Τελικά ο «Ιός» δεν έκλεισε τα είκοσι ένα του χρόνια.

 

Τελικά ο «Ιός» δεν έκλεισε τα είκοσι ένα του χρόνια.

Η στήλη που ξεκίνησε ως τετρασέλιδο ένθετο στην «Κ.Ε.», τον Μάιο του 1990, έφτασε στο τέλος της.

Επί δύο δεκαετίες ως συντάκτες του «Ιού» εργαστήκαμε στο καθημερινό και στο κυριακάτικο φύλλο κάτω από συνθήκες πρωτόγνωρες στον ελληνικό Τύπο.

Συναντήσαμε απόλυτη ελευθερία στην επιλογή των θεμάτων και τη διεξαγωγή των ερευνών μας, ενώ δεν μας έλειψε ποτέ η στήριξη της εφημερίδας ακόμα και στα πιο δύσκολα θέματα.

Τα κείμενα, η σελιδοποίηση, η επιλογή των τίτλων και των φωτογραφιών υπήρξαν πάντοτε αποκλειστικά δική μας αρμοδιότητα. Εγινε σεβαστή και η ιδιότυπη λειτουργία μας ως ενιαίας και αυτόνομης ερευνητικής ομάδας χωρίς εσωτερική ιεραρχία, κάτι που δεν έχει επίσης προηγούμενο σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης.

Ο νέος σχεδιασμός της εφημερίδας δυστυχώς δεν χωράει τον «Ιό». Γνωρίζουμε ότι θα χαρούν οι άσπονδοι φίλοι μας και θα λυπηθούν οι πολλοί σταθεροί μας αναγνώστες. Το μόνο που μπορούμε να τους πούμε είναι ότι οι εκατοντάδες έρευνες του «Ιού» βρίσκονται ήδη αναρτημένες στον ιστότοπό μας, έτσι ώστε να μπορεί καθένας να κρίνει αν άξιζε ή όχι να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια.

Οι μέχρι χτες «φορείς του Ιού» και από σήμερα απλώς συντάκτες της «Ε»

 

Τάσος Κωστόπουλος

Δημήτρης Τρίμης

Αντα Ψαρρά

Δημήτρης Ψαρράς

 

====

αναδημοσιευση από http://www.iospress.gr/

Ο ιμιτασιόν Χριστόδουλος και η Εφαρμοσμένη Θεολογία

Του Μανώλη Βασιλάκη [1] – «The Athens Review of Books (12o τεύχος)»

 

«Όσο ζω εγώ, η Εκκλησία
δεν θα σου επιτρέψει να δεις
τη δημαρχία»
(Περικοπή Άνθιμου προς Γ. Μπουτάρη,
28 Οκτωβρίου 2010)

Ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος (Διονύσιος Ρούσσας) προφανώς διακονεί την εφαρμοσμένη Θεολογία, ήγουν εκείνη που τηρεί τον ιερό κανόνα να μοιράζει ψηφοδέλτια στο ποίμνιο ώστε να ψηφίζουν τους εκλεκτούς της Δεξιάς ή, καλύτερα, της Ακροδεξιάς του Κυρίου τους.

Κατά τον φετινό λοιπόν εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου ο ιμιτασιόν Χριστόδουλος επιτέθηκε εναντίον του υποψήφιου δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη. Είναι γνωστοί οι «εθνικοί» αγώνες του Παναγριωτάτου Θεσσαλονίκης και Πάσης Μακεδονίας, μαζί με τους… αλύτρωτους Έλληνες, που συνεχίζουν τον εμπρηστικό ρόλο της Εκκλησίας στον νεο-Μακεδονικό (εκ του ασφαλούς) αγώνα, πανάξιος διάδοχος του Παντελεήμονα των εθνικιστικών συλλαλητηρίων της δεκαετίας του ’90.

Από την παραπάνω περικοπή φαίνεται πως ο άγιος Θεσσαλονίκης ομιλεί εξ ονόματος ολόκληρης της Εκκλησίας. Το ζήτημα εδώ είναι βέβαια τι κάνουν οι προϊστάμενοί του.

Είναι γνωστά διάφορα επεισόδια, όπως εκείνο στα εγκαίνια της ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2005, ενώπιον του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, γνωστού για τις «πνευματικές» και παντοίες βατοπεδινές σχέσεις της κυβέρνησής του με λογής ρασοφόρους.

Κατά το περιστατικό εκείνο ο Άνθιμος δεν κατέβαινε από το βήμα μιλώντας σχεδόν μια ώρα, κάνοντας υποδείξεις για μια ορθόδοξη εθνική πολιτική, προχωρώντας συνάμα και σε απειλές κατά του φερώνυμου γειτονικού κράτους: «Όπου υπάρχει όνομα Μακεδονία, εκεί είναι και Ελλάς και όπου υπάρχει Ελλάδα εκεί είναι και Μακεδονία. Μπροστά σε τέτοια θέματα εθνικής υπάρξεως και σωτηρίας της πατρίδος ισχύει ο λακωνικός λόγος των Σπαρτιατών για όλους μας: Ή ταν ή επί τας!».

Τότε ο Παναγριώτατος δεν παρέλειψε να καταφερθεί και εναντίον των «μιασμάτων» τα οποία τόλμησαν να αντιδράσουν στην μαζική τότε εθνικιστική παράνοια: «Όμως μη λησμονείτε, και έχουμε δείγματα, ότι υπάρχουν “σταγονίδια” (σ.σ. «στο σπίτι του κρεμασμένου…») που είναι εντός των συνόρων της ελληνικής πατρίδας και όσο και αν είναι λίγα, είναι ενοχλητικά και επικίνδυνα. Σε αυτούς όλους εμείς λέμε εκείνο που έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και ας πάνε να μάθουν τι σημαίνει: Εκάς οι βέβηλοι!» [2] (Αμφιβάλλουμε αν ο άγιος υποψιάζεται την παγανιστική προέλευση της φράσης).

Τις απειλές κατά του γειτονικού κράτους τις επαναλαμβάνει συχνά: «…για μια Ελλάδα ελεύθερη, αξιοπρεπή και μια Μακεδονία πάντα ελληνική, ει δυνατόν και με τα κομμάτια που της λείπουν – να τα πάρουμε πίσω» (Νοέμβριος 2007, μιλώντας σε εκδήλωση του «Δικτύου 21»).

Ή όπως τις πρωτοβουλίες με τους λοιπούς «Μακεδονομάχους» (Παπαθεμελή, Ζουράρι και άλλες ελληνορθόδοξες εθνικόφρονες δυνάμεις), τον Μάρτιο του 2008, ενώπιον εθνικιστών που παραληρούσαν: «Δώστε μας όπλα να πάρουμε τα Σκόπια!». Τότε ο Άνθιμος κραύγαζε: «Δεν χαρίζουμε σε κανέναν το ένδοξο όνομα της Μακεδονίας. Όπου Μακεδονία ίσον Ελλάδα και όπου Ελλάδα ίσον Μακεδονία (…) Διαδηλώστε αδέλφια! Σε γη και θάλασσα (σ.σ. όπως λέμε «του κατά γην, [αέρα] και θάλασσα φιλοχρίστου ημών στρατού»), σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα! Διαδηλώστε!». Και βέβαια, όπως κάθε ντίβα που θέλει το χειροκρότημά της, να σταματάει παροτρύνοντας: «Τώρα χειροκροτάτε»!

Δεν πάει πολύς καιρός που πάλι ασχημονούσε: «Εγώ προτιμώ να είμαι εθνικιστής (σ.σ.: καλά που μας το διευκρίνισε!) με τα γνωρίσματα τα οποία εξέθεσα, εσείς δε μερικοί στην Αθήνα, εάν δεν πιστεύετε στην αγάπη για την πατρίδα, εάν δεν θέλετε μια Ελλάδα ελεύθερη, δυνατή, ισχυρή και ακέραιη (…), τότε εάν θέλετε μείνετε στον χώρο της προδοσίας…» (Φεβρουάριος 2010). [Στα σύνορα της προδοσίας – Τζαίημς Πάρις].

Όλα αυτά είναι εν πολλοίς γνωστά, αλλά ένα φρεσκάρισμα ποτέ δεν βλάπτει. Άλλωστε repetitio est mater studiorum. Εκείνο που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι το φιλοχουντικό παρελθόν του Ανθίμου.

Στον Άνθιμο, όπως και στον Χριστόδουλο, η χουντική Ιερά Σύνοδος ανέθεσε από το 1968 σημαντικές θέσεις (Γραμματέας Τύπου, ευθύνη των εκδόσεων και του Τυπογραφείου της Αποστολικής Διακονίας, διεύθυνση συντάξεως της Φωνής Κυρίου, διεύθυνση του Φοιτητικού Θεολογικού Οικοτροφείου), θέσεις τις οποίες διατήρησε καθ’ όλη τη διάρκεια της δικτατορίας. Το σκληρό καθεστώς Ιωαννίδη τον έκανε μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως δέκα (10) ημέρες πριν από την πτώση της χούντας, την ίδια ημέρα που έκαναν και τον ομογάλακτό του Χριστόδουλο Παρασκευαΐδη μητροπολίτη Δημητριάδος [3].

Παραθέτουμε δυο φωτογραφικά ντοκουμέντα με την ηγεσία της «Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως», όπου σε πρώτο πλάνο εικονίζεται ο τότε υπηρέτης και νυν εκ των ηγετών του κακόφημου Ελληνοχριστιανισμού Άνθιμος (και σε δεύτερο πλάνο ο Χριστόδουλος). Η ιστορία μάλιστα της ανεύρεσης της πρώτης φωτογραφίας είναι συναρπαστική, καθώς κάποιοι προσπάθησαν πολύ, αλλά μάταια, να εξαφανίσουν τα ίχνη του χουντικού παρελθόντος τους. Την περιέγραψα στο κεφάλαιο «Αμετανόητος φιλοχουντικός»[4] του βιβλίου Η Μάστιγα του Θεού, το εξώφυλλο του οποίου κοσμούσε η εν λόγω φωτογραφία. . .

Διακρίνονται από αριστερά, ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο Στυλιανός Παττακός και σε πρώτο πλάνο ο Άνθιμος και πίσω δεξιά του ο Χριστόδουλος. (ΑΡΧΕΙΟ Κ. ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΥ)

….

1 Αισθάνεται κανείς άβολα να παραπέμπει σε βιβλίο δικό του, αλλά δυστυχώς στην «Ελλάδα Ελλήνων Ορθοδόξων» είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία γι’ αυτή τη Μαύρη Ελλάδα και τη μάστιγα της Ελληνορθοδοξίας.
2 Μανώλης Βασιλάκης, Η Μάστιγα του Θεού, Γνώσεις, Αθήνα 2006, σ. 534.
3 Ό.π., σ. 62.
4 Ό.π., σσ. 63-76.

======

- Αναδημοσίευση κειμένου του Μανώλη Βασιλάκη από το http://roides.wordpress.com/2010/11/05/5nov10b/ συμπληρωμένο με πολλά λινκ στο youtube.

- Η δεύτερη φωτογραφία.

Μια "οικογενειακή φωτογραφία"
Σε πρώτο πλάνο, από αριστερά:
Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος, ο χουντικός αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και επί της υποδοχής ο Άνθιμος, ο νυν Παναγριώτατος Θεσσαλονίκης.
Πίσω τους: ο "μελετηρός" Χριστόδουλος και ο Στυλ. Παττακός.
[Η φωτογραφία από το βιβλίο Μανώλης Βασιλάκης, Η Μάστιγα του Θεού, σελίδα 68].

-  Το εξώφυλλο του βιβλίου “Η Μάστιγα του Θεού” το οποίο αξίζει να διαβάσετε.

Κυκλοφορεί το έβδομο φύλλο της Νόβα Ζόρα Νοέμβριος 2010.

 

Κυκλοφορεί το έβδομο φύλλο της Νόβα Ζόρα Νοέμβριος 2010.

Released the seventh edition of Nova Zora November 2010.

Објави седмата издание на Нова Зора Ноември 2010 година.

http://www.novazora.gr

Македонско девојче - Солун

 

Το τραγούδι “Μακεντόσκο ντέβοητσσε” στην Πλατεία Αριστοτέλους τραγουδισμένο από Μεξικανό τραγουδιστή. 

Pesna Makedonsko devojtse vo Soloun
Македонско девојче - Солун

Μακεδονικό τραγούδι σε ρυθμό βαλς τραγουδισμένο από την Βάσκα Ιλίεβα / Vaska Ilieva.

 

Βαλς λοιπόν. Ο χορός που συνδέθηκε όσο κανένας άλλος με τον πρώτο γαμήλιο χορό  κάθε νιόπαντρου ζευγαριού σε όλο τον κόσμο.

Ξέρεις… εκεί όπου όλοι χτυπάνε τα πηρούνια στα ποτήρια, εκεί όπου αισθάνεσαι εκατοντάδες μάτια να σε “καρφώνουν” κι εσύ στη μέση της πίστας να κάνεις τα πρώτα σου βήματα στο βάλς… Ένα, δύο, τρία – ένα, δύο, τρία – ένα, δύο, τρία…

Κι αφού αποφάσισες να επιδοθείς στο… άθλημα μάθε, τουλάχιστον, κάτι γι’ αυτό τον χορό. Το βαλς προέρχεται από τη γερμανική λέξη «waltzen» που σημαίνει «στροφή». Χορεύται σε ρυθμό ¾ κάνοντας στροφές γύρω από έναν νοητό άξονα στη μέση του ζευγαριού και δίνοντας έμφαση στο πρώτο βήμα. Είπαμε: Ένα, δύο, τρία – ένα, δύο, τρία – ένα, δύο, τρία…

Το βάλς / waltz προέρχεται από την κεντρική Ευρώπη. Πρώτοι οι αγρότες της Βαυαρίας, του Τυρόλου, και του Styria άρχισαν έναν χορό αποκαλούμενο Walzer, ένας χορός για τα ζεύγη, περίπου το 1750. Απο εκεί ξεκίνησε και διαδώθηκε σε όλο τον κόσμο.  [1]

Μέσω του βαλς  πολλοί Μακεδόνες καλλιτέχνες εξέφρασαν τα συναισθήματα του μακεδονικού λαού. Το ίδιο συνέβει με πολλούς λαούς  σε ανατολή και δύση.

Στις μέρες μας ο χορός βαλς είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους Μακεδόνες στην Ελλάδα  ειδικά το συγκεκριμένο που ακούμε στο παρακάτω βίντεο τραγουδισμένο από την Βάσκα Ιλίεβα / Vaska Ilieva. Οι Μακεδόνες δεν το χορεύουν μόνο σε γάμους. Το χορεύουν, γενικά, στα πλαίσια πολιτιστικών εκδηλώσεων όπως οι τοπικές γιορτές, πανηγύρια, πρωτοχρονιάτικοι χοροί κλπ.  Άλλοτε τραγουδισμένο στα μακεδονικά κι άλλοτε μόνο με μουσική.[2]

 

 

И ние сме деца на Македонија	I nie sme detsa na Makedonija	Κι εμείς είμαστε παιδιά της μητρικής γης
И ние сме деца на мајката земја	I nie sme detsa na majkata zemja	Κι εμείς είμαστε παιδιά της μητρικής μας γης,
на мајката земја, на Македонија.	na majkata zemja, na Makedonija.	της μητρικής μας γης, της Μακεδονίας.
на нашата земја, на Македонија.	na nashata zemja, na Makedonija.	Του δικού μας τόπου, της Μακεδονίας
И ние имаме право да живејме,	I nie imame pravo da zhivejme,	Κι εμείς έχουμε δικαίωμα να ζούμε,
како и другите живот што живеат.	kako i drugite zhivot shto zhiveat.	Όπως ζούν και οι άλλοι τη ζωή τους
А ние страдавме, гладни умиравме.	A nie stradavme, gladni umiravme.	Μα εμείς υποφέραμε, πεινασμένοι πεθαίναμε
Слобода немавме правдини никакви	Sloboda nemavme pravdini nikakvi	Ελευθερίες δεν είχαμε, δικαιώματα κανένα.
кога ги баравме, в затвор се најдовме,	koga gi baravme, v zatvor se najdovme,	Όποτε τα ζητήσαμε, στην φυλακή βρεθήκαμε.
во фурни не стават за да не изгорат.	vo furni ne stavat za da ne izgorat.	Σε φούρνους μας έβαζαν για να μας κάψουν.
Коските ни кршат и крвта ни пијат	Koskite ni krshat i krvta ni pijat	Τα κόκκαλα μας έσπαγαν και το αίμα μας έπιναν.
а ние смели сме, горди умиравме.	a nie smeli sme, gordi umiravme.	Κι εμείς ανέμελα χαμογελαστοί, περήφανοι πεθαίναμε.
Горди умиравме, не се предававме.	Gordi umiravme, ne se predavavme.	Περήφανοι πεθαίναμε, δεν παραδινόμασταν.
Живот не жалевме, младост си дававме	Zhivot ne zhalevme, mladost si davavme	Τη ζωή μας δεν λυπηθήκαμε, τη νιότη μας δώσαμε
за наши правдини, смели умиравме.	za nashi pravdini, smeli umiravme.	Για τα δικά μας δικαιώματα, ανέμελα χαμογελαστοί πεθαίναμε.
Парола имавме: Смрт или Слобода!	Parola imavme: Smrt ili Sloboda!	Σύνθημα είχαμε: Ελευθερία ή θάνατος!
Смрт или Слобода за Македонија,	Smrt ili Sloboda za Makedonija,	Ελευθερία ή θάνατος για τη Μακεδονία,
за Македонија, земја поробена.	za Makedonija, zemja porobena.	για τη Μακεδονία, γη σκλαβωμένη.

[3]

= = = = =

- [1] Διαβάστε την ιστορία του βαλς / waltz εδώ  http://www.gamos-bestof.gr/nea-eidhseis/i-syntomi-istoria-toy-waltz και εδώ http://www.worldlingo.com/ma/enwiki/el/Waltz

- [2] Αρχικά στη θέση του βιντεο με τη Vaska Ilieva είχε προγραμματίστει να μπει ένα άλλο βίντεο που έδειχνε Μακεδόνες να χορευουν βαλς στη Γιορτή Τσίπουρου στο χωριό Μεσημέρι Έδεσσας 17 Οκτ. 2010. Δυστυχώς το βίντεο δεν υπάρχει διότι το διέγραψε ο youtuber που το ανέβασε ως είχε δικαίωμα. Δικαίωμα σεβαστό απόλυτα.

[3] Το τραγούδι “I nie sme detsa na Makedonija” γράφτηκε από τον Јонче Христовски (Битола, 1933 - Скопје, 2000) Γιόντσε Χρίστοφσκι (Μπίτολα, 1933 – Σκόπια, 2000) τη δεκαετία του ‘60. Αναφέρετε στα βάσανα των Μακεδόνων την εποχή πριν τη δημιουργία του σημερινού κράτους της Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1944.

Валцерот - Waltz – Βαλς

 

Μουσικό διάλειμμα μέχρι την επόμενη ανάρτηση

ΖΑΪΚΟ ΚΟΚΟΡΑΪΚΟ - ЗАЈКО КОКОРАЈКО - Ο ΛΑΓΟΣ Ο ΚΟΚΟΡΑΪΚΟ.

 

Πολλά από τα μακεδόνικα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από την καθημερινή ζωή και για την καθημερινή ζωή. Μεγάλο μέρος αυτών αποτελούν τα λεγόμενα смешни песни - σμέσσνι πέσνι -χιουμοριστικά τραγούδια, όπου συνήθως σατιρίζεται η σχέση πεθεράς - νύφης, οι ικανότητες διαφόρων ατόμων, οι κυνηγοί και οι ψαράδες, οι εργένηδες, οι παπάδες, οι αρχές κ.α. Επίσης πολλά τραγούδια είναι μεταφορικά, όπου σατιρίζονται διάφορες σημαντικές στιγμές της ζωής του απλού ανθρώπου.

Στο παρακάτω τραγούδι, παντρέυεται ο Ζάικο - Λαγός με τη Λίσα ή Λίσιτσα - Αλεπού και όσο τα πράγματα είναι εύκολα, όλα κυλούν άψογα. Όταν όμως παρουσιάζονται δυσκολίες, ο γαμπρός παρατάει τη νύφη και το σκάει.

ΖΑΪΚΟ ΚΟΚΟΡΑΪΚΟ	ЗАЈКО КОКОРАЈКО	Ο ΛΑΓΟΣ O ΚΟΚΟΡΑΪΚΟ
Στόριλ νίετ Ζάικο, Ζάικο ντα σε ζζένι.	Сторил ниет Зајко, Зајко да се жени.	Έβγαλε απόφαση ο λαγός, ο λαγός να παντρευτεί.
Ζάικο Κοκοράικο, Ζάικο σερμπεζλία	Зајко Кокорајко, Зајко сербеслија	ο λαγός Κοκοράικο, ο λαγός ο γενναίος
σι νατρέσολ γκάκι, νάπαρτσσιλ μουστάκι	си натресол гаќи, напрчил мустаќи	τίναξε τις βράκες, τύλιξε τα μουστάκια
νάγκ’ρναλ τζζαμάνταν, κάπα πισκουλία	нагрнал џамадан, капа писќулија	άρπαξε το σακάκι, καπέλο επίσημο
μόρε τόκμου μλαντοζζένια.	море, токму младожења.	ο τέλειος νιόπαντρος.
Σι οζζένιλ Ζάικο Λίσα ουντοβίτσα	Си оженил Зајко Лиса удовица	Παντρεύτηκε ο λαγός την αλεπού τη χήρα
τάζζνανατα ζζένα, πέτλοβα κομσσίικα	тажнаната жена, петлова комшиика	την λυπημένη γυναίκα, τη γειτόνισσα του κόκορα
μάζα ραζμαζάνα, πόζνατα τσσιμρία	маза размазана, позната чимрија	βαμμένη, καλλωπισμένη, γνωστή ιδιότροπη
σβέτσκα ισποσνίτσα, σέλσκα βιζιτάρκα.	светска испосница, селска визитарка.	ασκήτρια του κόσμου, επισκέπτρια του χωριού.
Μι ποκάνιλ Ζάικο κίτενι σβατόβι	Ми поканил Зајко, китени сватови	Κάλεσε ο λαγός στολισμένους συμπεθέρους
μέτσσκα μεσαρία, βόλτσσιτσα κουμίτσα	мечка месарија, волчица кумица,	την αρκούδα την οργανώτρια, την λύκαινα την κουμπάρα
έζζο ταπαντζζία, ζζάμπα ζουρλατζζίκα	ежо тапанџија, жаба зурлаџика,	τον σκαντζόχοιρο με το νταούλι, το βάτραχο με το ζουρνά
Μούρτζζο αμπερτζζία, Ζάικο Κοκοράικο	Мурџо аберџија, Зајко Кокорајко	το Μούρτζζο τον τσιλιαδόρο,
	(Ρεφρεν)
σι νατρέσολ γκάκι, νάπαρτσσιλ μουστάκι	си натресол гаќи, напрчил мустаќи,	ο λαγός τίναξε τις βράκες, τύλιξε τα μουστάκια,
νάγκ’ρναλ τζζαμάνταν, κάπα πισκουλία	нагрнал џамадан, капа писќулија,	άρπαξε το σακάκι, καπέλο επίσημο
μόρε τόκμου μλαντοζζένια.	море, токму младожења.	ο τέλειος νιόπαντρος.
Πα σι τ’ργκναλ Ζάικο νιζ Σολούνσκο πόλε	Па си тргнал Зајко низ Солунско поле	Και ξεκίνησε ο λαγός μέσω κάμπου Θεσσαλονίκης
ταμ’ σι σρέτναλ Ζάικο ντο ντβα-τρι λοβτζζίι	там’ си сретнал Зајко до два-три ловџии	εκεί συνάντησε ο λαγός δυο-τρεις κυνηγούς
εμ όνι σι νόσατ πούσσκι σατσσμαϊλίι	ем они си носат пушки сачмајлии,	και αυτοί κουβαλούσαν όπλα με σκάγια
άρτκι εμ ζαγκάρι.	‘ртки ем загари.	σπιτόσκυλα και κυνηγόσκυλα.
Πα σι λέτναλ Ζάικο, Ζάικο ντα μι μπέγκα	Па си летнал Зајко, Зајко да ми бега,	Και πετάχτηκε ο λαγός, ο λαγός να φεύγει
σι ισκίναλ γκάκι, ράζμαρσιλ μουστάκι	си искинал гаќи, размрсил мустаќи,	έσκισε τις βράκες, χάλασε τα μουστάκια του
ίσκιναλ τζζαμάνταν, βίκναλ σε προβίκναλ	искинал џамадан, викнал се, провикнал:	έσκισε το σακάκι του, φώναξε και ξαναφώναξε
μόρε νε σουμ μλαντοζζένια!	море не сум младожења!	Δεν είμαι νιόπαντρος !

Το τραγούδι αυτό συνήθως χορεύεται зарамо – ζάραμο - από τον ώμο και είναι ένα από τα τραγούδια τα οποία είναι γνωστά σε όλους τους Μακεδόνες, σε ολόκληρο τον κόσμο. Παλαιότερα, λόγω των κλειστών κοινωνιών και της δυσκολίας μετακίνησης, υπήρχαν κάποια τραγούδια και χοροί, γνωστοί παντού και κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι στον αριθμό, τοπικοί, άγνωστοι σε πιο μακρυνές περιοχές. Έτσι για παράδειγμα, πριν έναν αιώνα, το Левото оро - Λέβοτο όρο - αριστερός χορός του Костур-Καστοριάς δεν ήταν γνωστός στο Кукуш-Κούκουςς-Κιλκίς, όπως και η Клајначка - Κλαϊνάτσσκα του Κούκουςς δεν ήταν γνωστή στο Κόστουρ κ.ο.κ.

 Στην εποχή μας όμως τα πράγματα άλλαξαν και μέσω πολιτιστικών ανταλλαγών και ηλεκτρονικών μέσων, η κουλτούρα εξαπλώνεται και πλουτίζεται.

Η περιοχή καταγωγής του Ζάικο δεν είναι γνωστή. Εάν και ήταν πασίγνωστο, σε προφορική μορφή, ο καλλιτέχνης που το χιλιοτραγούδησε και πρώτος το τοποθέτησε σε μαγνητοταινία, ήταν ο γνωστός τραγουδιστής, με καταγωγή από το Галичник - Γκάλιτσσνικ της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Александар Сариевски - Αλεξάνταρ Σαρίεβσκι, σόλο ή με συνοδεία χορωδίας, τον οποίο είχαμε την ευχαρίστηση να απολαύσουμε ζωντανά, τη δεκαετία του ’90, στο χωριό Забрдени - Ζαμπ’ρντενι - Λόφοι Φλώρινας.

Σήμερα ακούγεται σε όλα τα μακεδόνικα πανηγύρια και χορούς και χορεύται από όλα σχεδόν τα χορευτικά συγκροτήματα. Όπως και σχεδόν όλοι οι μακεδόνικοι χοροί και τραγούδια στην Ελλάδα, δεν γλίτωσε ούτε και αυτό από τις προσπάθειες μετονομασίας. Έτσι κάποιο διάστημα μετονομάστηκε σε “χορός Ζήσης” (όπως λέμε ο Μαραντόνας π.χ.) και αργότερα σε “χορός Ζάικος”.

Σήμερα, όλο και περισσότερο, αποκαλείται με τη γνήσια μακεδόνικη ονομασία του, оро Зајко-όρο Ζάικο (χορός Ζάικο).

===

Αναδημοσίευση από  Novazora φύλλο 6 Οκτωβριος 2010, http://novazora.gr/arhivi/1095.

Ο Αληθινός Μακεδονικός Αγώνας

Υπάρχουν, άραγε, πολιτικοί πρόσφυγες από την εποχή του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα στους οποίους δεν επετράπη ο επαναπατρισμός μέχρι σήμερα; Οι περισσότεροι θα απαντήσουν πως «όχι δεν υπάρχουν».

Κι όμως υπάρχουν!

Είναι οι Μακεδόνες. Πρόκειται για τους τελευταίους πολιτικούς πρόσφυγες της Ευρώπης στους οποίους ο επαναπατρισμός στην Ελλάδα δεν έχει καταστεί δυνατός εδώ και 60+ χρόνια με το απάνθρωπο και ρατσιστικό αιτιολογικό οτι «δεν είναι Έλληνες το γένος». Οι λιγοστοί σήμερα (και υπερήλικες πλέον) Μακεδόνες πολιτικοί προσφυγές που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ζουν στη Δημοκρατία της Μακεδονίας ταξίδεψαν την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010 σε πόλεις και χωριά της Βόρειας Ελλάδας όπου γεννήθηκαν. Υπέβαλλαν αιτήσεις για την έκδοση πιστοποιητικών γεννήσεως, απαραίτητο δικαιολογητικό προκειμένου για τους επιστραφεί η ελληνική υπηκοότητα και να αποκτήσουν ελληνικό διαβατήριο.

Πρόκειται, πραγματικά, για  ανθρώπινο και Αληθινό Μακεδονικό Αγώνα. Αγώνα σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Ελλάδα του 2010.

Μια τελευταία δυνατότητα για την αποκατάσταση αυτής της ιστορικής αδικίας δίνει η πρόσφατη (30.9.10) σχετική ερώτηση των πέντε βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τους υπουργούς Εσωτερικών κι Εξωτερικών. Θα την αδράξει κανείς;

Δείτε το βίντεο από την επίσκεψη των Μακεδόνων την Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010:

 

 

  = = = =

"Να γυρίσει η προσφυγιά!"

Όποιος ενδιαφέρεται να πληροφορηθεί περισσότερο γύρω από το θέμα των Μακεδόνων (τελευταίων πολιτικών προσφύγων) μπορεί να διαβάσει τα σχετικά δημοσιεύματα της στήλης του “Ιού” της ημερήσιας ελληνικής εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” από όπου το παρακάτω απόσπασμα κειμένου που ακολουθεί:

 

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.

Το σύνθημα της μεταπολίτευσης για την επιστροφή των πολιτικών προσφύγων εξακολουθεί να ισχύει για εκείνους που στερήθηκαν την ελληνική ιθαγένεια εκόντες άκοντες. Μισό αιώνα μετά τη λήξη του εμφυλίου, ο πολιτικός κόσμος της Δυτικής Μακεδονίας συναινεί σχεδόν ομόφωνα στην επούλωση αυτής της τελευταίας πληγής.

Είναι ντροπή! Δεν λύνονται "προβλήματα" με το θάνατο ανθρώπων. Και η εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να ισχύει ανεξάρτητα από τους "εθνικούς", τους "κρατικούς" και μάλλον "παρακρατικούς" σχεδιασμούς. Ο λόγος για τους τελευταίους πολιτικούς πρόσφυγες. Εκείνους που εξαιρέθηκαν (ως "μη Ελληνες το γένος") από τον γενικό επαναπατρισμό που εξήγγειλε ο Ανδρέας Παπανδρέου τα Χριστούγεννα του 1982.

Είκοσι χρόνια αργότερα, οι υπερήλικες αγωνιστές του Δημοκρατικού Στρατού που κατάγονταν από τα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας, αλλά και πολλοί πολίτες που βρέθηκαν στην "άλλη όχθη", απαγορεύεται να επιστρέψουν. Δεν τους επιτρέπεται ούτε καν η απλή επίσκεψη στα χωριά τους, στους συγγενείς τους, στους τάφους των γονιών τους. Πού και πού παίρνει κανένας μια δίωρη άδεια για να παραστεί στην κηδεία συγγενούς του. Αλλά και τότε πρέπει να κινητοποιηθεί όλος ο κρατικός μηχανισμός και να βρεθούν σε καλή μέρα τα "ανθρωπιστικά" ανακλαστικά του. Και να σκεφτεί κανείς ότι μια μεγάλη μερίδα αυτών των ανθρώπων είναι εγκαταστημένοι στο Μοναστήρι, τα Μπίτολα της ΠΓΔ Μακεδονίας, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τα σύνορα της Νίκης, μισή ώρα από τη Φλώρινα.

Ο "Ιός" απευθύνθηκε στους εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού της περιοχής της Φλώρινας με ένα σύντομο και απλό ερωτηματολόγιο (βλ. πίνακα). Το αποτέλεσμα της έρευνας ήταν και για μας μια έκπληξη: το ζήτημα αυτό, το οποίο μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ένα πραγματικό "ταμπού" και απέφευγαν όλοι να το προσεγγίσουν, είναι σήμερα "υπερώριμο", κατά την έκφραση ενός νεοδημοκράτη πολιτικού. Οι περισσότεροι συνομιλητές μας απάντησαν καταφατικά σε όλα τα ερωτήματα, αψηφώντας το "πολιτικό κόστος".

Τα ερωτήματα που υποβάλαμε δεν ήταν "ουδέτερα". Αλλωστε είναι γνωστά στην περιοχή τα δημοσιεύματα του "Ιού" και τα ρεπορτάζ της στήλης για το πρόβλημα των προσφύγων ("Οι τελευταίοι πρόσφυγες" 4/8/1996, "Η τελευταία πληγή του εμφυλίου" 21/11/1999, "Η ημιτελής λήξη του Εμφυλίου" 7/4/2001). Εχουμε εδώ και χρόνια ταχθεί υπέρ της άρσης αυτού του απάνθρωπου διαχωρισμού που επέβαλε ο εμφύλιος και συντήρησε ο ψυχρός πόλεμος.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ http://www.iospress.gr/issues/refugees.htm

“Θνήσκων πολεμιστής”: Ένα άγαλμα που περπατά.

 

Περπατάνε τα αγάλματα; Σίγουρα όχι.

Κι όμως! Yπάρχει ένα άγαλμα που έχει “περπατήσει”, και μάλιστα πολύ, στη “ζωή” του. Σε αυτή την ανάρτηση θα παρακολουθήσουμε, εν συντομία, τα “περπατήματα” αυτού του αγάλματος.

O γνωστός στο χώρο των τεχνών γλύπτης Δημήτρης Καλαμάρας, προφανώς γηγενής Μακεδόνας, καταγόταν από το χωριό Бапчор – Μπάπτσσορ - Ποιμενικό Καστοριάς. Γεννήθηκε στη Φλώρινα / Lerin το 1924 και πέθανε το 1997 σε ηλικία 73 ετών.

Το 1981 ο Δημήτρης Καλαμάρας ζήτησε από τον τότε Ιερέα και νυν Αρχιμανδρίτη εθνικά Μακεδόνα Νικόδημο Τσαρκνιά να βαφτίσει το γιο του. Όταν ο Αυγουστίνος Καντιώτης έμαθε για την βάφτιση έδιωξε τον Νικόδημο Τσαρκνιά από τη Μητρόπολη της Φλώρινας και του είπε να βρει άλλη Μητρόπολη (κλικ εδώ).

Ο Καντιώτης αντιπαθούσε γενικά τις τέχνες κι ακόμη περισσότερο αντιπαθούσε κάθε μορφή τέχνης που είχε σχέση με Μακεδόνες. Γι αυτό δεν είχε παραβρεθεί ποτέ σε παρουσιάσεις των έργων του καλλιτέχνη Δημήτρη Καλαμάρα και όχι μόνο αυτό. Τα ίδια έκανε με πολλούς άλλους καλλιτέχνες όπως τα γνωστά επεισόδια στα γυρίσματα της ταινίας το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού του Θεόδωρου Αγγελόπουλου.

Ένα από τα κορυφαία γλυπτά έργα του Δημήτρη Καλαμάρα είναι ο “Θνήσκων πολεμιστής”.

 Αρχικά το γλυπτό στήθηκε στην πλατεία της Φλώρινας μεσούσης της δικτατορίας το 1971. Το γλυπτό δεν άρεσε στον Καντιώτη και γι’ αυτό ξεσήκωσε τον κόσμο ζητώντας από τους στρατιωτικούς της χούντας την απόσυρση του αγάλματος με εξής ελληναράδικη “λογική”:
«Το έργον τούτο, ως έργον αφηρημένης τέχνης, μη φέρον ενδεικτικόν στοιχείον Έλληνος πολεμιστού ή γενικώτερον Ελλάδος αγωνιζομένης, δύναται να στηθεί και εις τα Τίρανα και εις το Βελιγράδιον και εις αλλην τινά πόλιν του Δυτικού ή Ανατολικού κόσμου, χωρίς να προκαλέσει ουδεμίαν αντίδρασιν. Οποίος το βλέπει δεν αναπολεί την Ελλάδα και τας ιστορικάς στιγμάς τας οποίας έζησεν. Οποία αντίθεσις του έργου τούτου προς άλλα ηρώα της πατρίδος και συγκεκριμένως πρός τα ηρώα των πόλεων Κιλκίς και Γιαννιτσών. Η τέχνη δεν είναι αυτοσκοπός. Η τέχνη πρέπει να είναι θεραπαινίς των ιδανικών του Εθνους». (κλικ εδώ)

Με αυτά και με πολλά άλλα, τελικά, ο Καντιώτης πέτυχε την απομάκρυνση του γλυπτού φτωχαίνοντας την πόλη της Φλώρινας / Lerin από τέχνη από τη μια και πλουτίζοντας την Αθήνα από την άλλη. Από το έτος 2000 μέχρι το 2009 το γλυπτό με τον “Θνήσκων πολεμιστή” βρέθηκε να κοσμεί το Αττικό Μετρό στο σταθμό Εθνική Άμυνα, Παπάγου.(κλικ εδώ)

Σήμερα, το 2010, το γλυπτό “Θνήσκων Πολεμιστής” του Δημήτρη Καλαμάρα ξαναγύρισε και πάλι στην Φλώρινα / Λέριν όπου και τοποθετήθηκε σε κεντρικό σημείο στο νέο πάρκο της πόλης εκεί όπου πριν μερικά χρόνια ήταν το πρώην αθλητικό στάδιο της πόλης.

Αυτό το άγαλμα, εκτός του ότι “περπατά”, θα είχε ενδιαφέρον να “μιλήσει” κιόλας. Σίγουρα θα είχε πολλά να πει για τα “ταξίδια” του.

====

Ένα από τα πολλά έργα του Δημήτρη Καλαμάρα ήταν και το άγαλμα του λεγόμενου “μακεδονομάχου” Καπετάν Κώττα. Για να καταλάβετε καλύτερα το μέγεθος της παράνοιας και αντιπάθειας των καντιώτηδων και λοιπών ελληναράδων εναντίων των γηγενών (ντόπιων) Μακεδόνων αξίζει να δείτε αυτό το μοναδικό βίντεο αφιέρωμα στον Δημήτρη Καλαμάρα. Είναι από την εκπομπή “Παρασκήνιο” της ΕΤ1 το 1995. Ο ίδιος ο Καλαμάρας μιλά για το έργο του και περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι ελληνικές αρχές, υποκύπτοντας στις απαιτήσεις των ελληναράδων, είχαν ζητήσει ακόμη και την απομάκρυνση του αγάλματος του Κώττα παρόλο που ο Κώττας υποστήριζε τις ελληνικές θέσεις για το μακεδονικό!

 

Μουσικό Διάλειμμα

 

Γιάννης Πουλόπουλος - “Το άγαλμα”

Μουσικό διάλειμμα μέχρι την επόμενη ανάρτηση.

Κυκλοφορεί το έκτο φύλλο της Νόβα Ζόρα Οκτώβριος 2010.

 

Κυκλοφορεί το έκτο φύλλο της Νόβα Ζόρα Οκτώβριος 2010.

Released the sixth edition of Nova Zora October 2010.

Објави шестото издание на Нова Зора Октомври 2010 година.

http://www.novazora.gr

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΣΑΡΚΝΙΑ

Ο πάτερ Νικόδημος Τσαρκνιάς, γεννημένος ως Νικόλαος Τσαρκνιάς, είναι ίσως ο μοναδικός κληρικός στην Ελλάδα που τόλμησε δημοσίως να δηλώσει τη μακεδονικότητά του. Όλοι οι εθνικά Μακεδόνες, οι οποίοι ασχολήθηκαν κατα καιρούς με το μακεδόνικο ζήτημα στην Ελλάδα και αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το κρατικό σύστημα, το οποίο δεν δέχεται τίποτα το διαφορετικό, πέραν του εθνικού μύθου, ο οποίος λέει ότι «στην Ελλάδα ζουν μόνο Έλληνες, στην πλειοψηφία τους Χριστιανοί Ορθόδοξοι».

 

Οι πιέσεις που δέχτηκαν και δέχονται, ήταν ποικιλόμορφες και προέρχονταν από διάφορους τομείς. Από τις τοπικές αρχές, από τις στρατιωτικές αρχές, από τις κρατικές υπηρεσίες, στον τόπο εργασίας τους κτλ. Ο πάτερ Νικόδημος, δέχτηκε όλες αυτές τις πιέσεις, απειλές και συκοφαντίες, όχι μόνο από πλευράς κρατικού μηχανισμού, αλλά και από ολόκληρη την Εκκλησία της Ελλάδας. Μια Εκκλησία η οποία θα έπρεπε να μην ασχολείται καθόλου με πολιτικά θέματα και να ακολουθεί το δρόμο του Χριστού, ο οποίος κύρηξε το άεθνο πνεύμα που πρέπει να επικρατεί στις τάξεις των θεϊκών εκπροσώπων.

-Πείτε μας πάτερ, δυό λόγια για σας.

Γεννήθηκα το 1942 στο Сботско-Σ’μποτσκο-Αριδαία Πέλλας, όπου και τελείωσα το δημοτικό και το γυμνάσιο. Οι γονείς μου κατάγονταν από ένα χωριό του Меглен-Μέγκλεν-Αλμωπίας, το Пожар-Πόζζαρ-Λουτράκι. Μετά το τέλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εγγράφηκα στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης και λίγο αργότερα μετεγράφηκα στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από όπου και αποφοίτησα το 1973. Το ίδιο έτος τοποθετήθηκα ως διάκονος στο μακεδόνικο χωριό Пателе-Πάτελε-Αγίος Παντελεήμων Φλώρινας και λίγο αργότερα, στις 21 Οκτωβρίου 1973, ως πρεσβύτερος στο ναό του Αγίου Παντελεήμωνα στο Лерин-Λέριν-Φλώρινα. Ως αρχιμανδρίτης χειροτονήθηκα από το Μητροπολίτη Κιλκίς Αμβρόσιο, το 1982.

-Πείτε μας πότε αρχίσατε να ασχολείστε με τα προβλήματα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα;

Μικρό παιδί ακόμα, η οικογένειά μου με γαλούχησε ως καλό χριστιανό και συνειδητοποιημένο Μακεδόνα. Με έμαθαν να είμαι καλός άνθρωπος, χρήσιμος στην κοινωνία και επίσης μου μετέφεραν την περηφάνειά τους, τη μακεδονικότητά τους, λέγοντάς μου όλη την αληθινή ιστορία των Μακεδόνων και τα δεινά που πέρασαν, όπως και τις διακρίσεις εις βάρος τους, κατα το παρελθόν, αλλά και σήμερα. Έτσι εκτός από την επιλογή μου να γίνω κήρυκας του Λόγου του Θεού, επέλεξα να ασχοληθώ και με τα προβλήματα των εθνικά Μακεδόνων στην Ελλάδα.

Το μακρινό 1978 ξεκίνησα να συντάσω και εκδίδω το φυλλάδιο Μέγκλεν-Μογλενά και πλέον δημόσια άρχισα να δραστηριοποιούμαι γύρω από τα μακεδόνικα ζητήματα. Ήταν ένα πολύ καλό φυλλάδιο, το οποίο περιήχε θέματα που απασχολούσαν τους κατοίκους  της ευρύτερης περιοχής και θέματα συνδεδεμένα με τη ζωή και την ιστορία των Μακεδόνων. Μέχρι και γνωστά πρόσωπα της τότε πολιτικής ζωής διάβαζαν το περιοδικό αυτό και αρκετά από τα σχόλια ήταν θετικά, αν και αυτά που έγραφα δεν ήταν του συμφέροντός τους. Ακόμα και ο τότε Μητροπολίτης Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας Αυγουστίνος, με κάλεσε και μου είπε: «Δεν μπορούσες να βρεις κάποιο άλλο όνομα βρε παιδί μου;».

Το 1980, στην ιερατική συγκέντρωση που έλαβε μέρος στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής της Εορδαίας, ο Μητροπολίτης Αυγουστίνος μίλησε πολύ αρνητικά για τους Μακεδόνες, λέγοντας, μεταξύ των άλλων, πως οι «ντόπιοι της περιοχής έχουν φάει πολύ βουλγάρικο σιτάρι». Τότε σηκώθηκα και απάντησα πως όλοι κάποτε, εθνικόφρονες και μη, Μακεδόνες και μη, έφαγαν από το περιβόητο βουλγάρικο σιτάρι και ότι όλα αυτά τα οποία δήλωσε για τους Μακεδόνες της περιοχής είναι αναλήθειες και συκοφαντίες. Αυτό ήταν. Η φωτιά άναψε.

Το επόμενο πρωί ο Αυγουστίνος με κάλεσε στη Μητρόπολη και μου είπε σε σκληρό ύφος: «Ήξερα ότι είσαι απατρίς, με αυτονομιστικές ιδέες».  Του απάντησα πως αγωνίζομαι για τα δικαιώματα των εθνικά Μακεδόνων και όχι για αυτονομία, και επίσης ότι λυπάμαι για τη γνώμη που έχετε για το πρόσωπό μου. Εγώ είμαι ένας απλός Μακεδόνας. Λίγες μέρες μετά την συνομιλία εκείνη, έβγαλε απόφαση να με μεταθέσει. Η αντίδραση του κόσμου όμως, στην πόλη της Φλώρινας ήταν μεγάλη. 500 υπογραφές μαζεύτηκαν από πιστούς, με σκοπό να πείσουν το Μητροπολίτη να μη με μεταθέσει από την ενορία του Αγίου Γεωργίου Φλώρινας, όπου βρισκόμουν μέχρι τότε. Ο Αυγουστίνος τρομοκρατήθηκε από την μεγάλη υποστήριξη του κόσμου, και μάλιστα μέσα στην πόλη. Μέχρι και τον εισαγγελέα έστειλε για να ελέγξει εάν οι υπογραφές ήταν γνήσιες. Η απόφασή του όμως δεν άλλαξε. Με μετέθεσε, ως τιμωρία, στο μακεδόνικο χωριό Лескоец-Λέσκοετς-Λεπτοκαρυές Φλώρινας, με τη βοήθεια και την συναίνεση του τότε Νομάρχη Φλώρινας Δαλκαφούκη, ο οποίος δεν με συμπαθούσε καθόλου. Η αντιπάθεια αυτή οφειλόταν σε προσπάθειά μου να τελέσω τρισάγιο στο χωράφι όπου είναι θαμμένοι πολλοί Μακεδόνες, θύματα του Εμφυλίου πολέμου. Λόγω της επιθυμίας μου αυτής, ο τότε Νομάρχης με είχε κατακρίνει και εγώ του απάντησα κατάλληλα μέσω της τοπικής εφημερίδας «Η φωνή της Φλώρινας». Τα συγχαρητήρια που δέχτηκα από πολίτες του νομού ήταν πολλά.

-Ήταν αποτελεσματική η ενέργεια αυτή του Μητροπολίτη;

Κάθε άλλο. Οι κάτοικοι του Λέσκοετς με αγάπησαν από την αρχή και ο Αυγουστίνος αυτό το παρατήρησε. Αναζητούσε διάφορους τρόπους για να με διώξει και από εκεί. Ήταν ανήκουστο και απαράδεκτο γι’ αυτόν, ένας παπάς, ο οποίος όπως οι υπόλοιποι θα έπρεπε να ασχολείται μόνο με την εμφύτευση του ελληνισμού στους Μακεδόνες κάτοικους της περιοχής, να μιλάει στη μακεδόνικη γλώσσα και αυτό να τον κάνει ακόμα πιο αγαπητό μεταξύ των πιστών. Την περίοδο εκείνη, ο πανελλήνιας φήμης γλύπτης και καλλιτέχνης Καλαμάρας, με καταγωγή από το χωριό Бапчор-Μπάπτσσορ-Ποιμενικό Καστοριάς, μου ζήτησε να βαφτίσω το γιο του. Ο Αυγουστίνος όμως δεν συμπαθούσε καθόλου το έργο του καλλιτέχνη και ποτέ του δεν είχε παρεβρεθεί σε παρουσιάσεις αυτών, όπως έκανε για πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Όταν άκουσε ότι θα τελέσω τη βάφτιση αυτή, «το ποτήρι ξεχύλισε». Την ίδια μέρα με έδιωξε από τη Μητρόπολη και μου είπε να βρω άλλη. Ήταν το 1981.

-Αυτό ήταν και το τέλος της θητείας σας στην Εκκλησία της Ελλάδας;

Όχι. Αν και έτσι νόμιζα, δεν ήταν το τέλος. Είχα εκδιωχθεί από μία Μητρόπολη, αλλά δεν με είχαν καθαιρέσει. Ήμουν ιερέας χωρίς ενορία μέχρι και το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Τρεις τέσσερις μήνες δηλαδή. Για την περιπέτειά μου είχε ακούσει ένας παλιός μου φίλος από το Кукуш-Κούκουςς-Κιλκίς, με τον οποίο σπουδάσαμε μαζί και υπηρετούσε στη Μητρόπολη Κιλκισίου. Όταν έμαθε την εκδίωξή μου, πήγε και πρότεινε στον τότε Μητροπολίτη Κιλκισίου Αμβρόσιο, να με πάρει στη Μητρόπολή του. Εγώ δεν είχα αποφασίσει εάν ήθελα να πάω, αλλά ο Αμβρόσιος με παρακάλεσε, λέγοντάς μου πως μπορώ να διαλέξω ενορία και ότι του έλειπε μεγάλος αριθμός κληρικών. Έτσι από το Δεκέμβριο του 1981 άρχισα να υπηρετώ στη Μητρόπολη Κιλκίς. Εκεί παρέμεινα για δέκα ολόκληρα χρόνια. Τους πρώτους τέσσερις μήνες ως ιεροκήρυκας και το υπόλοιπο διάστημα στο χωριό Άγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης, το οποίο εκκλησιαστικά ανήκε στη Μητρόπολη Κιλκίς. Οι κάτοικοι σχεδίαζαν την ανέγερση μεγάλου ναού και τους βοήθησα πολύ για να περατώσουν το έργο αυτό. Αν και οι κάτοικοι του χωριού ήταν προσφυγικής καταγωγής και εγώ γνωστός «αυτονομιστής», με αγάπησαν αμέσως, παρόλες τις τεράστιες προσπάθειες συκοφάντησής μου. Η τότε ΚΥΠ (κρατική υπηρεσία πληροφοριών), με παρακολουθούσε παντού. Έστελνε σε σπίτια κατοίκων του χωριού φυλλάδια της εφημερίδας Στόχος για να αμαυρώσει το όνομά μου, αλλά τα αποτελέσματα ήταν γιαυτούς αρνητικά. Ο κόσμος με είχε αγκαλιάσει ζεστά. Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος όμως, ήδη είχε αρχίσει διαδικασίες απομάκρυνσής μου. Όταν τον ρώτησα σχετικά, μου απάντησε: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Ξέρω ότι εργάστηκες σκληρά και ήσουν παράδειγμα προς μίμηση. Πίστεψέ με. Τέσσερα υπουργεία με πιέζουν για να σε διώξω. Ή ο Τσαρκνιάς ή ο θρόνος σου μου λένε». Λίγο καιρό αργότερα στάλθηκε επιστολή από τον Αμβρόσιο προς την ενορία μου, όπου ανακοίνωνε την πρόθεσή του να με απομακρύνει, επειδή όπως έγραφε, ήμουν «επικίνδυνος για τη Μακεδονία μας». Η αντίδραση του κόσμου ήταν πρωτοφανής. Οργανώθηκαν πολλά συλλαλητήρια και πορείες διαμαρτυρίας για να παραμείνω. Έτσι και έγινε. Παρέμεινα για κάποιο διάστημα ακόμα, μέχρι να αποφασιστεί από ΚΥΠ και Εκκλησία, με ποιον τελικά τρόπο να με διώξουν. Η ΚΥΠ συνέχισε με την σπίλωση του ονόματός μου.

Την ίδια περίοδο, το 1991, διχοτομήθηκε η Μητρόπολη Κιλκίς και ήταν πλέον φανερά τα σημάδια πως θα κάνουν το παν για να με διώξουν. Η πρώτη προσπάθεια έγινε μοιράζοντας φωτογραφίες με εμένα όπου ασελγούσα με άλλους άνδρες. Οι κάτοικοι του χωριού πήραν τις φωτογραφίες αυτές και τις πήγαν στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου τα ειδικά εργαστήρια απέδειξαν πως ήταν φτιαχτές. Μοντάζ. «Και ένας τυφλός θα καταλάβαινε πως είναι ψεύτικες», δήλωσε καθηγητής του Πανεπιστημίου. Την Πρωτοχρονιά του 1992, σαράντα περιπολικά της αστυνομίας κατέφτασαν στον Άγιο Αθανάσιο και με τον νέο τότε Μητροπολίτη Κιλκισίου και Πολυάνης, προσπάθησαν να καταλάβουν το ναό. Ο κόσμος δεν τους το επέτρεψε, αλλά μετά από μάχες και φασαρίες, κατάφεραν να μπουν στον ναό. Εμένα με συνέλαβαν με την κατηγορία πώς είχα αλλάξει τις κλειδαριές του ναού και σε στημένη δίκη με καταδίκασαν σε εξάμηνη φυλάκιση με αναστολή. Στις δέκα Μαρτίου του 1992, δέχτηκα επιστολή απόλυσης και μετά από ένα χρόνο διαβουλεύσεων και ίντριγκων, το 1993, με καθαίρεσαν. Εγώ όμως, ήδη ένα χρόνο νωρίτερα είχα γίνει ιερέας της Μακεδόνικης Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπου υπηρετώ μέχρι και σήμερα.

-Έχετε οικοδομήσει ναό, στην περιοχή Αριδαίας, αφιερωμένο στην Σβέτα Ζλάτα Μέγκλενσκα. Πείτε μας για το γεγονός αυτό.

Όπως είπατε, ο ναός είναι αφιερωμένος στην Σβέτα Ζλάτα Μέγκλενσκα. Μια αγία, η οποία γεννήθηκε πριν πολλούς αιώνες στα μέρη αυτά και μαρτύρησε φριχτά, επειδή προσπάθησε να αποτρέψει τον εξισλαμισμό μέρος των κατοίκων της περιοχής και δεν δέχτηκε να απαρνηθεί την πίστη της, όπως οι οθωμανικές αρχές απαιτούσαν. Τα θεμέλια αγιάσθηκαν πριν από εννιά χρόνια. Μετά από ένα χρόνο, ο ναός εγκαινιάσθηκε και έγινε η πρώτη λειτουργία. Λειτουργία στη μακεδόνικη γλώσσα, όπως γινόταν παλαιότερα σε όλα τα μακεδόνικα χωριά.

Σήμερα λειτουργώ κάθε Κυριακή και κάθε μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή. Στην αρχή ο αριθμός των πιστών που παρακολουθούσαν την λειτουργία ήταν μικρός λόγω του φόβου που επικρατούσε και ακόμα μερικώς επικρατεί. Σιγά σιγά όμως, ο αριθμός αυξήθηκε και αυξάνεται και σήμερα όλο και περισσότερο. Εκτός από Μακεδόνες της περιοχής, έρχονται και Μακεδόνες από άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως και Μακεδόνες του εξωτερικού. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας μας, έχουν ασχοληθεί πολύ με το μακεδόνικο αυτό ναό, αρνητικά βέβαια ως επι το πλείστον, αλλά στην ουσία κάνουν διαφήμηση. Πολλοί πιστοί Μακεδόνες έμαθαν για το ναό μέσα από τα ρεπορτάζ αυτά. Το κυνήγημα όμως της όλης προσπάθειας δεν σταμάτησε καθόλου. Εκτός από τις αισχρές λασπολογίες που εκτοξεύονται από όλες τις μεριές, υπάρχει ακόμα και σήμερα υπόθεση στα δικαστήρια, όπου με δικάζουν επειδή υπήρχε αγγελία σε εφημερίδα για κηδεία που θα τελούταν στο ναό αυτό. Δεν τους αρέσει που κηδεύουμε στα μακεδόνικα. Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους αυτούς που υλικά και ηθικά, βοήθησαν την οικοδόμηση του ναού.

-Ποιός είναι ο σκοπός του ναού αυτού;

Αυτό που θέλουμε να πετύχουμε μέσα από την προσπάθεια αυτή, είναι να ακούγεται η μακεδόνικη γλώσσα, όπως παλιά, σε όλες τις εκκλησίες των μακεδόνικων χωριών. Είναι ένας ακόμα τρόπος «αφύπνησης» του μακεδόνικου λαού που ζει στην Ελλάδα και που εδώ και πολλές δεκαετίες τραβά του κόσμου τα δεινά για να απαρνηθεί αυτό που είναι. Πρέπει να ξαναμάθει ο κόσμος μας να σέβεται τις ρίζες του. Ένα από τα στοιχεία της μακεδονικότητάς μας, είναι και η πίστη μας.

 ====

Αναδημοσιευση από την NOVAZORA, Σεπτέμβριος 2010.

http://novazora.gr/arhivi/981

Τυπικός μακεδονικός χορός

Βίντεο με έναν τυπικά μακεδονικό χορό τραγουδισμένο στη μακεδονική γλώσσα  από το χωριό Ομαλό(Ράμνα) - Κιλκίς(Koukoush) 8/9/2010 με την παραδοσιακή ορχήστρα "Μακεδονικό Μεράκι".

Macedonian feast in the village Omalo(Ramna) in the Kilkis(Kukush) Wednesday, September 8 2010, with the traditional orchestra "Makedoniko Meraki".

Δημοσίευση-Αποκάλυψη No2 !!!!!!!!!!!

Ορίστε οι φωτογραφίες που σας υποσχέθηκα.....



Αυτό ήταν το θέαμα που αντίκρισα μπροστά μου εκείνη την ημέρα και έμεινα έκπληκτος!!!
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ελπίζω να με βοηθήσετε να βρω λέξη να χαρακτηρίσω αυτό το θέαμά!!!
Περιμένω με ανυπομονησία τα σχόλιά σας.

Υ.Γ.
Αυτό πιστεύω πως γίνετε μόνο σε Μακεδονικούς συλλόγους! Ελπίζω οι κύριοι αυτοί που έρχονται και ζητούν την ψήφο μας μόλις φτάνουν οι εκλογές,να κάνουν κάτι για να μην υπάρχουν τέτοιου είδους συμβάντα. Οπότε πρέπει όλοι μας να προσέχουμε που δίνουμε την ψήφο μας και ταυτόχρονα δύναμη. Αυτός που θα του δώσουμε δύναμη,θα είναι κοντά μας όταν χρειαστεί;;

===

Αναδημοσίευση από

http://aegeanmacedonianculture.blogspot.com/2010/09/no2.html

Κάνε ban στον Ταϋγέτη που κρύβεις μέσα σου.

Μία από τις "μυθικές" μορφές του Phorum.gr είναι ο Ταϋγέτης. Μανιακός αντικομμουνιστής, φασίστας, κολλημένος στα χρόνια του "συμμοριτοπολέμου". Από την πρώτη μέρα της παρουσίας του στο φόρουμ αναρτούσε "ντοκουμέντα" που δήθεν αποδείκνυαν πόσο-κακοί-είναι-οι-κομμουνιστές μπλα μπλα μπλα.

Η μανία του είναι τέτοια ώστε έφτασε να αθωώνει τους ναζί για τα Καλάβρυτα και να ρίχνει τις ευθύνες στους αριστερούς αντάρτες που δήθεν προκάλεσαν εσκεμμένα τα αντίποινα των Ναζί. Η υποδοχή του είναι από θετική ως αποθεωτική. Πολλοί τον έχουν πάρει στο καλαμπούρι, αλλά παραδέχονται πως "ο Ταυγέτης έχει γνώσεις ιστορίας", λες και οι ίδιοι είναι πρωτοκλασάτοι ιστορίκαροι. Ας είναι.

Ο φασίστας αυτός που δήθεν παίζει τον τρελό έχει μόνιμη επωδό "φάτε τα κουμμούνια" κάτι που κάνουν χάζι οι υπόλοιποι. Τον δήθεν αφελή φανατισμό του τον έχει κάνει όπλο για να του χαρίζονται ακόμα και άνθρωποι που δε συμφωνούν με τις φασιστικές του απόψεις. Αυτή η χαζοχαρουμενιά τον έχει σώσει από τα ban με αποτέλεσμα την πουτανίστικη στάση των "δημοκρατών" του phorum.gr: "μην-αγγίζετε-τον-Ταϋγέτη".

Βέβαια ο Ταϋγέτης κάθε άλλο παρά αφελής είναι. Αν και έχω φύγει από το Phorum.gr, το επισκέφτηκα για να δω πώς αντέδρασαν για το φόνο του 15χρονου μαθητή από μπάτσο στα Εξάρχεια. Ο Ταϋγέτης είχε χτυπήσει με νήμα στο οποίο πανηγύριζε για την "σωστή" στάση του μπάτσου, ίσως επειδή έλπιζε πως και αυτή τη φορά με τις μαλακιούλες του θα πέρναγε την άποψή του. Εκεί μάλλον πάγωσαν κάποιοι, επειδή έχει και ο εγκληματικός φασισμός κάποια όρια (χαχαχα) και ξαπόστειλαν το νήμα στα διαγραμμένα. Βέβαια τα κείμενα του Ταϋγέτη που διαγράψαν είναι στην ίδια μενταλιτέ με αυτά που μένουν πάντα εκεί και υποστηρίζουν τα ίδια, αυτά όπου οι κλακαδόροι του τον ακολουθούν και οι δήθεν δημοκράτες χορεύουν σαν αρκούδες σε πανηγύρι, επειδή υπάρχει ελευθερία λόγου.

Κανείς δε νιώθει φρίκη. Κανείς δεν έχει κάνει κάτι για να αποκλειστούν οι φασίζουσες συμπεριφορές. Ποιος τους έχει ναρκώσει; Αυτό θα μπορούσαμε εύκολα να το μάθουμε αν εμφανιζόταν κάποιος μανιακός αντι-Ταϋγέτης, κάποιος που θα το παίζει επίσης αφελής, αλλά θα υποστηρίζει οτιδήποτε είναι αντίθετο στους εθνικούς μας μύθους. Νομίζω πως σε αυτήν την περίπτωση το χαμογελάκι τους θα κοβόταν.

Με τον Ταϋγέτη δεν ενοχλούνται γιατί βρίσκουν ένα κομμάτι του εαυτού τους και αυτό τους καθησυχάζει. Αναγνωρίζουν κάτι οικείο και γι' αυτό δεν το θεωρούν φρικαλέο. Στο ανοίκειο, στο ξένο, μπορούν να εντοπίσουν χίλια εγκλήματα, λάθη, φρικαλεότητες. Στην γουρουνίσια σκατόφατσα του Ελληναρά όμως αναγνωρίζουν κάποιον δικό τους και η κριτική τους δεινότητα ξεκαβλώνει. Tο ίδιο συμβαίνει στη σκατοκοινωνία που ζούμε.

Κάνουν πασαρέλα στην τηλεόραση οι χειρότεροι φασίστες, γραβατωμένοι και κουστουμαρισμένοι (μερικοί το παίζουν γραφικοί) και κανείς δεν τους πετά με τις κλωτσιές έξω. Καθόμαστε και ακούμε την όποια φασιστική μαλακία κι έπειτα μας ενοχλεί ο μουσουλμάνος μετανάστης: αυτόν τον θεωρούμε εκ προοιμίου βρόμικο, οπισθοδρομικό, καθυστερημένο, εγκληματία, βιαστή, φονταμενταλιστή, εχθρό της Ορθοδοξίας μας, των Αξιών μας, του Πολιτισμού μας, υποψήφιο τρομοκράτη καμικάζι.

===

Αναδημοσίευση από το blog του τουκιθεμπλομ.

http://tuki8eblom.blogspot.com/2009/12/ban.html

Πρόσεχε που στέκεσαι αδέξιε κι απρόσεχτε φίλε.

Πρόσεχε που στέκεσαι άκριτε, αδέξιε κι απρόσεχτε φίλε.

Στο σημείο που αδέξια πατάς και στέκεσαι, έχει φυτρώσει ένα λουλούδι.

Όλοι οι λαοί το κόσμου βλέπουν και αναγνωρίζουν  το ανθισμένο μακεδονικό λουλούδι.

Μόνο οι κακοί, αδέξιοι και απρόσεκτοι δεν βλέπουν αυτό το λουλούδι...

 

Пожар-Πόζζαρ σημαίνει πυρκαγιά.

 Пожар-Πόζζαρ σημαίνει πυρκαγιά.

 

Οι παλαιότεροι λένε ότι το όνομα δόθηκε λόγω των πολλών καυτών ιαματικών νερών που υπάρχουν γύρω από το χωριό και τα οποία ρέουν άφθονα μέχρι και σήμερα, δίνοντας στο χωριό ιδιαίτερη αξία και ανεπτυγμένο τουρισμό. Πυρκαγιές όμως το Πόζζαρ γνώρισε πολλές φορές κατα το παρελθόν, αφού κάηκε ολοσχερώς, τουλάχιστον δύο φορές.

Αλλά και σήμερα το όνομα του ταιριάζει απόλυτα!! Είναι ένα από τα «καυτά» μακεδόνικα χωριά, το οποίο διατηρεί τη μακεδονικότητά του και ανάμεσα στους κατοίκους του, υπάρχει μεγάλος αριθμός ακτιβιστών, οι οποίοι αγωνίζονται για τα δικαιώματα των Μακεδόνων.

 

Το Пожар είναι ένα μεγάλο και σύγχρονο μακεδόνικο χωριό, 1300 κατοίκων περίπου και ο αριθμός αυτός αυξάνεται κατά πολύ, κυρίως την καλοκαιρινή περίοδο, λόγω των πολλών τουριστών που κατακλύζουν το χωριό για να κάνουν χρήση των ιαματικών νερών και να απολαύσουν την υπέροχη φύση που το περιτριγυρίζει. Υπάρχουν πολλά ξενοδοχεία και μοτέλ, ταβέρνες οι οποίες προσφέρουν πολλές από τις γεύσεις της μακεδόνικης κουζίνας, αλλά και πισίνες, κέντρα διασκεδάσεως και πολλά άλλα. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 300 μέτρων περίπου και απέχει 10 χιλιόμετρα από το С’ботско-Σ’μποτσκο (Αριδαία Πέλλας) και 35 χιλιόμετρα από το Воден-Βόντεν (Έδεσσα).

 Δυτικά συνορεύει με το χωριό Тресино-Τρέσινο (Όρμα), ανατολικά με τα χωριά Биџова Маала-Μπίτζζοβα Μάαλα (Πιπεριά) και Струпино- Στρούπινο (Λυκόστομο), νότια με το Бизово-Μπίζοβο (Μεγαπλάτανος) και βόρεια βρίσκονται τα σύνορα με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Οι φυσικές ομορφιές είναι απερίγραπτες. Πολλά ποτάμια όπως η Μπέλιτσα ρέκα, η Τόπλιτσα ρέκα, η Μέγκλενσκα ρέκα και η Τσ’ρνάρκα ρέκα, και πανύψηλα βουνά, με το Ниџе-Νίτζζε (Βόρας) και το Голјак-Γκόλιακ να βρίσκονται πολύ κοντά και λίγο μακρύτερα στα ανατολικά, το βουνό Пајак-Πάιακ (Πάικο). Βουνά γεμάτα ιστορία και μακεδόνικο αίμα, στα οποία διατηρούνται μέχρι και σήμερα, όπως και στην υπόλοιπη γύρω περιοχή, τα μακεδόνικα τοπονύμια. Добро поле - Ντόμπρο πόλε, όπου έβοσκαν πολλές αγελάδες γνωστές ως καρντάρκι, Катуниц-Κάτουνιτς, Влагасира-Βλαγκασίρα, Среднија Солуна - Σρέντνια Σόλουνα, όπου από εκεί με τον κατάλληλο καιρό φαίνεται η πόλη Солун-Σόλουν (Θεσσαλονίκη), Мишов камен-Μίσσοβ κάμεν, Марјан- Μάριαν, Сокол-Σόκολ κ.α.

«Το χωριό μας σήμερα μπορεί να είναι μεγάλο και ανεπτυγμένο, αλλά το ίδιο μεγάλο και πλούσιο ήταν και στο παρελθόν», μας είπαν κάτοικοι του χωριού, κάποιοι και σήμερα κάτοικοί του και κάποιοι εκδιωγμένοι από τις ελληνικές αρχές, χωρίς δικαίωμα επιστροφής.

«Το κυρίως χωριό παλαιότερα ήταν το Горно Пожар-Γκόρνο Πόζζαρ και το σημερινό χτίστηκε λίγα χρόνια πριν τον εμφύλιο πόλεμο. Δύο φορές έκαψαν το χωριό μας. Το έκαψε ο Γαρέφης, οπλαρχηγός από το Βόλο, ο οποίος την εποχή μετά το Ίλιντεν (1904+) τρομοκρατούσε την περιοχή μας και τελικά τον σκότωσε ο Весков-Βέσκοβ από το Баово-Μπάοβο (Προμάχοι Αριδαίας) και το έκαψαν και οι κυβερνητικές δυνάμεις την περίοδο του εμφυλίου πολέμου, επειδή σχεδόν στο σύνολό του το χωριό, μέσω των τάξεων του Δημοκρατικού Στρατού, αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των εθνικά Μακεδόνων».

«Οι κάτοικοι ήταν από πάντα ικανοί και δραστήριοι. Κατα περιόδους, παλαιότερα, μετοικούσαν και στη γύρω περιοχή και δημιουργούσαν και άλλα χωριά. Μεγάλο μέρος των χωριών Јаворник-Ιάβορνικ (Πλατάνη Έδεσσας), Каменик- Κάμενικ (Πετριά Γιαννιτσών) και Гадиново-Γκαντίνοβο (Γαλατάδες Γιαννιτσών), δημιουργήθηκε από Пожаренци- Ποζζαρέντσι».

«Τον καιρό εκείνο οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με τις πίπερκι-πιπεριές, με τη μπούμπα-μετάξι, το οποίο το μάζευαν το μήνα Ιούνιο, το συγκέντρωναν στο С’ботско-Σ’μποτσκο-Αριδαία και έπειτα το μετέφεραν στο Воден-Βόντεν –Έδεσσα, όπου υπήρχε εργοστάσιο επεξεργασίας του προϊόντος αυτού. Πολλά ήταν επίσης τα κοπάδια προβάτων και ανεπτυγμένη ήταν και η καλλιέργεια μπομπ-φασολιού, κόστενι-κάστανα και κροκάρι-κρεμμυδάκια».

«Επι Τουρκοκρατίας, τον καιρό της Επανάστασης του Ίλιντεν, οι πρόγονοί μας ήταν πάντοτε μάχιμοι και ανυπότακτοι. Στο χωριό μας και στο γειτονικό χωριό Μπάοβο-Πρόμαχοι, Τούρκοι δεν πάτησαν ποτέ. Πολλές φορές όμως, έρχονταν κρυφά και μας έκλεβαν τα κορίτσια μας. Κάποια στιγμή οι κάτοικοι τους έπιασαν και τους σκότωσαν, με αποτέλεσμα να καταφτάσει μεγάλος τούρκικος στρατός για να τιμωρήσει τους άντρες. Ο τότε κμετ-πρόεδρος του χωριού, Νίκολα Κίρκοβ, έπεισε τους άντρες να ξυριστούν, να ντυθούν γυναικεία και να μείνουν στο σπίτι. Έπειτα έστειλε τις γυναίκες στα χωράφια και στον κάμπο. Όταν έφτασε ο στρατός, άντρες δεν βρήκε πουθενά. Λόγω του περιστατικού αυτού, άλλαξε και το επώνυμο του προέδρου. Από Κίρκοβ, έγινε Λάζζεβ (ψεύτης)».

«Οι μεγάλες οικογένειες τότε του χωριού ήταν του Самандов-Σαμάντοβ, του Кирков-Κίρκοβ, του Кироваков-Κιροβάκοβ, του Причков-Πρίτσσκοβ, του Јанов-Γιάνοβ, του Дурдобаков-Ντουρντομπάκοβ, του Нушков-Νούσσκοβ, του Џеков-Τζζέκοβ κ.α.».

«Μετά την εγκατάσταση των ελληνκών αρχών, και συγκεκριμένα το 1916, πολλοί εξαναγκάστηκαν, λόγω διαφόρων πιέσεων, να εγκαταλείψουν το χωριό και να καταφύγουν στη Βουλγαρία. 5000 περίπου κατοίκους είχε κάποτε το χωριό. 10 παπάδες. Επίσης πολλοί ήταν και εκείνοι οι οποίοι εκδιώχθηκαν από τον ελληνικό στρατό, μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Σήμερα δεν μπορούν να επιστρέψουν επειδή όπως λέει και ο νόμος “δεν είναι Έλληνες το γένος”. Πολύς ήταν ο κόσμος από το χωριό μας που εντάχθηκε στις τάξεις του Δημ. Στρατού. Μάλιστα, μία από τις ταξιαρχίες του ήταν σταθμευμένη εδώ κοντά, στο χωριό Фуштани-Φούσστανι (Φούστανη)».

«Σήμερα το χωριό μας ασχολείται κυρίως με τον τουρισμό λόγω των θεραπευτικών νερών και με τα κεράσια. Τα Μπάνια όπως τα λέμε, τα δούλευαν από ανέκαθεν οι χωριανοί. Μετά το 1913 δόθηκαν από το κράτος σε κάποιον άσχετο και επιστράφηκαν στο χωριό μόλις το 1982. Σήμερα τα δουλέυει ο Δήμος».

«Έχουμε και πολλά πανηγύρια. Το πανηγύρι του Σβέτι Γκιόργκι-Αγίου Γεωργίου, αφιερωμένο σε έναν ναό μας, χτισμένο γύρω στο 1500, τον οποίο κατέστρεψαν ανόητοι νομίζοντας πως εκεί θα βρουν χρυσάφι. Επίσης υπάρχει και ο ναός του Σβέτι Νίκολα-Αγίου Νικολάου, χτισμένος γύρω στο 1700. Το 1916, οι Σέρβοι άρχισαν να οικοδομούν ναό τον οποίο τελείωσαν οι κάτοικοι του χωριού και είναι αφιερωμένος στον Σβέτι Γιόβαν.

Παλαιότερα χορός στο κέντρο του χωριού γινόταν κάθε εβδομάδα. Στο Όρλισστε. Σήμερα μεγάλος χορός και εκδηλώσεις γίνονται στο τέλος Αυγούστου, τα γνωστά Ποζαρίτικα».

Το χωριό δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλα χωριά. Εκείνα ίσως ζηλεύουν την απέραντη ομορφιά του και την οργανωμένη τουριστική του υποδομή. Χιλιάδες κόσμου το επισκέπτονται όλες τις εποχές του έτους. Γίνετε και εσείς ένας από αυτούς !!

====

- Αναδημοσίευση από την Νοβα Ζόρα, αρ. φύλλου νο. 5, Σεπτέμβριος 2010: http://novazora.gr/arhivi/973

- Τα βίντεο είναι από τις πολιτιστικές εκδηλώσεις “ΠΟΖΑΡΙΤΙΚΑ 2010” όπως παρουσιάζονται το διαδικτυακό κανάλι του Μακεδόνα youtuber & blogger GigenisMakedonas: http://www.youtube.com/GigenisMakedonas

http://aegeanmacedonianculture.blogspot.com

Κυκλοφορεί το πέμπτο φύλλο της Νόβα Ζόρα Σεπτέμβριος 2010.

Κυκλοφορεί το πέμπτο φύλλο της Νόβα Ζόρα Σεπτέμβριος 2010.

Released the fifth edition of Nova Zora September 2010.

Објави петти издание на Нова Зора Септември 2010 година.

http://www.novazora.gr