ίδια αντίληψη.

Ως προς την ιστορική περίοδο που ορίζει τη μακεδονική ταυτότητα, το σύνολο των ερωτηθέντων ξεχώρισε τις ακόλουθες περιόδους ως πιο σημαντικές:

– την περίοδο «komiti», δηλαδή του ανταρτοπολέμου με στόχο τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, με πρωτεργάτη την Ε.Μ.Ε.Ο./T.M.O.R.O., περί τα τέλη του 19ου αιώνα με αρχές του 20ού,

– την περίοδο του λεγόμενου διαφωτισμού (πνευματική εθνική αφύπνιση που προηγείται ή συμπίπτει με την περίοδο «komiti»),

– και, τέλος, τους παρτιζάνους (μαχητές για ένα αναγνωρισμένο κράτος ως τμήμα της Γιουγκοσλαβίας, με πρωτεργάτη το Κ.Κ.Γ.),

Οι ερωτηθέντες εξέφρασαν ένα αίσθημα είτε αντίθεσης είτε αδιαφορίας για την περίοδο της αρχαιότητας. Τα αισθήματα αδιαφορίας ήταν παρόντα επίσης και σε όσους δεν έχουν τίποτα εναντίον της κατασκευής του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή και την υποστηρίζουν.

Η πιο σημαντική ιστορική φυσιογνωμία, σύμφωνα με τους ερωτηθέντες, είναι ο Γκότσε Ντέλτσεφ (επαναστάτης της Ε.Μ.Ε.Ο. στο γύρισμα του 20ού αιώνα) και ο Νίκολα Κάρεφ (επαναστάτης της Ε.Μ.Ε.Ο.). Αναφέρθηκαν επίσης ο Κράλε Μάρκο (μυθική φιγούρα του Μεσαίωνα) και ο Αλέξανδρος ο Μέγας, από μία φορά ο καθένας.¹

Ίσως λοιπόν να μην ευσταθεί η εντύπωση ότι οι Σκοπιανοί –είτε με την ελληνική είτε με την κανονική έννοια του όρου– κοιμούνται και ξυπνάνε με μόνη έγνοια πώς να κλέψουν την ελληνική πολιτισμική κληρονομιά· έχουν τα δικά τους ζητήματα ιστορικής μνήμης να διαπραγματευθούν, και μάλιστα φαίνεται ότι αυτό με το οποίο συνδέουν τη μακεδονικότητα είναι μία παράδοση ανταρσίας· ένα παρελθόν εθνικά και κοινωνικά απελευθερωτικών αγώνων.

Διαμελισμοί

Στις αρχές Σεπτεμβρίου, στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, διεξήχθη συνέδριο με θέμα τα «100 χρόνια από τον διαμελισμό [partition] της Μακεδονίας». Το συνέδριο διοργάνωσε η Αυστραλιανή Μακεδονική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Australian Macedonian Human Rights Committee) σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Monash. Σε αυτό πήρε μέρος και ο υπογράφων, μετά από πρόσκληση των οργανωτών.

Η πρόσκληση οφειλόταν στο ότι κάποιοι μειονοτικοί από την ελληνική Μακεδονία είχαν μεταφράσει, εν αγνοία μου, στα μακεδονικά ένα άρθρο που είχα γράψει πέρσι για μια άλλη εκατονταετία – εκείνη της λεγόμενης «απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης». Από τα μακεδονικά κάποιοι Αυστραλοί το μετέφρασαν στα αγγλικά, οι οργανωτές διάβασαν αυτή την αγγλική μετάφραση, τους κίνησε το ενδιαφέρον και έτσι με κάλεσαν.

Επειδή όταν έλαβα την πρόσκληση δεν γνώριζα κάτι για τους διοργανωτές, απευθύνθηκα στην καλή μου φίλη Κατερίνα Κολόζοβα, καθηγήτρια φιλοσοφίας και έμφυλων σπουδών στα Σκόπια (και επιστημονική υπεύθυνη της έρευνας που αναφέρθηκε προηγουμένως – απλή συνωνυμία με τον Ορέστη Κολοζώφ του Κ.Κ.Ε.). Η Κολόζοβα με διαβεβαίωσε ότι η οργάνωση αυτή είναι από τις λίγες της μακεδονικής διασποράς με τις οποίες μπορεί να συνεννοηθεί, και άλλωστε επρόκειτο και η ίδια να λάβει μέρος στο συνέδριο με ανακοίνωση. Κατόπιν τούτου δέχτηκα.

Μέρες μόλις μετά τη θετική μου απάντηση, πληροφορήθηκα ότι, σε διαδικτυακό διάλογο, ένας συνομιλητής με το ψευδώνυμο «Αρβανίτικο κεφάλι» «κατήγγελλε» τη συμμετοχή μου ως εθνοπροδοτική πράξη, αναφέροντας μάλιστα και λεπτομέρειες για το τι σκόπευα να πω. Επί κάποιες μέρες είχα πειστεί ότι παρακολουθείται το ιμέιλ μου, εφόσον μόνο μέσα απ’ αυτό είχε διεξαχθεί η σχετική ανταλλαγή. Τελικά διευκρινίστηκε ότι ένα προσωρινό πρόγραμμα του συνεδρίου είχε αναρτηθεί σε ένα σάιτ εθνοτικά Μακεδόνων Ελλήνων. Παρ’ όλα αυτά, είναι εντυπωσιακό ότι κάποιοι –χωρίς προφανώς να έχουν σχετική επαγγελματική υποχρέωση– αφιερώνουν τόσο χρόνο και ενέργεια για να παρακολουθούν νυχθημερόν την παραμικρή δραστηριότητα που αφορά την εθνοτική αυτή ομάδα, ψάχνοντας με το ντουφέκι να βρουν κι αυτοί νέες «προκλήσεις» να καταγγείλουν.

Μακεδόνες του Αιγαίου

Η εμπειρία του συνεδρίου ήταν τρομερά γόνιμη, αρκετά διαφορετική απ’ ό,τι την περίμενα και διδακτική.

Από άποψη τόσο επιστημονική όσο και επικοινωνιακή, το συνέδριο ήταν έτη φωτός μπροστά σε σχέση με οτιδήποτε μπορούμε να φανταστούμε να οργανώνεται από την ελληνική πλευρά για την ιστορία της Μακεδονίας.

Όλες ανεξαιρέτως οι εισηγήσεις είχαν από επαρκές έως πολύ καλό επιστημονικό επίπεδο, και ήταν ενήμερες για τις πρόσφατες συζητήσεις και κατακτήσεις στον χώρο των κοινωνικών επιστημών. Καμία από αυτές δεν είχε κάποιο στοιχείο μικροπολιτικής ρητορείας ή εθνοτικού μίσους. Τις λίγες –μόλις δύο ή τρεις– φορές που κάποια τέτοια τάση άρχιζε να διαφαίνεται σε τοποθετήσεις από το ακροατήριο, ο Τζορτζ Βλάχοφ που διηύθυνε τη συζήτηση «μάζεψε» με τακτ –και με άνεση– τους επίδοξους μακεδονομάχους, χωρίς να τους λογοκρίνει, με απλά και πρακτικά μέσα («μη μακρηγορείτε», «έχετε κάποια ερώτηση;» κ.τ.τ.).

Αυτό όμως που με εξέπληξε περισσότερο ήταν η προσωπική επαφή με τους συνέδρους και το ακροατήριο. Κατ’ αρχάς σχεδόν όλοι, ή τουλάχιστον όλοι οι άνω των 50-60 ετών, μιλούσαν ελληνικά, πολλοί είχαν συγγενείς στη «Μακεδονία του Αιγαίου», όπως την αποκαλούν, τους οποίους επισκέπτονται τακτικά, κάποιοι μάλιστα είχαν και τις ποδοσφαιρικές τους προτιμήσεις μεταξύ των ομάδων που παίζουν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Συνολικά, η ελληνική εμπειρία αποτελεί μία διάσταση του βιώματός τους, ενώ για μας δεν ισχύει το αντίστροφο.

Η ίδια ασυμμετρία παρατηρείται στις αντίστοιχες αντιδράσεις γύρω από το ζήτημα του ονόματος. Στην πεισματική άρνηση των περισσότερων Ελλήνων να συζητήσουν την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» διαβλέπει κανείς μία φόρτιση τρομερά βαθιά, αλλά ταυτόχρονα και ανορθολογική, ή τουλάχιστον αναντίστοιχη με τις εξηγήσεις που επικαλούνται οι ομιλούντες. Υπάρχει αναφορά σε κάποια τρομερή απειλή, κάποια τρομερή καταστροφή που θα επέλθει εάν γίνει δεκτό αυτό το όνομα, αλλά όταν έρχεται η ώρα να εκτεθεί ποια είναι αυτή η απειλή, οι απαντήσεις δεν ηχούν πειστικές.

Αντίθετα, συνομιλώντας με τους Μακεδόνες –τουλάχιστον με εκείνους που συνάντησα εγώ· μπορεί να μην είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα, αλλά πάντως είναι υπαρκτοί–, διαπιστώνει κανείς ασφαλώς πικρία, αποδοκιμασία, δυσάρεστη έκπληξη για τη στάση της Ελλάδας, όχι όμως α πριόρι απόρριψη, εθνοτικό μίσος ή περιφρόνηση ανάλογη με αυτήν που εκφράζουν οι περισσότεροι Έλληνες συλλήβδην για τους «Σκοπιανούς» χωρίς να έχουν δει έστω και έναν απ’ αυτούς στα μάτια τους.

Αδράνειες

Είναι μία πολύ παλιά –αλλά όχι γι’ αυτό λιγότερο αληθινή– αλληγορία ότι, όταν το ζήτημα είναι να κάνουμε κάποιον να βγάλει το πανωφόρι του, ο ήλιος τα καταφέρνει καλύτερα από τον άνεμο. Η δυσπιστία και η εχθρότητα δεν ξεπερνιέται με πολεμικές και με επικρίσεις αλλά με εμπιστοσύνη.

Νομίζω ότι είκοσι και πλέον χρόνια αντιπαλότητας είναι αρκετά να μας κάνουν – να κάνουν κάποιους μέσα στην ελληνική κοινωνία– να αναρωτηθούμε αν έχει πλέον κάποιο νόημα και κάποια χρησιμότητα ο νέος «μακεδονικός αγώνας». Καθόσον μπορώ να δω, αν κάποιους ωφέλησε ο αγώνας αυτός, αυτοί σίγουρα ήταν οι επαγγελματίες πατριώτες που έχτισαν την πολιτική τους καριέρα επιτελώντας τον ρόλο του ανυποχώρητου πατριώτη, τόσο στην από δω όσο και –στη συνέχεια– στην από εκεί μεριά των συνόρων. Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται σε κάποιους καριερίστες.

Το διάστημα αυτό που διάφοροι «πέφτουν απ’ τα σύννεφα» ανακαλύπτοντας την πραγματική φύση της Χρυσής Αυγής, ίσως ήρθε ο καιρός να αναλογιστούμε ότι η διάχυση του «αντισκοπιανισμού» στην ελληνική κοινωνία ουσιαστικά υπήρξε το πρώτο ξέπλυμα της Ακροδεξιάς από την απαξίωση και την ανυποληψία στην οποία είχε περιπέσει μετά τη δικτατορία και την καταστροφή της Κύπρου. Πριν φτάσει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου να διατυπώνει σήμερα το αξίωμα ότι «ο εθνικισμός δεν είναι πια ντροπή», το αξίωμα αυτό είχε κάνει έμπρακτα τα πρώτα του βήματα στα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Και φυσικά το έγκλημα δεν ήταν στιγμιαίο αλλά διαρκές, ανανεωνόταν ανά πάσα στιγμή, άπαξ και εμπεδώθηκε έκτοτε ως θέσφατο για την ελληνική πολιτική σκηνή η πάση θυσία παρεμπόδιση της αναγνώρισης της Δημοκρατίας της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα.

Η αξίωση μιας χώρας να καθορίσει το όνομα μιας άλλης είναι κατ’ αρχάς πρωτάκουστη και παράλογη. Πάνω απ’ όλα, είναι ανέφικτη: ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν μπορεί να υποχρεώσει επτά δισεκατομμύρια ανθρώπους να λένε «τραπέζι» αντί «καρέκλα». Αλλά και εφικτή να ήταν, τι κέρδος θα είχε η Ελλάδα να την επιβάλει; Όλα αυτά τα χρόνια, όλος ο κόσμος λέει «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και δεν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι κανενός.

Το γεγονός όμως ότι, ακριβώς, είναι ανέφικτη η επίτευξη του στόχου, δεν οδηγεί στην κατάρρευση της καμπάνιας, αλλά αντίθετα είναι αυτό που επιτρέπει την επ’ άπειρον διαιώνισή της – εφόσον δεν κινδυνεύει ποτέ να πετύχει τον στόχο της και έτσι να γίνει περιττή. Η «αποτυχία» της είναι η ίδια η λειτουργία της. Οι νέοι μακεδονομάχοι, αν έχουν στοιχειώδη αντίληψη, μάλλον αντιλαμβάνονται πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να καταφέρουν ποτέ να πείσουν άλλους να συμμεριστούν τη λόξα τους και να λένε «τα Σκόπια» αντί «η Μακεδονία». Πρόκειται για μία αποικιοκρατικού τύπου άρνηση του δικαιώματος ενός ολόκληρου λαού να επιλέγει πώς θα ορίσει τον εαυτό του, η οποία είναι ακατανόητη σε οποιονδήποτε εχέφρονα άνθρωπο εκτός Ελλάδος. Ξέρουν όμως εξίσου καλά ότι όσο (παριστάνουν ότι) επιδιώκουν αυτόν τον ανέφικτο στόχο, «κλειδώνουν» τον δημόσιο λόγο εντός Ελλάδος σε αντίστοιχες θέσεις και διατηρούν σε λειτουργία μία πανίσχυρη τεχνολογία εκφασισμού· μια τεχνολογία διανοητικών και ενίοτε υλικών περιφράξεων, εδαφικοποίησης, διαρκούς «αιχμαλώτισης της πολεμικής μηχανής»,² ανακωδικοποίησης των επιθυμητικών ροών. Με άλλα λόγια, μια διαρκή «εισαγωγή στη φασιστική ζωή».³ Η αναντίρρητη αποδοχή της αποικιοκρατικής αξίωσης από όλο το πολιτικό και κοινωνικό φάσμα, έστω και με το φύλλο συκής του «γεωγραφικού προσδιορισμού», αποτελεί γι’ αυτούς την κότα που γεννά τα χρυσά αυγά – και τη Χρυσή Αυγή. Όσο αυτή η αξίωση δεν αμφισβητείται από κανέναν, η Χρυσή Αυγή έχει έναν τεράστιο «διάδρομο» για να προωθεί το παιχνίδι της ανενόχλητη.

Το ίδιο φυσικά και οι εμπνευστές του φαραωνικού σχεδίου «Σκόπια 2014»: ο ένας εθνικισμός όχι μόνο τρέφει τον άλλον, αλλά και μιμείται τον άλλον. Γι’ αυτό και τα Σκόπια αρχίζουν πραγματικά να μοιάζουν σαν Θεσσαλονίκη. Η οποία Θεσσαλονίκη ούτως ή άλλως, από την άποψη των αγαλμάτων της, και ιδίως εκείνου του πρόσφατου στην παραλία που παριστάνει τον Τοντόρ Ζίβκοφ μεταμφιεσμένο σε Καραμανλή, ήδη έμοιαζε λίγο σαν Σόφια ή σαν Βαρσοβία της δεκαετίας του ’80.

Αν λοιπόν θέλουμε να υπονομεύσουμε το έδαφος πάνω στο οποίο πατάει η διάχυση των ακροδεξιών ιδεών στην Ελλάδα αλλά και στη Μακεδονία, ίσως ήρθε ο καιρός να επανεξετάσουμε την ισχύ τού «αντιμακεδονικού δόγματος», στο οποίο παγιδευτήκαμε πριν από είκοσι και πλέον χρόνια, μέσα σε μια τελείως διαφορετική διεθνή συγκυρία, και στο οποίο εμμένουμε κυρίως από ξεροκεφαλιά ή από τη δύναμη της αδράνειας. Η εξυπηρέτηση του δόγματος αυτού το μόνο που προσφέρει είναι να διασπαθίζει το «διπλωματικό κεφάλαιο» της Ελλάδας σε στόχους χωρίς νόημα, να την κάνει αντιπαθή διεθνώς σε μια περίοδο όπου κάτι τέτοιο είναι λιγότερο από κάθε άλλη φορά απαραίτητο.

Το Ουράνιο Τόξο είναι το ομορφότερο Τόξο

 

Υπερπληθώρα δημοσιευμάτων και αναφορών αυτές τις μέρες στα ελληνικά Μ.Μ.Ε. περί τόξων:

- “συνταγματικό τόξο” vs “αντισυνταγματικό τόξο”,
- “δημοκρατικό τόξο” vs “αντιδημοκρατικό τόξο”,
- “κοινοβουλευτικό τόξο” vs “αντικοινοβουλευτικό τόξο”,
- “δημοσιογραφικό τόξο” vs “αντιδημοσιογραφικό τόξο”,
και πολλών άλλων λοιπών “τόξων” και δεν συμμαζεύεται…

Όσο και να μιλάνε τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. για “τόξα” vs “αντιτόξα” η αλήθεια είναι ότι το Ουράνιο Τόξο είναι το μακράν καλύτερο, ομορφότερο και ειρηνικότερο Tόξο σήμερα στην Ελλάδα.

.

Südosteuropa-Gesellschaft (SOG) Επίσκεψη Εργασίας στη Βόρεια Ελλάδα. 7-15 Σεπτεμβρίου 2013

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

Δελτίο Τύπου

Südosteuropa-Gesellschaft (SOG)
Επίσκεψη Εργασίας στη Βόρεια Ελλάδα.
7-15 Σεπτεμβρίου 2013

Φλώρινα / Lerin, 11 Σεπτέμβριου 2013

Πολυμελής επιστημονική ομάδα του Ιδρύματος για την Νοτιοανατολική Ευρώπη με επικεφαλής τον κ. Dr. Hansjorg Brey επισκέφτηκε μέλη της Ε.Ε.Σ. – Ουράνιο Τόξο με σκοπό να ενημερωθεί για την εθνική Μακεδονική μειονότητα της Ελλάδας.

Το Ίδρυμα για την Νοτιοανατολική Ευρώπη (SOG) είναι

17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013. ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΝΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

 

Με αφορμή τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα στις 17 Σεπτεμβρίου 2013 από τη συμμορία των νεοναζί της Χρυσής Αβγής στο Κερατσίνι επαναδημοσιεύουμε το κείμενο που είχαμε δημοσιεύσει, σε αυτό το ιστολόγιο, στις 7 Μαΐου 2012 την αμέσως επόμενη ημέρα των εκλογών της 6 Μαΐου 2012 με τίτλο: “6 ΜΑΙΟΥ 2012. ΗΜΕΡΑ ΝΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ”.

More Sokol & Abecedar,
Soloun 19/9/2013

= = = = =

Επί σειρά ετών οι Μακεδόνες μαζί με Έλληνες Δημοκράτες καταγγέλλαμε επανειλημμένως τους φασίστες ναζί της συμμορίας της «Χρυσής Αυγής» και ζητούσαμε να τεθεί εκτός νόμου όπως συμβαίνει σε κάθε πολιτισμένη χώρα αλλά δεν εισακουστήκαμε. Οι επίσημες αρχές σιωπούσαν και έκαναν πως δεν βλέπουν, δεν ακούν.

Killah P - Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ (ENG Subs)

 

On the night of September 17, 2013 approximately 25 neonazis stubbed to death 34 years old antifascist rapper Pavlos Fissas, known as "Killah P" in Keratsini, Athens.

 

Ο ΝΕΡΟΜΥΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΚΟΥ

 

ВОДЕНИЦАТА НА ЈАНКО – Ο ΝΕΡΟΜΥΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΚΟΥ

Ένα ακόμη εξαίσιο βιβλίο του Πέτρου Βότση, μετά το θαυμάσιο ,,Македончето-Μακεντόντσσετο,,  κυκλοφόρησε πρόσφατα, με τίτλο ,,Ο νερόμυλος του Γιάνκου,,. Λόγω του μεγάλου αριθμού μακεδόνικων λέξεων που περιέχονται στο μυθιστόρημα αυτό, κανένας εκδοτικός οίκος της Ελλάδας δε δέχτηκε να το εκδόσει και έτσι η έκδοσή του έγινε από εκδοτικό οίκο της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με την συνεργασία του Συλλόγου εκδιωγμένων Μακεδόνων από τα χωριά Σέτινα, Ποπάντια και Κρουσσόραντι (Σκοπός, Παπαδιά και Αχλάδα) στη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Ο ΝΕΡΟΜΥΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΚΟΥ θα μπορούσε  να χαρακτηριστεί ως ένα λαογραφικό μυθιστόρημα και στόχος του είναι να διασώσει τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις της Μακεδονίας. Γύρω από το μύθο του μυλωνά, που χάθηκε από ένα μπουρίνι μαζί με το μύλο του, και ο μύθος είναι γνωστός σε όλους τους κατοίκους της Σέτινα, καταγράφονται όλα τα λαογραφικά στοιχεία αυτού του χωριού, που αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό μακεδόνικο χωριό. χρονικά τοποθετείται στα τέλη του 19^ου και αρχές του 20^ου αιώνα, χρονική περίοδο που αρχίζει να εκφράζεται έμπρακτα και ένοπλα ο πόθος για μια αυτόνομη Μακεδονία. Καταγράφεται η συμμετοχή των κατοίκων της Σέτινα και των γύρω χωριών στην Επανάσταση του Ίλιντεν.

Ο Πέτρος Γ. Βότσης γεννήθηκε στο Σκοπό-Σέτινα της Φλώρινας-Λέριν το 1943. Το 1948 το χωριό του εκκενώθηκε από τον εθνικό στρατό και αναγκαστικά παρέμεινε σε παρακείμενο χωριό, το Οβτσσάρανι-Μελίτη, όπου και είχε την πρώτη επαφή με την ελληνική γλώσσα και την εκπαίδευση στο νηπιοτροφείο.

Από το Οβτσσάρανι βρέθηκε στο Σόλουν – Θεσσαλονίκη για δύο χρόνια. Το 1950 επέστρεψε με τους γονείς του στο διπλανό χωριό από το δικό του, το Κρουσσόραντι-Αχλάδα κι έμεινε για δύο χρόνια, όπου και τελείωσε την Α΄και Β΄τάξη του Δημοτικού σχολείου. Τη Γ΄τάξη, από την αρχή του σχολικού έτους μέχρι το Φεβρουάριο την παρακολούθησε στο Κρουσσόραντι, όπου μόνος του και πεζός πήγαινε κάθε πρωί για να επιστρέψει το βράδυ, αφού εν τω μεταξύ είχαν εγκατασταθεί στο χωριό τους το φθινόπωρο του 1952. Το Φεβρουάριο του 1953 λειτούργησε το σχολείο του χωριού του, όπου και τελείωσε το Δημοτικό. Από το 1956 φοίτησε στο Γυμνάσιο Αρρένων Φλώρινας. Τα καλοκαίρια και τις γιορτές (διακοπές) δούλευε στα χωράφια και έβοσκε τα ζώα.

Αποφοίτησε από το Φυσιογνωστικό τμήμα της Φυσικομαθηματικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Από το 1970 μέχρι το 2008 εργάστηκε στην Ιδιωτική Εκπαίδευση στην Αθήνα.

Έχει συγγράψει σχολικά, φροντιστηριακά βιβλία, δεκάδες άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, ενώ από το 1990 δοκιμάζεται στην πεζογραφία και ιδιαίτερα στη διηγηματογραφία.

Είναι παντρεμένος με τη Βάσω κι έχει δύο παιδιά, τη Νεύτα και το Γιώργο.

 

http://novazora.gr/arhivi/8585

«Γκολ και ξύλο» από τον ΠΑΟΚ με αγάπη

 

Πηγή: ΑΥΓΗ

Η φράση «γκολ και ξύλο» είναι ευρέως γνωστή στις κερκίδες και μόνιμη απειλή των οπαδών προς τους αντιπάλους. Είναι μια φράση, κλισέ στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών, όπου δεν αρκεί μόνο το γκολ της νίκης, αλλά πολλές φορές απαιτείται και η διά της βίας καθυπόταξη της αντίπαλης εξέδρας. Εδώ και λίγες ημέρες «παίζει» στο Διαδίκτυο ένα ιδιότυπο ντέρμπι μεταξύ των οργανωμένων οπαδών του ΠΑΟΚ και της Χ.Α.

Ενός κόμματος που ανέκαθεν προσπαθούσε να παρεισφρήσει στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών και ενός συνδέσμου που θεωρείται ως το πλέον σκληρό καρύδι των ελληνικών γηπέδων. Με αφορμή το περιστατικό του ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ Κάτσε, η Χ.Α. θεώρησε σκόπιμο να κάνει υποδείξεις προς τη διοίκηση και μαθήματα πατριωτισμού τους φιλάθλους της προσφυγικής ομάδας της Θεσσαλονίκης. Η απάντηση των φιλάθλων ήταν άμεση. Μέσω αποστομωτικών ανακοινώσεων της «Θύρας 4» η Χ.Α. έφαγε ένα τσουβάλι γκολ σε επικοινωνιακό επίπεδο. Μόνο που στη λογική της εξέδρας τα γκολ δεν είναι ποτέ αρκετά. Η Χ.Α. έκανε το λάθος να παίξει μπάλα σε ένα πολύ δύσκολο και αφιλόξενο γι' αυτήν γήπεδο. Αν το βράδυ της Τρίτης κάποιοι χρυσαυγίτες είχαν την άνεση να υψώσουν τα ναζιστικά τους πανό στο Καραΐσκάκη κατά τη διάρκεια του αγώνα της Εθνικής Ελλάδος, στην Τούμπα τα πράγματα αποδείχτηκαν πιο ζόρικα γι' αυτούς.

Το απόγευμα της Τετάρτης μετά τα γκολ των γραπτών ανακοινώσεων, ήρθε και το δεύτερο ημίχρονο που ως είθισται σε αυτούς τους χώρους, είναι το ξύλο. Έντρομα τα μέλη της Χ.Α. στη Θεσσαλονίκη πήραν τηλέφωνο την αστυνομία να τους σώσει από την επιδρομή που οργάνωσε ομάδα εξαγριωμένων οπαδών που επιτέθηκε στα γραφεία τους. Είναι χαρακτηριστικό δε πως οι οπαδοί του ΠΑΟΚ επιτέθηκαν με κάθε επισημότητα στα γραφεία του ναζιστικού κόμματος καθώς φορούσαν φανέλες και κασκόλ της ομάδας τους, θέλοντας να βάλουν με αυτό τον τρόπο την υπογραφή τους στην επίθεση. Όσοι είχαν προειδοποιήσει τη Χ.Α. πως θα βγει χαμένη από αυτό το παιχνίδι επαληθεύτηκαν.

Η ριζοσπαστικοποίηση και ο αντιφασισμός που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στον χώρο του οπαδικού κινήματος έχουν βγάλει πάμπολλες κόκκινες κάρτες στους ναζί των γηπέδων. Ελάχιστες -αλλά ουδόλως τυχαίες- είναι πλέον οι εξέδρες που τους ανέχονται στα ελληνικά γήπεδα. Όπου αλλού έχουν δοκιμάσει να παίξουν μπάλα, έχουν εισπράξει και τις ανάλογες απαντήσεις. Ας κόψουν λοιπόν την μπάλα και ας ασχοληθούν με τη διανομή πεπονιών, που τους πάει και καλύτερα.

Αντιφασίστας οπαδός

VLADOVO VODEN – ΑΓΡΑΣ ΕΔΕΣΣΑΣ 6/9/2013

 

ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ “ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΣ ΗΧΟΣ”

 

.

Ιδρύθηκε και επίσημα πολιτικό κόμμα της ελληνικής μειονότητας στη Σερβία

 

Ωχ λε – λε! Αυτό κι αν είναι είδηση!

Η Σερβία, μετά την επίσημη αναγνώριση της μακεδονικής μειονότητας, αναγνώρισε επίσημα και την ελληνική μειονότητα στη επικράτειά της.

Τελικά, η μοναδική χώρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης (Βαλκάνια) που επιμένει σε ξεπερασμένες εθνικιστικές πρακτικές του περασμένου & προπερασμένου αιώνα, είναι η Ελλάδα.

Κρίμα. Κρίμα διότι, αυτή η ελληνική εμμονή άρνησης αναγνώρισης και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων –και όχι μόνο- που ζουν στην επικράτειά της, αποτελεί ακόμη μια απόδειξη ότι στην Ελλάδα του σήμερα εκτός από τη μεγάλη οικονομική κρίση, υπάρχει και τεράστια κρίση πολιτισμού.

Ακολουθεί η αναδημοσίευση της είδησης από την ημερήσια εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 3/9/2013 με πηγή το ΑΠΕ-ΜΠΕ 

= = = =

 

Πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε από μέλη της ελληνικής μειονότητας στη Σερβία καταχωρήθηκε στους καταλόγους των πολιτικών κομμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας διοίκησης της Σερβίας.

Στην απόφαση, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, αναφέρεται ότι η επίσημη ονομασία του κόμματος είναι «Δημοκρατική Αριστερά Σερβίας - Κόμμα της ελληνικής μειονότητας στη Σερβία».

Η έδρα του κόμματος βρίσκεται στην πόλη Τσούπρια στην κεντρική Σερβία και ως εκπρόσωπος του καταχωρήθηκε ο ιατρός Χρήστος Αλεξόπουλος, ο οποίος είναι και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας στη Σερβία.

Το μειονοτικό κόμμα των Ελλήνων στη Σερβία θα μπορεί να συμμετάσχει στις εκλογές υπό το καθεστώς που ισχύει για όλα τα μειονοτικά κόμματα, γεγονός που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει όριο στο εκλογικό ποσοστό για την είσοδό του στη Βουλή.

Στη Σερβία, για όλα τα άλλα κόμματα εκτός από τα μειονοτικά, απαιτείται ποσοστό ανώτερο του 5% για την εκπροσώπησή τους στη Βουλή των αντιπροσώπων.

Η ελληνική κοινότητα στη Σερβία έλαβε καθεστώς μειονότητας τον Ιούλιο του 2010, με απόφαση του υπουργείου Ανθρωπίνων και Μειονοτικών Δικαιωμάτων.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΚΟΣΙΝΟΒΟ–KOSINOVO

 

Pesna "Kinisala Milka moma za voda" – Τραγούδι "Κίνησε η Μίλκα κοπελιά για νερό".
Τραγουδά ο dedo-Misirko από το χωριό Kosinovo - Koukoush  (Πολύπετρo - Κιλκίς)

Αναδημοσιευση από http://folkmusicgr.blogspot.gr/2013/09/kinisalo-mirka-moma-za-voda.html

Κυκλοφόρισε η Νόβα Ζόρα Σεπτεμβρίου 2013

 

Κυκλοφόρισε η Νόβα Ζόρα Σεπτεμβρίου 2013.

Released the edition of Nova Zora September 2013.

Објави издание на Нова Зора Cептември 2013 година.

http://novazora.gr/